Το κόκκινο σταυροδρόμι {CR}και η αναγκαστική στροφή στα νιάτα

Η επιστροφή της Λίβερπουλ σε πρωταγωνιστικό ρόλο αποτελεί ένα τεράστιο εγχείρημα με δεδομένο ότι αποχώρησαν μαζικά παίκτες που αποτελούσαν το στήριγμα της ομάδας για πολλά χρόνια, όπως ο αρχηγός της Τζόρνταν Χέντερσον, ο Φιρμίνο, ο Μίλνερ και ο Αλεξ Οξλέιντ-Τσάμπερλεϊν.

Ο Φαν Ντάικ ανέλαβε αμέσως το τιμόνι, οι ευθύνες του Αλεξάντερ-Αρνολντ στη γαλούχηση των νεαρών αυξήθηκαν, ενώ η παρουσία παικτών που είναι αρχηγοί στις εθνικές τους ομάδες –Ρόμπερτσον, Εντό, Σαλάχ και Σομποσλάι– βοήθησαν ώστε να απορροφηθούν οι κραδασμοί.

Η φετινή Λίβερπουλ παρουσίασε τις τελευταίες ημέρες και τη νεανική πλευρά της. Οι πολλές απουσίες βασικών παικτών λόγω τραυματισμών και το βαρύτατο αγωνιστικό πρόγραμμα –πέντε αγώνες σε 14 ημέρες– ανάγκασαν τον Κλοπ να στραφεί στα παιδιά της Ακαδημίας της Λίβερπουλ. Η αρχή έγινε με τον τελικό του Λιγκ Καπ απέναντι στην Τσέλσι όταν αγωνίστηκαν οι Κουάνσα, Κλαρκ, ΜακΚόνελ, Ντανς και Μπράντλεϊ και κατάφεραν να σηκώσουν το τρόπαιο.

Ακολούθησε το παιχνίδι Κυπέλλου με τη Σαουθάμπτον στο οποίο μας συστήθηκε ο Κουμάς με γκολ στην παρθενική του εμφάνιση. Επαιξε ακόμα και ο 16χρονος Νιόνι που έγινε ο νεότερος παίκτης της Λίβερπουλ που συμμετείχε στην αρχαιότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση.

Το πείραμα πέτυχε και πλέον παίκτες όπως ο Μπράντλεϊ που καλύπτει το δεξί άκρο της άμυνας στη θέση του τραυματία Αλεξάντερ-Αρνολντ, ο Κουάνσα που συνεργάζεται άψογα με τον Φαν Ντάικ στο κέντρο της άμυνας και οι μέσοι Κλαρκ, ΜακΚόνελ μπορεί να πάρουν λεπτά συμμετοχής ή να παίξουν σε όλο το ντέρμπι απέναντι στη Σίτι.Αλλωστε βέβαιη θεωρείται η απουσία των Αλεξάντερ-Αρνολντ, Αλισον, Ζότα, Τζόουνς, Μάτιπ και φυσικά του Τιάγκο.