Το έμπα (ε)σύ και το ημίφως

Πρώτα δυο αναγκαίες διευκρινίσεις, καθώς αρκετοί μού λένε βάλε και τούτον βάλε κι εκείνον τον κινηματογράφο. Το «οδοιπορικό» λοιπόν, εκ των πραγμάτων, έχει και ελαφρώς βιωματικό χαρακτήρα, περιλαμβάνοντας μόνον αίθουσες στις οποίες έχω υπάρξει θεατής. Επίσης, καλύπτει κινηματογράφους μόνον της Αθήνας με τη στενότερη έννοια του όρου, και όχι ας πούμε του Πειραιά, της Καλλιθέας, των δυτικών προαστίων, κ.λπ.

Αφού λοιπόν την προηγούμενη εβδομάδα «ανέβηκα» προς λεωφόρο Αλεξάνδρας και Αμπελόκηπους, καιρός να αρχίσω τώρα να… κατεβαίνω πάλι. Στη στροφή, λοιπόν, των Ιλισίων υπήρχε ο κινηματογράφος «Ιλίσια», θέατρο κι αυτός σήμερα. Πιο πάνω στην Παπαδιαμαντοπούλου, υπήρχε το «Αλεξ», και ακόμα πιο πάνω η «Φρύνη», ενώ στην οδό Νυμφαίου υπήρχε το «Ελυζέ». Στην αριστερή όχθη του Ιλισσού εξάλλου, του οποίου η κοίτη σκεπάστηκε από τη σημερινή οδό Μιχαλακοπούλου, υπήρχε θερινός κινηματογράφος ονόματι «Ιλισσός», στο ύψος περίπου του μετέπειτα ξενοδοχείου «Holiday Inn».

Κατηφορίζοντας προς το Παγκράτι, υπήρχαν κι εκεί αρκετοί κινηματογράφοι, όπως το «Πτι Παλαί» (έκλεισε σχετικά πρόσφατα), το «Μετάλλειον» στην Ευτυχίδου, το «Κόρονετ» στη γωνία Υμηττού και Φρύνης, το «Λητώ» στη Φορμίωνος, το «Ολύμπια» στη Χρεμωνίδου, το «Παλλάς» στην Υμηττού. Οσο για το Κολωνάκι, ήταν πάντα φτωχό (κινηματογραφικά εννοώ, βέβαια), αφού εκεί υπήρχε μόνον το «Εμπασσυ», που κι αυτό πλέον έχει μετατραπεί σε θέατρο. Σχετικά με το «Εμπασσυ» μάλιστα, υπήρχε όταν ήμουν έφηβος και ένα σαχλούτσικο καλαμπουράκι. Οταν δίναμε ραντεβού εκεί, προσθέταμε: «Αν αργήσω λίγο, έμπα συ και θα ‘ρθω κι εγώ». Αλλά και η Πλάκα, ευλόγως ίσως, δεν ήταν περιοχή με κινηματογράφους, μοναδική ίσως εξαίρεση το θερινό «Σινέ Παρί» με τη δροσερή ταράτσα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από άποψη κινηματογραφικών αιθουσών παρουσίαζε οπωσδήποτε η τότε μεσοαστική Κυψέλη. Και μόνον στην οδό Κυψέλης, που ξεκινά απέναντι από τον Πανελλήνιο, υπήρχαν το «Παρκ», που μετατράπηκε στο νυν θέατρο «Κάππα», το «Κυψέλη», το «Ριάλτο», το «Ελενα» (στη γωνία με Αγίου Μελετίου, αυτό). Προς την τότε Σχολή Ευελπίδων, τα σημερινά Δικαστήρια, υπήρχε η «Λουζιτάνια», ενώ πιο πάνω το «Κυψελάκι» (χειμερινό και θερινό) στην οδό Ζακύνθου και το θερινό «Αμπάσσαντορ» στην οδό Σκοπέλου. Πάνω από την πλατεία Κυψέλης, σε μια ανηφόρα, ήταν το «Κολοσσαίον», ενώ στη γωνία Φωκίωνος Νέγρη και Επτανήσου υπήρχε κάποτε το θρυλικό «Media Luz», γνωστό και από τον δίσκο του (κατοίκου της περιοχής, ως νεαρού) Λουκιανού Κηλαηδόνη. Οσο για τον παράξενο τίτλο, σημαίνει στα ισπανικά ημίφως. Δεν μπορώ να πω, ευρηματική η εποχή ως προς τους τίτλους ορισμένων αιθουσών.

Επιδόρπιο

Με αφορμή το «Media Luz», ανέφερα παρεμπιπτόντως την οδό Φωκίωνος Νέγρη. Αυτή λοιπόν η οδός, που «γέννησε» ακόμα και ταινία στη δεκαετία του ’60 («Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη», με τον Αλκη Γιαννακά και την Αλεξάνδρα Λαδικού) και η οποία, απ’ ό,τι μου λένε, γνωρίζει και πάλι μέρες δόξας, οφείλει το όνομά του στον ελάχιστα γνωστό κατά τα άλλα Φωκίωνα Νέγρη (1846-1928), της γνωστής οικογένειας με φαναριώτικες ρίζες, διαπρεπή μεταλλειολόγο ο οποίος διετέλεσε επίσης βουλευτής και υπουργός.