Ποιος είναι ο ρόλος της Δύσης

Δύο χρόνια τώρα, η Δύση έχει αποφύγει να εμπλακεί ευθέως σε μια στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία και διαμηνύει πως ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι στις επιδιώξεις της. Ολοι γνωρίζουν, ωστόσο, ότι χωρίς τη βοήθειά της, η οποία υπολογίζεται συνολικά σε πάνω από 200 δισ. δολάρια, το Κίεβο δεν θα μπορούσε να αντέξει για πολύ σε αυτόν τον πόλεμο. Ετσι, ευλόγως μπορεί κανείς να θέσει ορισμένα ερωτήματα από τα οποία πρακτικά εξαρτώνται όλα: Τι επιδιώκουν οι ΗΠΑ, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία; Θα αναθεωρήσουν και πότε τη μέχρι σήμερα τακτική τους, η οποία δείχνει να έχει φτάσει στα όριά της; Και προς ποια κατεύθυνση – παρέχοντας στο Κίεβο ό,τι καλύτερο διαθέτουν στα οπλοστάσιά τους, ώστε να έχει βάσιμες ελπίδες να προστατεύσει την εδαφική του ακεραιότητα ή διαμηνύοντάς του (με τρόπο που να μη θεωρηθεί προδοσία και εγκατάλειψη) ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος να μπει ένα τέλος στον πόλεμο;

Το σίγουρο, σε κάθε περίπτωση, είναι ότι η Δύση μετρά μέχρι σήμερα τόσο κέρδη όσο και κάποιες ζημιές. Το λογικό, λοιπόν, θα ήταν οι ηγεσίες της να προσπαθήσουν να κατοχυρώσουν τα κέρδη και ενδεχομένως να τα μεγεθύνουν, περιορίζοντας παράλληλα τις ζημιές ή, σε κάθε περίπτωση, μην επιτρέποντας να προστεθούν και άλλες.

Ενα από τα κέρδη είναι ότι η Ουκρανία, μια χώρα μεγάλη, πλούσια και με στρατηγική θέση, έχει υιοθετήσει πλέον το «ανήκομεν εις την Δύσιν», ζητώντας την ένταξή της σε ΕΕ και ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ, επίσης, έπαψε πλέον να έχει «κρίση ταυτότητας», απέκτησε πάλι σκοπό και συγκεκριμένο αντίπαλο, ενώ διευρύνεται με δύο νέα μέλη – τη Φινλανδία και τη Σουηδία. Ειδικά δε οι χώρες της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, δείχνουν να ανταποκρίνονται στο πάγιο αίτημα της Συμμαχίας και της Ουάσιγκτον για αύξηση των στρατιωτικών τους δαπανών τουλάχιστον στο 2% του ΑΕΠ τους, ενώ διαπιστώνουν ότι δεν ήταν ακατόρθωτη η ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία – έστω κι αν αρχικά το κόστος αποδείχθηκε αρκετά μεγάλο.

Σε αυτό το φόντο, είναι φανερό ότι οι ηγεσίες θα κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου αυτές οι αλλαγές να διατηρηθούν, μαζί με τη συνέχιση της στήριξης προς το Κίεβο. Την ίδια στιγμή, έχει αναζωπυρωθεί η συζήτηση περί «αμυντικής απεξάρτησης» της Ευρώπης από τις ΗΠΑ ή ακόμη και ανάπτυξης του δικού της πυρηνικού οπλοστασίου εξαιτίας της σοβαρής πιθανότητας επανεκλογής του Ντόναλντ Τραμπ.