Ο ένας φοβόταν, ο άλλος όχι

Οπως συνήθως συμβαίνει σε ένα ντέρμπι που έχει νικητή, όπως το κυριακάτικο ΠΑΟ – Ολυμπιακός (2-0), υπάρχουν δυο αναγνώσεις. Με βάση την πρώτη είχαμε μια εύκολη νίκη του ΠΑΟ, που στηρίχτηκε στη σωστή ανάγνωση των δυσκολιών του ματς: οι Πράσινοι φάνηκε να έχουν καταλάβει τι έπρεπε να προσέξουν και πού έπρεπε να στοχεύσουν. Με βάση τη δεύτερη το ματς χάθηκε από τον Ολυμπιακό που ήταν αναποτελεσματικός, αφού δεν εκμεταλλεύτηκε τις ευκαιρίες του σε αντίθεση με τον ΠΑΟ που είχε λιγότερες αλλά τις αξιοποίησε. Η αλήθεια είναι –κατά την γνώμη μου– κάπου στο ενδιάμεσο.

Τερίμ

Εχοντας αντιμετωπίσει δυο φορές τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο ο Τερίμ κατάλαβε κάτι απλό: ότι αν η ομάδα του δεν δεχτεί γκολ μπορεί να κερδίσει σχετικά εύκολα το ματς – κυρίως χωρίς να πάρει κάποιο μεγάλο ρίσκο. Η επιλογή του δεν ήταν να πιέσει τον Ολυμπιακό, αλλά να έχει στο γήπεδο τέσσερις επιθετικούς (τον Γερεμέγεφ, τον Μπερνάρ, τον Μπακασέτα και τον Παλάσιος) που μπορούν να εκμεταλλευτούν λάθη. Και οι τέσσερις που χρησιμοποιήθηκαν αποδείχτηκαν χρήσιμοι. Ο Μπερνάρ και ο Γερεμέγεφ, αν και δεν φάνηκαν πολύ στο ματς, πέτυχαν τα γκολ που έδωσαν το προβάδισμα. Ο Παλάσιος «χτύπησε» στην πλευρά του Ορτέγκα που υποχρεώθηκε νωρίς στο να πάρει μια κίτρινη κάρτα, και το ίδιο συνέβη και με τον Κίνι στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Παλάσιος φυσικά πιστώνεται και την ασίστ στον Μπερνάρ το πρώτο γκολ. Τέλος ο Μπακασέτας ήταν πιθανότατα ο πιο επιδραστικός από όλους. Εμπλέκεται και στα δυο γκολ και ταλαιπωρεί την άμυνα του Ολυμπιακού όσο χρειάζεται. Για αυτό είναι άλλωστε τα τελευταία χρόνια ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδος.

Ο Τερίμ κατά τα άλλα έχει φροντίσει στα μετόπισθεν να αγωνιστούν αυτοί που έχουν παίξει περισσότερο φέτος. Κρατά το δίδυμο Αράο – Γεντβάι κι αφήνει στον πάγκο τους νεοφερμένους Ακαϊντίν και Ούγκο. Μεταθέτει στα δεξιά τον Κώτσιρα. Και επιβραβεύει τον Πέρεθ για το καλό ματς στο Περιστέρι.

Καρβαλιάλ

Κι ο Ολυμπιακός; Ο Ολυμπιακός θέλει να κερδίσει με μια ενδεκάδα, η λογική της οποίας είναι πρώτα από όλα ο περιορισμός του αντιπάλου. Ο Καρβαλιάλ χρησιμοποιεί ως εξτρέμ τον αμυντικό Ρίτσαρντς για να βοηθήσει τον Ορτέγκα, προτιμά τον Αλεξανδρόπουλο αντί του Φορτούνη ελπίζοντας πως ο πρώην παίκτης του ΠΑΟ θα χαλάσει την κυκλοφορία της μπάλας του ΠΑΟ, βάζει τον Τσικίνιο δίπλα στον Εσε για μεγαλύτερη κάλυψη της άμυνας, ίσως γιατί του λείπει και ο Ρέτσος. Ο Ολυμπιακός στο πρώτο ημίχρονο δημιουργεί ευκαιρίες αλλά όχι με τους κυνηγούς του. Οταν βρίσκεται πίσω στο σκορ ο Καρβαλιάλ αλλάζει ριζικά την ομάδα με τους Φορτούνη, Ελ Κααμπί και Κίνι, αλλά ο ΠΑΟ μπορεί να διαχειριστεί το αβαντάζ (δηλαδή να περιμένει παίζοντας με τα νεύρα του αντιπάλου του) ενώ ο Ολυμπιακός πρέπει να πιέσει για να ισοφαρίσει, που σημαίνει πως θα αφήσει χώρους. Ο ΠΑΟ είναι ψύχραιμος και τους εκμεταλλεύεται.

Πίστη

Η μεγάλη διαφορά στο παιχνίδι της Κυριακής δεν έχει να κάνει ούτε με την ποιότητα των ομάδων, ούτε με την τύχη ή την ατυχία. Η διαφορά ήταν η πίστη: ο ΠΑΟ πιστεύει πως μπορεί να κερδίσει το πρωτάθλημα και έμοιαζε βέβαιος ότι θα κερδίσει το ματς. Ο Ολυμπιακός αρχικά ήθελε απλά να περιορίσει τον αντίπαλό του και στη συνέχεια χρειάστηκε να αντιδράσει – μόνο που ποτέ σχεδόν η αντίδραση δεν μπορεί να θεωρηθεί οργανωμένο παιχνίδι. Η διαφορά των ομάδων φαίνεται και στο πώς προσέγγισαν το ματς οι δυο προπονητές πολύ πριν αυτό αρχίσει. Ο Τερίμ δίνει άδεια στους παίκτες του ΠΑΟ την Παρασκευή για να ξεκουραστούν. Αντιμετωπίζει το ντέρμπι όχι ως ένα δραματικό επεισόδιο του πρωταθλήματος που η ομάδα του θέλει να κερδίσει, αλλά ως ένα απλό παιχνίδι.

Ο Καρβαλιάλ ψάχνει τρόπους να περιορίσει τον ΠΑΟ – η εντύπωσή μου είναι πως αρχικά τουλάχιστον μετέφερε στην ομάδα του αρκετό από το δικό του άγχος. Ο Ολυμπιακός που ήδη ήταν βαθμολογικά στριμωγμένος και κουβαλούσε και τον πρόσφατο αποκλεισμό στο Κύπελλο φορτώθηκε με ένα επιπλέον βάρος. Αλλά έτσι είναι οι μεγάλες ομάδες που πάντα διεκδικούν πρωταθλήματα: ζουν με την πίεση. Ενίοτε την αντέχουν, ενίοτε όχι. Ο Τερίμ από αυτή την πίεση κάπως τους ελάφρυνε τους παίκτες του: από τη μέρα που ήρθε αυτός είναι το θέμα συζήτησης. Στον Ολυμπιακό δεν υπήρξε αποσυμπίεση ποτέ. Το γεγονός π.χ. ότι δεν υπάρχει νίκη σε ντέρμπι κάνει αυτά τα ματς ακόμα πιο δύσκολα. Για όλους.

Σκληρά

Ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε χθες τον νέο του αθλητικό διευθυντή: είναι ο Ντάρκο Κοβάσεβιτς που την ομάδα την ξέρει και που έχει ξαναδουλέψει στον Ολυμπιακό. Είναι φανερό ότι η διοίκηση της ομάδας ψάχνεται για το τι συμβαίνει και προχωρά σε κινήσεις έμπρακτης αυτοκριτικής. Πρώτα οι πολλές μεταγραφές τον Ιανουάριο, τώρα η επιστροφή του Κοβάσεβιτς. Ο σκοπός είναι η ανασύνταξη – το καταλαβαίνουν όλοι. Αλλά το να κάνεις ένα δεύτερο ξεκίνημα στον μέσον της σεζόν έχει κόστος. Κι ο Ολυμπιακός έχει πολλά ντέρμπι μπροστά του, που θα είναι σκληρά παιχνίδια.

Ξέρει

Κι ο ΠΑΟ; Ο Παναθηναϊκός κυρίως έδειξε ότι δεν φοβάται. Ο Τερίμ δεν έφερε ενθουσιασμό – για την πρόσληψή του υπήρξε γκρίνια και επειδή το ξέρει για αυτό κάθε φορά αφιερώνει τα όποια καλά αποτελέσματα στον κόσμο της ομάδας. Ομως η αλήθεια είναι πως αντιμετώπισε το πολύ σκληρό πρόγραμμα του ΠΑΟ με μεγάλη ψυχραιμία: παραλίγο να κερδίσει την ΑΕΚ, απέκλεισε τον Ολυμπιακό στο Κύπελλο, κέρδισε στον πάγκο του ΠΑΟ το πρώτο ντέρμπι ύστερα από δέκα στα οποία η ομάδα δεν είχε νίκη, και παρουσίασε έναν Παναθηναϊκό που ακόμα και στην Τούμπα όπου έχασε από τον καλύτερό του ΠΑΟΚ είχε στο τέλος του ματς δυο μεγάλες ευκαιρίες για να ισοφαρίσει. Ολα αυτά με τραυματισμούς και ελλείψεις – η πιο μεγάλη είναι αυτή του Ιωαννίδη.

Ο Τούρκος δεν παρουσιάζει μια ομάδα που εντυπωσιάζει, αλλά σιγά σιγά αλλάζει τον ΠΑΟ: του δίνει το χαμένο του μέταλλο. Σε τελική ανάλυση αυτός ξέρει από πρωταθλητισμό πιο πολλά από όσα οι παίκτες που έχει στα χέρια του. Πρωτάθλημα πρόσφατα κατέκτησε μόνο ο Μπακασέτας. Στην περίπτωσή του κι αυτό φαίνεται…