Μελίνα Μερκούρη: Mια ημέρα (μνήμης) και μια αιωνιότητα

Ηταν ακριβώς σαν σήμερα, πριν από 30 χρόνια, που η Ελλάδα αποχαιρετούσε έναν από τους τελευταίους «μύθους» της σε μια μυθολογία που είχαν δημιουργήσει οι πιο λαμπερές και δημιουργικές προσωπικότητες της μεταπολεμικής Ελλάδας. Και ήταν ακριβώς την επαύριο που ο ευρωπαϊκός Τύπος, κορυφαίοι πολιτικοί και καλλιτέχνες αναφέρονταν στην «Καρυάτιδα» και την «τελευταία ελληνίδα θεά».

Η Μελίνα Μερκούρη ταίριαξε απολύτως με τα πνεύματα και τα αιτήματα μιας χώρας που αναζητούσε τη θέση της μετά το τραύμα του πολέμου. Στην πολιτική σκηνή, την τέχνη και τον σύγχρονο πολιτισμό. Ταυτίστηκε με την υπόθεση των Γλυπτών του Παρθενώνα, δημιουργούσε γεγονός σε κάθε εμφάνισή της, αγαπήθηκε και επικρίθηκε όπως όλοι οι μεγάλοι μύθοι, συμπύκνωσε το κλίμα της εποχής όταν έπρεπε («δεν αρέσουμε»). Η εμβέλεια της προσωπικότητάς της αποδεικνύεται ακόμη και στις μέρες μας, όταν η διεκδίκηση για την επανένωση των παρθενώνιων Γλυπτών ισχύει στο ακέραιο.

Με αφορμή τα 30χρονα από τον θάνατό της, στις 6 Μαρτίου 1994, ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης θυμάται μια άγνωστη ιστορία για τη Μελίνα του 1939 και η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη σκιαγραφεί την κληρονομιά της προκατόχου της.