Ο γνώστης του μπρεχτικού θεάτρου

Ο σημαντικός σκηνοθέτης του ελληνικού θεάτρου Σταύρος Ντουφεξής έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών. Ανάμεσα στις παραστάσεις-σφραγίδα που άφησε είναι «Τα οράματα της Σιμόν Μασάρ» (Εθνικό, 1976), αλλά και «Ο βίος του Γαλιλαίου» (ΚΘΒΕ, 1977) του Μπρεχτ, συγγραφέα για τον οποίο κατέθεσε συγκεκριμένη άποψη ως γνώστης της «τεχνικής» της μπρεχτικής δραματουργίας. Υπήρξε άλλωστε από τους πρώτους που υποστήριξαν την αντοχή του μπρεχτικού θεάτρου.

Ο Σ. Ντουφεξής γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1933, μαθήτευσε και εργάστηκε στο Μπερλίνερ Ανσάμπλ του Μπρεχτ (Βερολίνο), καθώς και στην Οπερα Κωμωδίας. Επίσης, μαθήτευσε κοντά στη γερμανίδα κορυφαία χορογράφο του μοντερνισμού Μέρι Βίγκμαν και στον αυστριακό σκηνοθέτη Βάλτερ Φελζενστάιν. Από το 1959, ως έκτακτος ή μόνιμος πρώτος σκηνοθέτης, σκηνοθέτησε σε κρατικές σκηνές του γερμανόφωνου χώρου περισσότερες από ογδόντα παραστάσεις.

Παράλληλα, διετέλεσε διευθυντής στο Δημοτικό Θέατρο του Μπίλεφελντ. Συνεργάστηκε στενά με μουσικούς, χορογράφους και μίμους, σε έργα-τομές, όπως στους «Ιππής» και τους «Ορνιθες» του Αριστοφάνη, το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» και «Οπως σας αρέσει» του Σαίξπηρ, το «Καπέλο από ψάθα Ιταλίας» του Ευγένιου Λαμπίς και το «Λεόντιος και Λένα» του Μπίχνερ. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974.