Ταλαιπωρημένες γυναίκες αλλοτινών εποχών

Η μουσική είναι το λάβαρο της επανάστασης των γυναικών στην πολύ συμπαθητική ταινία της Μαργκαρίτα Βικάριο «Gloria!» (διαγωνιστικό τμήμα), φόντο της οποίας είναι ένα ορφανοτροφείο του 19ου αιώνα στην Ιταλία, εκεί όπου η Καθολική Εκκλησία κάνει πάρτι εκμετάλλευσης.

Με ηγέτιδα την πιο ταπεινωμένη και ταλαιπωρημένη όλων (Γκαλατέα Μπελούτζι), τα κορίτσια που συνθέτουν την παρέα σε πρώτο πλάνο αποφασίζουν να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους στη μουσική για να σηκώσουν ανάστημα στο πατριαρχικό κατεστημένο που εκπροσωπείται από τον διεφθαρμένο διευθυντή του ορφανοτροφείου (Πάολο Ρόσι). Στον τελευταίο έχει ανατεθεί μια μουσική σύνθεση προς τιμήν του Πάπα που πρόκειται να επισκεφθεί τη Βενετία.

Η Βικάριο, εγγονή του ηθοποιού/σκηνοθέτη Μάρκο Βικάριο και της ηθοποιού Ροζάνα Ποντεστά, συνδυάζει το αδιαμφισβήτητα βαρύ κλίμα και θέμα της ιστορίας με μια διάθεση ανάλαφρη που κάνει την ταινία εξαιρετικά αγαπησιάρικη και συγχρόνως συγκινητική, ενώ ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το χαριτωμένο. Οι πρωτότυπες ιδέες της σκηνοθέτριας, που τροφοδοτούν τις πιο αβανταδόρικες σκηνές της ταινίας, στηρίζονται κυρίως στους πρωτοπόρους μουσικούς πειραματισμούς των κοριτσιών και δίνουν μια ποπ διάθεση στην «Gloria!», που όπως φαίνεται δεν θα απουσιάζει από τα βραβεία…

Κατάθλιψη

Στον 18ο αιώνα είναι τοποθετημένη η αυστριακή ταινία «Το λουτρό του διαβόλου» (Des Teufels Bad) των Βερόνικα Φραντζ και Σεβερίν Φιάλα, όπου χωρίς καθόλου ανάλαφρη διάθεση καταγράφεται η περίοδος κατά την οποία πολλοί άνθρωποι στη Βόρεια Ευρώπη, κυρίως γυναίκες, αναγκάζονταν να εγκληματήσουν προκειμένου να τιμωρηθούν με την ποινή θανάτου από το κράτος επειδή δεν μπορούσαν να πάρουν με τα δικά τους χέρια τη ζωή τους.

Και ο λόγος για τον οποίο έφταναν σε αυτά τα άκρα, όπως παρουσιάζει η ταινία για την οποία έγινε ενδελεχής έρευνα σε πρακτικά αυθεντικών υποθέσεων, ήταν ότι δεν μπορούσαν να αντέξουν άλλο την κατάθλιψη, η οποία σε πολλές περιπτώσεις οφειλόταν στην καταπίεση που ζούσαν στο σπίτι τους. Κεντρική ηρωίδα της ιστορίας είναι μια νέα γυναίκα, η Αγκνες (Ανια Πλασγκ), η οποία, αν και από την αρχή φαίνεται καταθλιπτική, δεν βρίσκει τη βοήθεια που χρειάζεται στο δογματικό περιβάλλον του συζύγου και της πεθεράς της και τη βλέπουμε, σταδιακά, να οδηγείται στην πλήρη ψυχική και σωματική εξαθλίωση.