Το ξανθό γένος

Η Ελλάδα είναι μια παράξενη χώρα. Λίγα χρόνια μετά τη χειρότερη περίοδο της μεταπολίτευσης, όταν κινδύνευσε ο προσανατολισμός, η ταυτότητα και η ευημερία της, από τον αριστερό και δεξιό λαϊκισμό που εκφράστηκε σε πιο ευρύ πλαίσιο και όχι μόνο σε κυβερνητικό επίπεδο με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το ίδιο μέτωπο αναδιατάσσεται και ακόμα μια φορά εφορμά. Οχι μόνο εναντίον της κυβέρνησης Μητσοτάκη που στην ουσία είναι ο κύριος πολιτικός αντίπαλός του αλλά, κυρίως, εναντίον του προσανατολισμού και της ταυτότητας της χώρας, εντέλει εκ νέου κατά της ευημερίας της.

Κι αυτή τη φορά, το μέτωπο είναι πολυσυλλεκτικό και έχει έναν και μοναδικό προσανατολισμό: την αντίθεση στη Δύση, η προσκόλληση στην οποία είναι και ο βασικός παράγων διασφάλισης της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της προόδου.

Και τι αντιπαρατίθεται στη Δύση και στην Ευρώπη; Το ξανθό γένος. Ουσιαστικά, δηλαδή, ένα μεγάλο μέτωπο, το οποίο συμπεριλαμβάνει τις αυτοαποκαλούμενες προοδευτικές δυνάμεις, τη ριζοσπαστική και κομμουνιστική Αριστερά αλλά, διά της ασαφείας, και το ΠΑΣΟΚ, και βέβαια όλες τις ακροδεξιές – πολλές από τις οποίες ίσως και να βρίσκονται μέσα στη ΝΔ.

Ολες αυτές οι δυνάμεις, που εκπροσωπούν το ευρύτερο δυνατό φάσμα της ελληνικής πολιτικής ζωής, αντιτίθενται στον εδραίο προσανατολισμό της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Το δόγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, το «ανήκομεν εις την Δύσιν», αμφισβητείται με πολλούς τρόπους και από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες. Και ενώ στο πεδίο της κουλτούρας όσοι διεκδίκησαν τον εξαιρετισμό της «καθ’ ημάς Ανατολής» έχουν ηττηθεί κατά κράτος, στο πεδίο της πολιτικής ο αντιδυτικισμός είναι εδώ και κατά βάθος ορίζει την πολιτική αντιπαράθεση.

Ο αντιδυτικισμός είναι εδώ, όχι πλέον υποστηρικτικά σε ένα μυθικό προαιώνιο ξανθό γένος, τον Μόσχοβο που «θα φέρει το σεφέρι», αλλά ουσιαστικά υπέρ της αντίθεσης κατά των δυτικών δημοκρατιών και της δυναμικής τους από τη Ρωσία του Πούτιν, που παίζει το χοντρό χαρτί της. Οι δυνάμεις αυτές επινόησαν επιτέλους και μια πειστικότερη στάση για ένα ευρύτερο ακροατήριο, που την έχουν υιοθετήσει σχεδόν όλες (πλην ΚΚΕ και Βελόπουλου, που δεν την έχουν ανάγκη): την καταγγελία του Μητσοτάκη που υποστηρίζει τον Ζελένσκι και τη διεκδίκηση υποτίθεται ουδετερότητας – τις ίσες αποστάσεις, δηλαδή, της Ελλάδας απέναντι στον αναθεωρητή επιτιθέμενο ηγέτη ενός αυταρχικού καθεστώτος που απειλεί όχι μόνο την ακεραιότητα μιας γειτονικής του χώρας αλλά και σύσσωμο τον δυτικό κόσμο και τις αξίες του της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Στο όνομα αυτής της πολιτικής στάσης, μάλιστα, δυνάμεις που κατά τα άλλα προτείνουν τα δικαιώματα, τη συμπεριληπτικότητα, τις ελευθερίες, υποστηρίζουν τον εγκληματικό αυταρχισμό της Ρωσίας και τον ηγέτη του, τον Πούτιν. Η Αριστερά στο όνομα ενός ψυχροπολεμικής καταγωγής αντιιμπεριαλισμού, η Δεξιά στο όνομα της επιστροφής των ιδεών της «καθ’ ημάς Ανατολής». Γι’ αυτό, άλλωστε, όλες αυτές οι δυνάμεις δεν είπαν λέξη όταν, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του έλληνα Πρωθυπουργού στην Οδησσό, η Ρωσία βομβάρδισε το λιμάνι, μερικές εκατοντάδες μέτρα από την ελληνική αποστολή.

Κι ακόμα σιωπούν. Επιμένοντας σε μια πολυδιάστατη αντιπολίτευση, χαρακτηριστικό της οποίας είναι ο παραδοσιακός αντιδυτικισμός. Και η προσδοκία της έλευσης του ξανθού γένους.