Η γυναίκα στο στόχαστρο της Ακροδεξιάς

Η εβδομάδα που πέρασε συνοδεύτηκε αναμφίβολα από μια καλή είδηση για τις γυναίκες που ζουν στη Γαλλία – και όχι μόνο εκεί. Αιτία, το γεγονός ότι η Εθνοσυνέλευση αποφάσισε – με συντριπτική πλειοψηφία – να ενσωματώσει στο Σύνταγμα το δικαίωμά τους στην άμβλωση, δίνοντας έτσι στη Γαλλία την παγκόσμια πρωτιά. Η μεγάλη εικόνα, ωστόσο, παραμένει γκρίζα για τις γυναίκες της Ευρώπης, καθώς σε πολλές χώρες η άμβλωση βρίσκεται σε καθεστώς ημιπαρανομίας, ενώ σε άλλες παραπέμπει σε μια πολύπλοκη, χρονοβόρα και με μεγάλο κόστος διαδικασία.

Η αλήθεια, μάλιστα, είναι ότι καθώς η Ακροδεξιά εμφανίζεται ιδιαιτέρως ενισχυμένη σε αρκετές χώρες ενόψει των ευρωεκλογών του ερχόμενου Ιουνίου, οι προβλέψεις για το μέλλον μοιάζουν εξαιρετικά δυσοίωνες. Κι αυτό διότι, εκτός από την αντίθεσή της στις αμβλώσεις, ο μισογυνισμός ή – στην καλύτερη περίπτωση – η προσπάθεια περιορισμού της γυναίκας στα παραδοσιακά της καθήκοντα, της αναπαραγωγής και των… οικοκυρικών, περιλαμβάνεται στα γονίδια της Ακροδεξιάς. Η τελευταία, μάλιστα, μοιάζει να έχει ούριο άνεμο στα πανιά της λόγω και των εξελίξεων στις ΗΠΑ, όπου το υπερσυντηρητικό ομοσπονδιακό ανώτατο δικαστήριο δεν δίστασε, εκτός των άλλων, να αναπέμψει πέρυσι την απόφαση του 1973 για την περίφημη υπόθεση «Ρόου Vs Γουέιντ», ακυρώνοντας ουσιαστικά το κατοχυρωμένο δικαίωμα των Αμερικανίδων στην άμβλωση.

Σταυροφορία κατά της ιδεολογίας των φύλων

Ιδού τι σημειώνει στην ιστοσελίδα του γερμανικού ινστιτούτου Goethe ο Τομπίας Γκίνσμπουργκ, ένας άνθρωπος που αφιέρωσε πολλά χρόνια της ζωής του διεισδύοντας στα δίκτυα της Ακροδεξιάς και μελετώντας από κοντά τις θέσεις και τις συνήθειές της: «Η αντιπαλότητα στον φεμινισμό είναι κάτι που μπορεί, αναμφίβολα, να συναντηθεί σε ολόκληρη την κοινωνία, έτσι δεν είναι ανάγκη να διεισδύσει κανείς σε φασιστικές ομάδες για να την ανακαλύψει. Ομως, όλες αυτές οι γεμάτες τεστοστερόνη ομάδες έχουν κοινό χαρακτηριστικό τη σταυροφορία τους κατά του φεμινισμού και της αποκαλούμενης ιδεολογίας των φύλων».

Και συνεχίζει: «Πρόκειται για οργανικά και αναπόσπαστα στοιχεία της ακροδεξιάς ιδεολογίας. Εχουν, δε, επίδραση στο κυρίως ρεύμα που επηρεάζει τις κοινωνίες, κάτι που τα καθιστά πραγματικά επικίνδυνα. Αυτή η σταυροφορία του φανατισμού δεν αποτελεί απλώς τη συγκολλητική ουσία που κρατά ενωμένες τις διάφορες ακροδεξιές εκδοχές – είναι επίσης ικανή να προσελκύσει οπαδούς από όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Για πολλούς ανθρώπους, το να σνιφάρουν αυτή την αντιφεμινιστική κόλλα είναι κάτι σαν ναρκωτικό που τους επιτρέπει να ξεφεύγουν».

Θλιβερά ευρωπαϊκά παραδείγματα

Η περίπτωση της Ισπανίας και του Vox μαρτυρά του λόγου το αληθές. Συγκεκριμένα, το κόμμα του Σαντιάγο Αμπασκάλ (του πρόθυμου κυβερνητικού εταίρου της παραδοσιακής Δεξιάς της χώρας) περιελάμβανε στο πολιτικό του μανιφέστο ενόψει των πρόσφατων εκλογών τη δέσμευση ότι θα εργαστεί «για την κατάργηση όλων των νόμων που αφορούν φυλετικά ζητήματα». Ανάμεσα στα άλλα και εκτός από τη θέση του υπέρ της κατάργησης του υπουργείου Ισότητας, το Vox υποστηρίζει πως πρέπει να καταργηθεί ο νόμος για την έμφυλη βία και να αντικατασταθεί από κάποιον άλλο ο οποίος «θα προστατεύει κάθε πιθανό θύμα βίας στο εσωτερικό μιας οικογένειας».

Στην Πολωνία, επίσης, η απελθούσα κυβέρνηση του PiS – που έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός ακροδεξιού κόμματος – έχει φέρει νομοθετικές ρυθμίσεις που καθιστούν πρακτικά παράνομες τις αμβλώσεις, ενώ κάτι ανάλογο έχει κάνει και η Ουγγαρία του Βίκτορ Ορμπαν. Αλλά και η Αυστρία, ένα από τα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης στα οποία η Ακροδεξιά διατηρεί προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις, γυναικείες οργανώσεις καταγγέλλουν ότι στην πράξη είναι πολύ δύσκολο για μια γυναίκα να προχωρήσει σε άμβλωση, ενώ ακόμα δυσκολότερα είναι τα πράγματα στη γειτονική της Σλοβακία.

Θλιβερή και εξαιρετικά ανησυχητική είναι η κατάσταση και στα Βαλκάνια. Σύμφωνα με το BalkanInsight, «ο μισογυνισμός και ο σεξισμός αποτελούν εδώ και καιρό πρόβλημα στη δημόσια ζωή των Βαλκανίων», ενώ τονίζεται πως ακόμη και επικεφαλής κυβερνήσεων που τυπικά δεν έχουν σχέση με την Ακροδεξιά ή και προέρχονται από την Αριστερά στην πράξη υιοθετούν σκοταδιστικές και επικίνδυνες απόψεις για τα ζητήματα που αφορούν τη γυναίκα, ανάμεσά τους φυσικά και οι αμβλώσεις.

Φαίνεται, τελικώς, ότι η «πολιτισμένη Ευρώπη» έχει εισέλθει για τα καλά στον αστερισμό του συντηρητισμού, με τον κοινωνικό και πολιτιστικό Μεσαίωνα να καιροφυλακτεί στη γωνία. Μαζί, βεβαίως, με τον οικονομικό, καθώς όλα τα στοιχεία αποτυπώνουν την εξαιρετικά άνιση μεταχείριση των γυναικών στην αγορά εργασίας.