Η χρυσή ευκαιρία του ΠΑΣΟΚ

Η αλήθεια είναι ότι η θέση στην οποία έχει βρεθεί το ΠΑΣΟΚ είναι δύσκολη. Από εκεί που οι εκλογές έδειξαν ότι ο Μητσοτάκης κατέκτησε σημαντικό τμήμα στον χώρο του Κέντρου, με πρόσφατες πολιτικές επιλογές, φαίνεται ότι αρχίζει να κερδίζει και τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Οταν είναι έτοιμος να κάνει νόμο του κράτους τον γάμο και την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, ένα ζήτημα το οποίο ακόμα και ο Παύλος Πολάκης διατείνεται ότι έχει δυσκολία να υπερασπιστεί στα χωριά της Κρήτης, μένει λίγος πολιτικός χώρος στο ΠΑΣΟΚ για να τον υπερκεράσει από τα αριστερά. Το πρόβλημα είναι ότι επιμένει σε αυτή την αντιπολιτευτική γραμμή.

Τη στιγμή που η κυβερνητική αδράνεια έχει μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε ξέφραγο αμπέλι, φοιτητές δηλώνουν έρμαια αυταρχικών μειοψηφιών που κλείνουν με τη βία σχολές, δρόμοι κλείνουν κάθε λίγο και λιγάκι παρά τον νόμο για τις πορείες, την ώρα που κυριαρχεί ανασφάλεια εξαιτίας της έκρηξης της εγκληματικότητας, παρά το ότι εν ολίγοις υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρόν για σοβαρό αντιπολιτευτικό λόγο σε ένα ευρύ φάσμα της κοινωνικής ζωής, ο πολιτικός εκφραστής του Κέντρου επιμένει να υποδύεται μια μετριοπαθή εκδοχή τού προ Κασσελάκη ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμα και στο θέμα της επιστολικής ψήφου έδειξε ότι παραμένει προσκολλημένο σε παρωχημένες αντιλήψεις και χωρίς να αρθρώσει ουσιαστική πολιτική επιχειρηματολογία, στοιχήθηκε πίσω από την αντιπολιτευτική γραμμή του «όχι σε όλα». Η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές αλλά και η εκλογή στην προεδρία του κόμματος ενός προσώπου που ουδεμία σχέση είχε με όσα εξέφραζε ο παραδοσιακός ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισαν την αποστροφή των ψηφοφόρων όχι μόνο στις πολιτικές αυτού του κόμματος, αλλά και στον τρόπο που αντιπολιτεύτηκε.

Το αποτέλεσμα των εσωκομματικών εκλογών του ΣΥΡΙΖΑ έστειλε ένα δυνατό μήνυμα, όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στο ΠΑΣΟΚ. Που έχει τη χρυσή ευκαιρία να αποτελέσει νέο μέτωπο λογικής, υπερβαίνοντας την περιχαράκωση πίσω από τους όρους αριστερός – κεντροαριστερός – δεξιός, τους οποίους έχει επανακαθορίσει η ίδια η πολιτική πραγματικότητα και τα πρόσωπα που την εκπροσωπούν.

Οι πολίτες θέλουν λύσεις στα σοβαρά προβλήματα της καθημερινότητας. Οχι σηκωμένες γροθιές ή συνθηματολογία. Θέλουν πολιτική τόλμη και τομές. Οχι φοβικότητα και ιδεοληπτικές εμμονές. Θέλουν, ας πούμε, όταν τελούνται παράνομες πράξεις να επεμβαίνει η Αστυνομία – είτε η κανονική είτε η εξαφανισμένη λόγω κυβερνητικής ολιγωρίας Πανεπιστημιακή. Διότι διαφορετικά θα ανεβαίνει όλο και περισσότερο η Ακροδεξιά και τα φασιστικά κόμματα και μετά θα κλαίμε όλοι μαζί. Και για το τελευταίο δεν θα φταίει μόνο η αντιπολίτευση.