Εθνικές αντιφάσεις

Ποτέ δεν με έχουν τρομάξει οι αντιφάσεις της ελληνικής πολιτικής. Θεωρώ ότι είναι το αγαπημένο της παιχνίδι και συνήθως έχει πλάκα.

Καμία φορά όμως εξακολουθούν να με εντυπωσιάζουν.

Τελευταίο κρούσμα; Μια απερίγραπτη κι αντιφατική μπουρδολογία.

Από τη μια πλευρά διατυπώνεται η εκτίμηση ότι η διεθνής κατάσταση είναι «αβέβαιη» και «απρόβλεπτη». Παράδειγμα η Ουκρανία και η Γάζα με όλα τα σχετικά.

Η αβεβαιότητα επεκτείνεται και στην Τουρκία αφού ούτε ο Ερντογάν είναι κανένας πυλώνας σταθερότητας και σιγουριάς στην άμεση γειτονιά μας.

Διαπιστώσεις με τις οποίες δύσκολα θα διαφωνήσει κάποιος.

Από την άλλη αμφισβητείται (και συνήθως από τους ίδιους) η χρησιμότητα των συμμαχιών, η σημασία των εξοπλισμών και επιπροσθέτως η συμμετοχή της χώρας στον επωφελέστερο και πλέον φυσιολογικό ή φιλικό συσχετισμό δυνάμεων.

Με δεδομένο φυσικά πως «ανήκουμε στη Δύση» και στην Ευρώπη. Και πως ούτε Ρώσοι είμαστε, ούτε Μουσουλμάνοι, ούτε Παλαιστίνιοι και ούτε προβλέπεται να φορέσουμε μαντίλες στο ορατό μέλλον.

Πώς μπορείς όμως να πορευτείς σε έναν αβέβαιο και απρόβλεπτο κόσμο χωρίς όπλα, χωρίς συμμάχους και χωρίς γεωπολιτικές επιλογές; Προφανώς δεν μπορείς.

Συνεπώς κάποια στιγμή πρέπει να συμφωνήσουμε.

Είτε η διεθνής κατάσταση εγκυμονεί κινδύνους και τότε χρειαζόμαστε όπλα και συμμαχίες για να τους αντιμετωπίσουμε.

Είτε δεν εγκυμονεί κινδύνους και τότε μπορούμε να ασχοληθούμε απερίσπαστοι με το τουρνουά πρέφας στο καφενείο.

Οπου παρεμπιπτόντως το ωραιότερο καλαμπούρι της παρέας είναι να κατηγορείται η Ελλάδα ως «πρόθυμος», «πιστός» ή «προβλέψιμος σύμμαχος» της Δύσης. Λες και μπορεί ποτέ να υπάρξει σύμμαχος απρόθυμος, άπιστος κι απρόβλεπτος.

Ή ότι θα μπορούσε η χώρα μας να γίνει «σύμμαχος της Ανατολής» μαζί με το Αζερμπαϊτζάν και το Ουζμπεκιστάν.

Ή να προσχωρήσει στον «άξονα ουδετερότητας» μαζί με την Ελβετία.

Αλλά ούτε αυτή η λογική με ξενίζει.

Υπενθυμίζω ότι είμαστε η χώρα που τον 19ο αιώνα και υπό τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη επινόησε την πολιτική του «ειρηνοπόλεμου». Οπου διατελούσαμε ταυτοχρόνως ειρηνόφιλοι και πολεμοχαρείς.

Αποτέλεσμα; Η συνήθης κατάληξη του τυχοδιωκτισμού. Κάπως έτσι καταστραφήκαμε το 1897.

Υπενθυμίζω επίσης ότι μια ποικιλόμορφη μειονότητα στη χώρα μας τραβάει διαχρονικά κάποιο ζόρι με τη Δύση, την Ευρώπη ή τις ΗΠΑ.

Υποθέτω αφότου ο Εμφύλιος Πόλεμος τους έστειλε στη φιλόξενη Τασκένδη να λύσουν τα προβλήματα οικοδόμησης του σοσιαλισμού και κρίθηκε πλέον οριστικά ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της χώρας.

Τι να κάνουμε; Εχασαν.

Κι έτσι έχουμε σήμερα την πολυτέλεια να καλαμπουρίζουμε με τις αντιφάσεις, τις μεγαλοστομίες ή τις ασχετοσύνες της δημόσιας κουβέντας αλλά δεν μας απειλεί καμία καταστροφή, ούτε σύγκρουση.

Ενδεχομένως μας απειλούν μόνο τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια και «η εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης αναπαραγωγής, που καθιερώθηκε στις ΗΠΑ και στην ΕΕ με την πλάτη του ΝΑΤΟ» (απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ).

Πράγμα που σημαίνει πως αν το ΝΑΤΟ σταματήσει επιτέλους να δραστηριοποιείται στον τομέα της τεχνητής ή υποβοηθούμενης γονιμοποίησης μάλλον μπορούμε να γλιτώσουμε από το κακό.

Ούτως ή άλλως δεν ζούμε στον κόσμο του 1897.

Οι εγχώριοι «εχθροί της Δύσης» κινούνται οριακά μεταξύ Πούτιν, Χαμάς και Κουτσούμπα. Δεν το λες και λαοθάλασσα.

Ενώ η διεθνής θέση της χώρας είναι απείρως πιο ισχυρή από τότε που παρακαλούσαμε τον Τσάρο και τον Κάιζερ να εμποδίσουν την προέλαση των Τούρκων. Δεν είμαστε η Ελλάδα της Μελούνας.

Πρόσφατα άλλωστε η αμυντική ισχύς αναβαθμίστηκε σαφώς με τον κύκλο των εξοπλιστικών συμφωνιών που έκλεισαν με Γαλλία και ΗΠΑ.

Δεν χρειάζεται να εμπλακούμε σε ατέρμονες αντιδικίες υποτιθέμενων ειδικών για τα όπλα που επιλέγονται. Οι αντιδράσεις της Τουρκίας υποδηλώνουν τουλάχιστον την αναγκαιότητα και την ορθότητα της επιλογής.

Ενώ κι από όσο γνωρίζω, μετά το τέλος της Μεγάλης Ιδέας δεν καλλιεργούμε επεκτατικές βλέψεις κι ούτε κανείς προτείνει κάτι τέτοιο. Αυτό που ενδιαφέρει είναι μια αμυντική ισχύς που δεν θα χρειαστεί να δοκιμαστεί στην πράξη.

Ολα τα παραπάνω κινούνται στον χώρο του προφανούς και του αυτονόητου. Χωρίς πολλές κουβέντες. Ακόμη κι ένας ενδεχόμενος γεωπολιτικός εκτροχιασμός της χώρας φαντάζει εκτός πιθανοτήτων ή λογικής.

Στην ίδια λογική όμως που στις σχέσεις μας με την Τουρκία ούτε υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ «χαμένη ευκαιρία» για κάτι άλλο (Π.Κ. Ιωακειμίδης, «ΤΑ ΝΕΑ», 29/1).

Η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα με τη στρατηγική, τις επιλογές και τις επιδιώξεις της για τις οποίες δεν θα μας ρωτήσει. Ούτε φίλοι γίναμε, ούτε συνεταίροι.

Συνεπώς και η Ελλάδα έχει την ευθύνη των επιλογών της.

Δεν γίνεται να μηρυκάζει την ορθότητα της «νατοϊκής επιλογής» όταν χώρες με δεκαετίες ουδετερότητας στην πλάτη τους, όπως η Σουηδία και η Φινλανδία, τρέχουν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ.

Ούτε να φοβάται τον «εξοπλιστικό ανταγωνισμό» επειδή η Τουρκία είναι «μια χώρα με άλλα μεγέθη, άλλες κλίμακες και ήδη εξαιρετικά αναπτυγμένη εγχώρια πολεμική βιομηχανία» (Γ. Κυρίτσης, «Η Αυγή», 30/1).

Οποιος φοβάται, να πάρει σκύλο.

Καλώς ή κακώς όμως αυτήν την «αβέβαιη» και «απρόβλεπτη» πραγματικότητα έχουν να υπηρετήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας είτε βρίσκονται στην κυβέρνηση, είτε όχι.

Σε έναν κόσμο που εγκυμονεί κινδύνους.

Και μόνο αν εγκαταλειφθούν οι βλακώδεις φαντασιοπληξίες για «ανοιχτά σύνορα», «ελεύθερη μετανάστευση» ή «σχολεία αντί για όπλα», μόνο αν εκλείψει ένας πρωτόγονος «αντιδυτικισμός», θα βρεθεί η ισχυρή βάση μιας αυτονόητης εθνικής στρατηγικής.

Στο κάτω κάτω κάθε σοβαρή χώρα οφείλει να έχει και όπλα και σχολεία. Και συμμαχίες και συμμάχους.

Αν μάλιστα το ΝΑΤΟ σταματήσει να μπλέκεται με τις παρένθετες μητέρες, ίσως έλθει στην παρέα μας και το ΚΚΕ.