Με ιδέες, παραστάσεις και βλοσυρό ύφος

Το 1964 όταν ο Ολυμπιακός κέρδισε τον ΠΑΟΚ με 0-4 στην Τούμπα εκείνος ο ηττημένος ΠΑΟΚ είχε μικρή σχέση με τον τωρινό. Δεν ήταν διεκδικητής του πρωταθλήματος και πρώτος στην βαθμολογία, δεν είχε πετύχει 100 γκολ σε μια σεζόν, δεν διεκδικούσε το νταμπλ και σίγουρα δεν είχε φτάσει στους «16» μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Πέρασαν εξήντα χρόνια από τότε. Οι δυο ομάδες έζησαν σερί εντυπωσιακά. Πέρασαν χρόνια ολόκληρα που ο Ολυμπιακός στην Τούμπα πάντα  έχανε: στον ΠΑΟΚ ήταν περήφανοι για το ρεκόρ νικών απέναντι σε μια ομάδα που μερικές φορές είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα με μια μόνο ήττα – πάντα στην Τούμπα. Μετά το πράγμα άλλαξε εντυπωσιακά και για 13 χρόνια στην Τούμπα ο Ολυμπιακός δεν έχανε ποτέ: πολλά ματς είχαν επεισοδιακό φινάλε μάλιστα.

Ομως και σε αυτό τον κύκλο των θεαματικών θετικών αποτελεσμάτων ο Ολυμπιακός τον ΠΑΟΚ 1-4 δεν τον είχε κερδίσει ποτέ. Δεν το πέτυχε ούτε κάποιες φορές που ο ΠΑΟΚ υπήρξε διοικητικά αναξιόπιστος και όχι πλούσιος και κραταιός, όπως τώρα. Και το πέτυχε φέτος αναπάντεχα: σε μια χρονιά που έχει αλλάξει ήδη τρεις προπονητές και που από τον ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη είχε χάσει με 2-4, στο τελευταίο ματς του πρωταθλήματος που το γήπεδο του ήταν ανοιχτό για τον κόσμο και γεμάτο.

Κέρδισε

Πρόκειται περί θαύματος; Οχι βέβαια. Θαύματα δεν υπάρχουν μεταξύ ομάδων τόσο κοντά στη βαθμολογία – ο ΠΑΟΚ ερχόταν από δυο ντέρμπι χωρίς νίκη και ο Ολυμπιακός από δυο νίκες, μια στην Ελλάδα (κόντρα στον ΟΦΗ) άνετη και μια στην Ευρώπη (κόντρα στη Φερεντσβάρος) δύσκολη. Ο Ολυμπιακός στην Τούμπα κέρδισε και πέρυσι και πρόπερσι και μάλιστα παιχνίδια με σημαντικό βαθμολογικό ενδιαφέρον. Το εντυπωσιακό δεν είναι η νίκη, όσο η έκταση του σκορ. Θα έλεγα μάλιστα πως στο ματς αυτό ο ΠΑΟΚ έχει την ευθύνη της ήττας του, ενώ ο Ολυμπιακός πιστώνεται το εντυπωσιακό τελικό σκορ.

Ραζβάν

Θα το κάνω απλό. Ο προπονητής του ΠΑΟΚ Ραζβάν Λουτσέσκου έχει προσωπική ευθύνη για την ήττα για ένα βασικό λόγο: γιατί δεν γίνεται η ομάδα σου να μην έχει κερδίσει δυο ντέρμπι στην έδρα της στη σειρά (με την ΑΕΚ για το πρωτάθλημα και τον Παναθηναϊκό για το Κύπελλο) και να δίνει το τρίτο με την ίδια στρατηγική και τον ίδιο αγωνιστικό προσανατολισμό. Αν ο αντίπαλος έχει ένα προπονητή που σε έχει μελετήσει και παίκτες να ακολουθήσουν οδηγίες, οι πιθανότητές του να σου κάνει αποτέλεσμα είναι μεγάλες γιατί του αρκεί να ακολουθήσει το πλάνο των άλλων που κατάφεραν να σε φρενάρουν.

Ο Ολυμπιακός έκανε στην Τούμπα ό,τι η ΑΕΚ και ο ΠΑΟ: κράτησε την μπάλα και πίεσε στο πρώτο ημίχρονο («κυριάρχησε» είπε πολύ τίμια ο Λουτσέσκου), δεν φοβήθηκε τις αντεπιθέσεις του ΠΑΟΚ μολονότι αυτή τη φορά υπήρχε κι ο Ντεσπόντοφ που σκόραρε κιόλας, και έπαιξε πολύ στοχευμένα στην επίθεση επιδιώκοντας να χτυπήσει στους κενούς χώρους όπως έκανε η ΑΕΚ, αλλά και να βρει την αδύναμη πλευρά όπως έκανε ο ΠΑΟ – ο Ποντένσε αποφάσισε πως η δεξιά πλευρά της άμυνας του γηπεδούχου θα του έδινε την ευκαιρία να σκοράρει. Ο Λουτσέσκου έκανε ακόμα και τις αλλαγές στο ίδιο χρονικό σημείο που έκανε παρεμβάσεις στα ματς με τον ΠΑΟ και την ΑΕΚ. Η ομάδα του δέχτηκε γκολ από τον Ολυμπιακό στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου όπως συνέβη στα ματς με τους άλλους δυο διεκδικητές του τίτλου.

«Οι ίδιες συνθήκες παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα» λέει ένας από τους γνωστότερους νόμους της Φυσικής. Ομως ο ΠΑΟΚ δεν θα έχανε 1-4 αν δεν υπήρχε στο γήπεδο ο Ολυμπιακός. Δεν έχασε άλλωστε με τόσο οδυνηρό τρόπο από κανέναν. Αυτή είναι η μεγαλύτερη σε έκταση εντός έδρας ήττα του στο πρωτάθλημα με προπονητή τον Λουτσέσκου.

Προπονητής

Η έκταση της νίκης είναι έργο του Ολυμπιακού – κυρίως των παικτών του, αλλά και της συγκυρίας που ήθελε να πάει η ομάδα στην Τούμπα με νέο προπονητή. Στην Τούμπα αποδείχτηκε θεαματικά ότι οι μεταγραφικές προσθήκες του χειμώνα ήταν απαραίτητες και οι παίκτες που ήρθαν είναι σημαντικοί γιατί βοηθούν άλλους σημαντικούς παίκτες να παίξουν καλύτερα. Ο Κάρμο έδωσε οντότητα στην άμυνα, βοήθησε τον Ορτέγκα και έκανε τον Μπιανκόν να ανησυχεί λιγότερο. Ο Ορτα (ειδικά στο πρώτο ημίχρονο) και ο ανεξάντλητος σε δυνάμεις Τσικίνιο βοήθησαν τον Εσε να κάνει το τέλειο παιχνίδι: ο Αργεντινός έκανε στο ματς μόνο μια λάθος πάσα. Ο Ναβάρο πέτυχε το πρώτο γκολ, άνοιξε χώρους για τον Ποντένσε και κυρίως ξεθέωσε στο τρέξιμο τους στόπερ του ΠΑΟΚ: όταν μπήκε ο Ελ Κααμπί βρήκε τους Κουλιεράκη – Κεντζόρα κατάκοπους και στις αντεπιθέσεις του τέλους έβαλε δυο γκολ.

Φυσικά είναι πολύ σημαντική παράμετρος στην ιστορία το ότι όλοι έδωσαν και την ψυχή τους (όπως και την Πέμπτη κόντρα στους Ούγγρους) για να πείσουν τον νέο προπονητή τους πως μπορεί να στηριχθεί σε αυτούς. Οι παίκτες δεν κλήθηκαν να παίξουν για τον προπονητή, όπως στις μέρες του άγουρου Ντιέγκο Μαρτίνεθ. Δεν είχαν επίσης αμφιβολίες για την επάρκεια του προπονητή, όπως στο σύντομο πέρασμα του Καρβαλιάλ, που ήταν πάντα κάποιος που απολύθηκε από τον Αστέρα Τρίπολης. Εβλεπαν στον πάγκο έναν προπονητή. Κανονικότατο. Με ιδέες, παραστάσεις και βλοσυρό ύφος. Οχι κάποιον που ήρθε να γίνει φίλος τους.

Σερί

Δεν μπορώ να πω ότι ξαφνικά ο Ολυμπιακός έλυσε όλα τα προβλήματά του, ότι θα αποκλείσει τη Φερεντσβάρος, ότι θα κάνει σερί από νίκες στα play offs κ.λπ. Μακριά από μένα τέτοιες υπερβολές: θα τα δούμε όλα παιχνίδι με παιχνίδι. Το βέβαιο είναι ότι χρωστάει πολλά ο Ολυμπιακός σε όσους μπλόκαραν το αίτημά του για αναβολή του ματς στην Τούμπα. Αν είχε γίνει δεκτό, σήμερα θα είχε 7 βαθμούς διαφορά από τον ΠΑΟΚ και τον ΠΑΟ και 8 από την ΑΕΚ – φυσικά με ένα ματς λιγότερο. Αλλά θα αρκούσε αυτή η βαθμολογία για να του κόβει τα φτερά ενόψει της συνέχειας: ένας Θεός ξέρει πότε θα γινόταν το ματς με τον ΠΑΟΚ και θα αρκούσε μια ελάχιστη απώλεια για να μην είναι καθόλου σημαντικό.

Σήμερα η νίκη αυτή του δίνει ενθουσιασμό, πίστη και βεβαιότητα ότι οι διορθώσεις που έγιναν τον Ιανουάριο μπορούν να αλλάξουν τη σεζόν του. Αν είχε περάσει το αίτημα της αναβολής δεν θα υπήρχε τίποτα από αυτά. Κι αυτά δεν αγοράζονται πουθενά.