Ο τομ Ρίπλεϊ στον κινηματογράφο

Κεντρικός χαρακτήρας σε πέντε μυθιστορήματα της Πατρίτσια Χάισμιθ, ο διασημότερος ήρωάς της είναι ψεύτης, μηχανορράφος, ακόμα και δολοφόνος, αν χρειαστεί. Οπως διαβάζουμε στο δεύτερο μυθιστόρημα της σειράς, «Το παιχνίδι του Ρίπλεϊ», «ο Τομ απεχθάνεται τον φόνο εκτός και αν είναι απολύτως απαραίτητος». Στοχεία που δίνουν προοπτική για τη δημιουργία ενός πολύ ελκυστικού κινηματογραφικού ήρωα που θα απασχολούσε τον κόσμο του θεάματος. Και όντως, περίπου 66 χρόνια από το κινηματογραφικό ντεμπούτο του, δεν έχει σταματήσει να τον απασχολεί. Τον προσεχή Απρίλιο, θα δούμε τον Αντριου Σκοτ να τον υποδύεται σε μια νέα μίνι σειρά του Netflix, η οποία αποτελείται από οκτώ επεισόδια και σκηνοθετήθηκε από τον δημιουργό της «Syriana» Στίβεν Ζάιλιαν.

Ο Ρίπλεϊ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο όταν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Ρενέ Κλεμάν ανέλαβε την αποκρυστάλλωση σε εικόνες του «Ταλαντούχου κυρίου Ρίπλεϊ». Τίτλος της πρώτης ταινίας είναι «Γυμνοί στον ήλιο» («Plein soleil», 1958) και ένας από τους λόγους για τους οποίους έχει μείνει στην Ιστορία είναι επειδή καθιέρωσε το άστρο του Αλέν Ντελόν στον ρόλο του αμερικανού τυχοδιώκτη στην Ευρώπη ο οποίος σκοτώνει τον φίλο του Ντίκι Γκρίνλιφ (Μορίς Ρονέ) για να οικειοποιηθεί την ταυτότητα και περιουσία του.

Ο Ντελόν ήταν ο αγαπημένος Ρίπλεϊ της Χάισμιθ, η οποία εξέφρασε σοβαρές αντιρρήσεις όταν πολλά χρόνια αργότερα ο γερμανός σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς τής πρότεινε τον Ντένις Χόπερ για τον «Αμερικανό φίλο» («Der Amerikanische Freund», 1976), τη δεύτερη «ταινία Ρίπλεϊ», βασισμένη στο «Παιχνίδι». Εδώ βλέπουμε έναν περισσότερο «υπαρξιακό καουμπόι» Ρίπλεϊ, απομονωμένο σε ένα vintage «παλάτι» στη Γερμανία, σχεδόν αυτοκαταστροφικό. Ωστόσο, η νουάρ αίσθηση του εγχειρήματος, ακόμα και η μελαγχολία του, άρεσε στο κοινό και έτσι σήμερα θεωρείται κλασική ταινία.

Στο επίσης γνωστό και εικαστικά πανέμορφο, παραγωγής 1999, ριμέικ του «Ταλαντούχου κυρίου Ρίπλεϊ» από τον Βρετανό Αντονι Μινγκέλα, ο Ματ Ντέιμον αποδεικνύεται σοφή επιλογή για τον ρόλο του μυστηριώδους Τομ, ενώ ατού της ταινίας είναι ο χειρισμός της σεξουαλικότητας του ήρωα με σκηνές που υπονοούν τη λανθάνουσα ομοφυλοφιλία του. Επιλέγοντας τον Τζον Μάλκοβιτς για τον ρόλο του Τομ, η ιταλίδα δημιουργός Λιλιάνα Καβάνι, λίγα χρόνια αργότερα θα προσθέσει έξτρα δόσεις κυνισμού και σνομπισμού στον Ρίπλεϊ στο «Παιχνίδι του κυρίου Ρίπλεϊ» (Ripley’s game, 2002).

Λίγοι θα θυμούνται, τέλος, ότι το 2005 ο αμερικανός ηθοποιός Μπάρι Πέπερ υπήρξε επίσης μια αρκετά ανορθόδοξη επιλογή για τον ρόλο του Ρίπλεϊ στην ταινία «Ripley underground» που σκηνοθετήθηκε από τον Ρότζερ Σπότισγουντ και διανεμήθηκε περιορισμένα. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε κατευθείαν σε DVD με τίτλο «Η επιστροφή του κυρίου Ρίπλεϊ».