Ο Κίλιαν Μέρφι, τα ορφανά κορίτσια και η Καθολική Εκκλησία

Ο Κίλιαν Μέρφι, ένα από τα πρόσωπα της περσινής χρονιάς χάρη στην ταινία «Οπενχάιμερ» του Κρίστοφερ Νόλαν, για την οποία έχει προταθεί για το Οσκαρ Α’ ρόλου, περπάτησε το κόκκινο χαλί του Μπερλινάλε Πάλαστ προκειμένου να παραστεί στην πρεμιέρα της τελευταίας ταινίας του, «Small Things Like These», με την οποία την Πέμπτη το βράδυ σηκώθηκε η αυλαία της 74ης Κινηματογραφικής Μπερλινάλε. Η δημιουργία της βασισμένης στο ομότιτλο μεγάλο διήγημα της Κλερ Κίγκαν ταινίας (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο με τίτλο «Μικρά πράγματα σαν αυτά») δρομολογήθηκε μέσω του ιδίου του Μέρφι, αφού ήταν εκείνος που μίλησε πρώτος για το σχέδιο στον ηθοποιό και παραγωγό Ματ Ντέιμον, την εποχή που γύριζαν μαζί τον «Οπενχάιμερ». Και όντως, η Artist Equity, η νεοσύστατη εταιρεία του Ντέιμον και του Μπεν Αφλεκ, ανέλαβε την παραγωγή της.

Στην ταινία «Small Things Like These» που χρονικά τοποθετείται στη δεκαετία του 1980, ο Μέρφι υποδύεται έναν ιρλανδό έμπορο, πατέρα πέντε κοριτσιών, ο οποίος θα έρθει αντιμέτωπος με τη συνένοχη σιωπή των κατοίκων μιας μικρής ιρλανδικής πόλης απέναντι στην εκμετάλλευση των ορφανών κοριτσιών από την Καθολική Εκκλησία. «Είμαι πραγματικά περήφανος για αυτή την ταινία αλλά προσπαθώ να αντισταθώ στη φράση “έργο πάθους” γιατί τη θεωρώ ευφημιστική» δηλώνει ο Κίλιαν Μέρφι. «Ωστόσο τελικά δεν υπάρχει καλύτερη έκφραση για αυτήν, γιατί είναι κάτι στο οποίο πίστεψα με πάθος από την αρχή».

Από τη στιγμή που ο 48χρονος ηθοποιός διάβασε την ιστορία της Κίγκαν, βυθίστηκε αμέσως στο σύμπαν της. Αποφασισμένος να διαχειριστεί την παραγωγή μιας κινηματογραφικής ανάπλασής της, απέκτησε τα δικαιώματα με τον φίλο και συνεργάτη του Αλαν Μαλόνι και άρχισε να αναζητεί συμπαραγωγούς, ένας από τους οποίους ήταν τελικά ο Ματ Ντέιμον. Ωστόσο, ο ιρλανδός ηθοποιός επιτυχιών όπως οι «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» του Κεν Λόουτς, αρκετών άλλων του Κρίστοφερ Νόλαν («Inception», «Interstellar» κ.ά.) και βεβαίως της εξαιρετικά επιτυχημένης σειράς «Peaky Blinders» αποστασιοποιείται από τις ταινίες του, όπως ενδεχομένως να συμβαίνει με τους περισσότερους ηθοποιούς. «Αν μια ταινία στην οποία παίζω μιλάει π.χ. για τη συγχώρηση με έναν συγκεκριμένο τρόπο, αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι συμφωνώ μαζί της. Οι ταινίες, τα βιβλία, κάθε μορφή Τέχνης οφείλουν να κάνουν τις ερωτήσεις, όχι να δίνουν τις απαντήσεις».

Νομική, μουσική, θέατρο

Εχοντας εγκαταλείψει τις νομικές σπουδές με στόχο να γίνει μουσικός, ο Κ. Μέρφι μαγεύτηκε από την ηθοποιία. Ως μουσικός έγραφε τραγούδια, έπαιζε κιθάρα σε μικρά συγκροτήματα, τραγουδούσε [κάτι που έχει κάνει και σε ορισμένες ταινίες του, όπως το «Breakfast on Pluto» (Ζωή σε ανάποδη τροχιά) του Νιλ Τζόρνταν]. Δεν ήξερε καν πώς να χειριστεί τον εαυτό του όταν στα μέσα της δεκαετίας του 1990 μπήκε στη ζωή του η υποκριτική. «Στην αρχή νόμιζα ότι θα έπρεπε να αρκεστώ στο θέατρο, όπως και το ήθελα. Αλλά στη συνέχεια κατά κάποιον τρόπο εξελίχθηκα. Τίποτε βέβαια δεν έγινε μέσα σε μια νύχτα».