Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

Το διακύβευμα του αποψινού αγώνα της εθνικής μας ομάδας στην Τιφλίδα κόντρα στη Γεωργία είναι μεγάλο. Πρόκειται αναμφίβολα για το ματς της δεκαετίας και κάτι παραπάνω καθώς το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα ψάχνει την επιστροφή του στις μεγάλες διοργανώσεις μετά το Μουντιάλ της Βραζιλίας το 2014.

Και το κάνει αυτό στην επέτειο των 20 χρόνων από την κατάκτηση του Euro στην Πορτογαλία. Αλήθεια τι πιο δυνατό κίνητρο από τους διεθνείς μας που μεγάλωσαν με τη γενιά του 2004 να δώσουν και αυτοί το «παρών» στα γήπεδα της Γερμανίας, εκεί όπου θα είναι (όπως αποκάλυψαν «ΤΑ ΝΕΑ») οι legends του έπους της Λισαβόνας για ένα ιστορικό φιλικό με τους τότε θρύλους του πορτογαλικού ποδοσφαίρου, που είχαμε νικήσει τόσο στην πρεμιέρα όσο και στον τελικό εκείνης της αξέχαστης διοργάνωσης.

Η αύρα και μόνο του τροπαίου που έκανε τη βόλτα του στην Αθήνα την περασμένη εβδομάδα αρκούσε και περίσσευε για να συντρίψει η Εθνική μας το Καζακστάν με 5-0 και να περάσει στον τελικό.

Απόψε θα χρειαστούν και άλλα πράγματα στο… κολαστήριο του Μπόρις Παϊσάντζε με τους Γεωργιανούς να εξαντλούν μέσα σε 5 ώρες τα δικά τους 54.000 εισιτήρια (άλλα 2.000 είναι για τους Ελληνες).

Εάν για εμάς είναι ο αγώνας της δεκαετίας, για αυτούς είναι ο αγώνας της ζωής τους καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας έχουν φτάσει να διεκδικούν σε ένα ματς την πρόκριση στην τελική φάση μιας μεγάλης διοργάνωσης. Οχι στο ράγκμπι όπου είναι μεγάλη δύναμη, ούτε στο μπάσκετ που με τεχνικό δίδυμο Ζούρο – Λημνιάτη έδιναν συνέχεια το «παρών» στα μεγάλα ραντεβού, αλλά στο ποδόσφαιρο.

Για τουλάχιστον τρεις ώρες η Τιφλίδα θα θυμίζει πόλη-φάντασμα σήμερα καθώς σχεδόν όλοι οι κάτοικοί της θα είναι είτε στο γήπεδο είτε μπροστά σε μια τηλεόραση.

Την ίδια στιγμή το συγκρότημα του Γκουστάβο Πογέτ (σαφώς αγωνιστικά ανώτερο από την αντίπαλό μας) θα ψάχνει πάντα με όπλο την ομαδικότητα τον σημερινό Τάκη Νικολούδη (το δικό του γκολ κόντρα στη Σοβιετική Ενωση στο 1-0 της Λεωφόρου το 1979 μας είχε στείλει για πρώτη φορά στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης, το Euro 1980 στην Ιταλία) ή τον Στράτο Αποστολάκη (το δικό του γκολ-πέναλτι στη Βουδαπέστη στο 1-0 επί της Ουγγαρίας μας είχε στείλει στο πρώτο μας Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994). Η ευκαιρία είναι μεγάλη και αυτή τη φορά δεν θα χαθεί.