Η ζωή των φιλάθλων πρέπει να γίνει πιο εύκολη

Θα μπορούσε να είχε κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα η κυβέρνηση το προηγούμενο διάστημα για να «τιμωρήσει» όλους όσους θεωρεί υπεύθυνους για τη βία στα γήπεδα. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να είχε κλείσει τις θύρες των οργανωμένων οπαδών ή να πει πως για το επόμενο διάστημα θα επιτρέπει μόνο στους κατόχους διαρκείας την παρουσία στα γήπεδα. Ωστε να είναι και πιο δίκαιο όλο αυτό και να έχει και απολύτως ελεγχόμενα τα πράγματα, μιας και ένας κάτοχος διαρκείας έχει παραδώσει όλα τα στοιχεία του στις ΠΑΕ. Επέλεξε το οριζόντιο μέτρο, κλειστό γήπεδο για όλους δηλαδή, με τις ομάδες να χάνουν πολλά έσοδα απ’ όλη αυτή την ιστορία. Αλλά και με την ελπίδα πως όταν το λουκέτο θα φύγει από τη μέση, θα δούμε μια κατάσταση που θα μας κάνει να πούμε ότι άξιζε τον κόπο όλο αυτό.

Αντ’ αυτού βλέπουμε πως όλα αυτά που αναμένονται να γίνουν και τα οποία έχουν ένα χρονοδιάγραμμα κάποιων επιπλέον μηνών μπροστά τους, δεν διευκολύνουν τα πράγματα για τον απλό φίλαθλο. Αντιθέτως, του δυσκολεύουν τη ζωή. Για παράδειγμα, δεν μπορείς να απαιτείς από τον οποιονδήποτε άνθρωπο, όχι μόνο από τους ηλικιωμένους που θέλουν να πάνε στο γήπεδο, να έχουν κινητό τελευταίας τεχνολογίας για να δουν έναν αγώνα. Μπορεί να μην έχουν και την οικονομική δυνατότητα να το διαθέτουν. Μπορεί να μη θέλουν. Οπως μπορεί να μη θέλουν οι γονείς να έχουν κινητό τα παιδιά που θα πάρουν μαζί τους στα γήπεδα.

Οπως δεν γίνεται να μην υπάρχει η δυνατότητα αλλαγής ονόματος σε κάποιο εισιτήριο. Προσοχή, επειδή η γραμμή είναι λεπτή: δεν λέμε να αγοράσει κάποιος εισιτήριο και απλά να το δώσει σε έναν φίλο του χωρίς ο οποιοσδήποτε να τον ελέγξει. Αλλά θα πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα αν κάποιος για παράδειγμα από την επαρχία δεν μπορεί να έρθει στην Αθήνα για ένα ματς, να μπορεί να παραχωρήσει το εισιτήριό του. Με κανονική πώληση και με το όνομα να αλλάζει ώστε να ξέρουν και οι ομάδες ποιος μπαίνει στην κερκίδα. Ας βρουν τους τρόπους για να κάνουν πιο εύκολη τη ζωή των φιλάθλων και όχι να τη δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο.