«Ειμαστε όλοι ανίσχυροι μπροστά στην άνοια»

Μια κόρη αφιερωμένη απολύτως στον πατέρα της, φροντίζει επιμελώς ό,τι μπορεί να κάνει πιο ευχάριστη την καθημερινότητά του, βάζοντας στην άκρη τη δική της ζωή. Ερχεται όμως η μέρα που όταν εκείνη ανοίγει την πόρτα του και τη βλέπει δεν την αναγνωρίζει. Από αυτό το σημείο ξετυλίγεται το νήμα της αφήγησης στο έργο στο οποίο παίζει και πρωταγωνιστεί ο ξεχωριστός Γιώργος Αρμένης. Πρόκειται για το «Χόρεψέ με, πατέρα» το οποίο έγραψε η Κατερίνα Αντωνιάδου – η οποία κρατάει τον ρόλο της κόρης – και ανεβαίνει από τις 25 Μαρτίου στο θέατρο Αργώ.

«Ο χαρακτήρας που υποδύομαι εκδηλώνει την άνοιά του σοκάροντας την κόρη του. Η συμπεριφορά του αλλάζει ραγδαία από τη μια μέρα στην άλλη. Εχει ένα “εγώ” δικό του, αρχίζει να βρίζει, να φωνάζει, να κάνει οτιδήποτε μπορεί για να την απομακρύνει. Είναι σοκαριστικό να ανοίγεις την πόρτα, να μπαίνεις στο σπίτι του πατέρα σου και να μη σε αναγνωρίζει. Από αυτή τη δύσκολη συνθήκη που δημιουργείται αρχίζει ο δύσκολος αγώνας της επικοινωνίας. Εκείνος με άνοια και εκείνη σε υστερική κατάσταση προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει» λέει ο Γ. Αρμένης.

Δυο πρόσωπα που βιώνουν τη δική τους διαταραχή ψάχνουν να βρουν διέξοδο. Ο πατέρας προσκολλημένος σε ένα σταματημένο ρολόι, επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια μοτίβα, αρνείται πεισματικά την αλήθεια, τα παιδιά του, τη δουλειά που υπηρέτησε, την ανικανότητά του να αυτοεξυπηρετηθεί. Αρνείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα παρά τις επίμονες και πολλές φορές υστερικές πιέσεις που δέχεται από την κόρη του. «Επαναλαμβάνει συνεχώς τις φράσεις “Δεν σε ξέρω, δεν σε ξέρω, να φύγεις. Πώς μπήκατε στο σπίτι μου, ποιος σας έδωσε κλειδιά;”. Ηταν ένας άνθρωπος που, όπως φαίνεται μέσα από την αφήγηση του έργου, διέλυσε την οικογένειά του και αποφάσισε να ζήσει μόνος του. Μεσοαστός, διευθυντής τραπέζης το επάγγελμα, αλλά τώρα που αντιμετωπίζει την άνοια πιστεύει ότι είναι αεροπόρος. Οτι πετάει αεροπλάνα. Ερευνώ ερμηνευτικά το κομμάτι της άνοιας και θεωρώ ότι κάτι έχω κάνει».

Η δύσβατη διαδρομή της σχέσης τους αναδύει πολλά θολά και αρκετές φορές επεξηγηματικά στοιχεία του παρελθόντος. Η σχέση της κόρης με τον πατέρα είναι σαφώς διαλυμένη και μην μπορώντας κι αυτή να επικοινωνήσει με τη νέα πραγματικότητα χάνεται. Κυρίως όμως δυσκολεύεται να διαχειριστεί τη σχέση της με τον εαυτό της, μπερδεύεται. «Η κόρη σε νεαρή ηλικία υπέστη υστερεκτομή. Αυτό εξηγεί τη συμπεριφορά της και τις εκρήξεις της. Κάποια στιγμή αρχίζει να τον κατηγορεί, να μην πείθεται για την ξαφνική ασθένεια του πατέρα της και τον φωνάζει, τον τρομοκρατεί. “Δεν σε πιστεύω! Ενα παιχνίδι είναι αυτό που κάνεις”».

Δύο τραύματα

Οπως εξηγεί ο καλός σκηνοθέτης και ηθοποιός, οι εικόνες από το παρελθόν, το οποίο ανακαλεί από τη θέση του θύματος, πυροδοτούν συγκρούσεις. Ο καθένας από τα δύο πρόσωπα θα μπορούσαμε να πούμε ότι μιλάει, από τη θέση του, για το δικό του τραύμα. Υπάρχει στο έργο μια τρελή και παράλογη συζήτηση όπου πότε μέσα από χιούμορ, πότε μέσα από έναν κλαυσίγελο φωτίζονται εκείνα που μαρτυρούν την πορεία της σχέσης τους.

«Ο πατέρας που ήξερε η κόρη δεν υπάρχει, είναι ένας άλλος άνθρωπος – και αυτό είναι πολύ σκληρό για να το αντιμετωπίσει. Αλλά και η συμπεριφορά του δεν διευκολύνει καθόλου τα πράγματα. Δεν θέλει να τον ακουμπούν. Κάποιες στιγμές πηγαίνει κοντά του, τον χαϊδεύει στα μαλλιά, κοιτιούνται στα μάτια, αλλά και πάλι έρχεται το κενό. Η απώλεια της μνήμης κατά την άποψή μου σηματοδοτεί έναν πάρα πολύ αδύναμο άνθρωπο. Γι’ αυτό βλέπουμε και στο έργο ότι ο ήρωας μιλάει δυνατά. Αυτό εκδηλώνει τον φόβο του διότι μπορεί διαισθάνεται ότι βρίσκεται σε δεινή θέση. Είναι τρομακτικό αλλά συμβαίνει. Και είμαστε όλοι ανίσχυροι μπροστά σε αυτή την εξέλιξη».