Θα ανέβαζε τον πήχη πιο ψηλά αναμφίβολα

Σήμερα η οικογένειά του, και φυσικά και ο Ολυμπιακός του, θα αποχαιρετήσουν τον Γιώργο Δαρίβα που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 98 ετών. Ηταν ένας αληθινός ποδοσφαιράνθρωπος, αφού τον Ολυμπιακό τον υπηρέτησε και ως παίκτης και ως προπονητής για δεκαετίες. Ως παίκτης υπήρξε στυλοβάτης του στη δεκαετία του ’50 όταν αγωνίστηκε και στην Εθνική έχοντας μάλιστα πετύχει 3 γκολ σε μόλις 4 ματς. Ως προπονητής ήταν στρατιώτης της ομάδας: κέρδισε μάλιστα με τον Ολυμπιακό του Γουλανδρή ένα ιστορικό πρωτάθλημα το 1974 αντικαθιστώντας τον Λάκη Πετρόπουλο. Οι πιο μεγάλοι αυτό το θυμούνται, αλλά όσοι έχουν δει τον  Δαρίβα να παίζει ποδόσφαιρο πρέπει να είναι εν ζωή ελάχιστοι. Σίγουρα πολλοί λίγοι σε σχέση με όλους όσους τον αγαπούσαν και που μαγκώθηκαν στην είδηση του θανάτου του. Γίνεται να λυπάσαι για κάποιον μεγάλο ποδοσφαιριστής που φεύγει χωρίς να τον έχεις δει να αγωνίζεται και να έχεις ανάμνηση των ικανοτήτων του; Κι όμως γίνεται.

Αρετές

Το είχα γράψει κι όταν πρόσφατα είχε φύγει από τη ζωή και ο μεγάλος Κώστας Νεστορίδης. Οπως κι αυτός, ο Δαρίβας ανήκει στη γενιά των ποδοσφαιριστών που έγιναν φίρμες χάρη σε κατορθώματα που διηγήθηκαν όσοι τα είδαν κι όχι χάρη σε τηλεοπτικές μεταδόσεις που μας δημιουργούν την εντύπωση πως ξέρουμε καλά τους ποδοσφαιριστές και τις ικανότητές τους. Είναι τόσο λίγες οι εικόνες που έχουμε από τον ποδοσφαιριστή Δαρίβα που είναι σχεδόν αδύνατον να καταλάβεις τι είδους παίκτης ήταν, ποια ήταν τα χαρακτηριστικά και ποιες οι αρετές του, ωστόσο πάντα μπορείς να κατανοήσεις πώς έχτισε τον μύθο του: οι αναφορές όσων τον έζησαν στις δεξιότητές του υπήρξαν πάντα πειστικές. Οι ποδοσφαιριστές τον καιρό του Δαρίβα δεν είχαν οπαδούς – δημιουργούσαν αυτόπτες μάρτυρες της τέχνης τους. Οποιος τους έβλεπε και τους χαιρόταν ορκιζόταν στο όνομά τους.

Αγάπη

Γιατί ο κόσμος αγαπάει παίκτες που δεν έχει δει; Γιατί το κριτήριο αυτής της αγάπης είναι ένα αγνό κριτήριο, παντελώς ανεπηρέαστο από τα κριτήρια που έκαναν τους ποδοσφαιριστές μεγάλους και σπουδαίους μετά τον ερχομό της τηλεόρασης. Η τηλεόραση μετέτρεψε το ποδόσφαιρο σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν πριν από αυτή. Από τη μία το έκανε κάτι σαν οικιακή διασκέδαση, από την άλλη δημιούργησε ποδοσφαιριστές – σταρ που μικρή σχέση είχαν με τα λαϊκά παιδιά που ο κόσμος αποθέωνε στα γήπεδα. Ο Δαρίβας ανήκει σε μια εποχή που ο ποδοσφαιριστής κέρδιζε την αναγνώριση από τους ποδοσφαιρόφιλους της εποχής του που τον έβλεπαν ως αρτίστα: ανήκε κυρίως σε αυτούς. Ο Δαρίβας αυτή την αναγνώριση τη χαιρόταν γιατί την είχε κερδίσει δύσκολα και όχι χάρη σε τηλεοπτικά πλάνα. Η μόνιμη παρουσία του στο Καραϊσκάκη ήταν η παρουσία ενός ανθρώπου που νοιαζόταν για τον Ολυμπιακό και κυρίως για τους οπαδούς του, που στα νιάτα του τον έβλεπαν ως είδωλο: δεν ήθελε να λείπει από δίπλα τους. Θα τον αποχαιρετήσουν όλοι σήμερα, αλλά από τις καρδιές τους δεν θα φύγει.

Εξαιρετικοί

Ο κόσμος αγαπάει πάντα τους έλληνες ποδοσφαιριστές όσο κι αν πληθαίνουν οι ξένοι παίκτες στο πρωτάθλημα, μερικοί από τους οποίους είναι και εξαιρετικοί. Ωστόσο η ταύτιση με τα Ελληνόπουλα είναι πάντα ευκολότερη και κακά τα ψέματα οι καλοί έλληνες παίκτες έχουν γίνει είδος πολυτελείας. Ως πολυτέλεια θα αντιμετωπίσουν και οι οπαδοί του ΠΑΟ την επιστροφή στην Ελλάδα του αρχηγού της Εθνικής μας Τάσου Μπακασέτα που συμφώνησε με τους Πράσινους. Ο Μπακασέτας φαινόταν ότι θα μείνει στην Τουρκία καθώς η Μπεσίκτας του είχε κάνει μια μεγάλη πρόταση. Δεν έκρυβε ότι ήθελε να δοκιμάσει την τύχη του σε ένα από τα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και για αυτό είχε αλλάξει τελευταία και τον ατζέντη που τον εκπροσωπεί. Αλλά συγχρόνως ήθελε και να κάνει και πρωταθλητισμό κι αυτό στο τέλος  μέτρησε. Οπως σίγουρα μέτρησε και το μεγάλο συμβόλαιο που ο ΠΑΟ του πρότεινε.

Ευχάριστα

Με την απόκτησή του ο ΠΑΟ θα έχει ένα μέσο που φτάνει στο γκολ, έναν ηγέτη εντός γηπέδου που στα μάτια μου λίγο του έλειπε και έναν ποδοσφαιριστή που μπορεί να μιλήσει και στα αποδυτήρια. Δεν θα είναι ούτε απλή ούτε εύκολη αρχικά η συνύπαρξή του με τους Μπερνάρ και Τζούρισιτς, και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Μπακασέτας που περιμένει πώς και πώς τα μπαράζ της Εθνικής θα θέλει και να παίζει: είναι παιδί που από μικρός δεν αισθανόταν ρεζέρβα κανενός. Αλλά αυτά είναι προβλήματα που θα λύσει ο Τερίμ. Ευχάριστα προβλήματα.

Είδηση

Κατά τα άλλα η απόλυση του Ζοζέ Μουρίνιο από τη Ρόμα είναι η μεγάλη είδηση της εβδομάδας. Αν πιστέψουμε τους ιταλούς συναδέλφους ο Ζοζέ Μουρίνιο απολύθηκε για δύο λόγους. Ο πρώτος και πιο βασικός ήταν τα αποτελέσματα. Η Ρόμα είχε τα χειρότερα στο πρωτάθλημα τα τελευταία είκοσι χρόνια ενώ και ο αποκλεισμός της στο Κύπελλο από τη Λάτσιο στοίχισε πολύ στη διοίκησή της που βρέθηκε στο επίκεντρο μιας σκληρής κριτικής: ψυχώσεις υπάρχουν παντού. Ομως μέτρησε πολύ για τον χωρισμό και το γεγονός ότι ο Μουρίνιο δεν έβαζε γλώσσα μέσα! Οι συνεχείς δηλώσεις του και οι αναφορές του σε διαιτητές και αντιπάλους δεν άρεσαν πολύ στους αμερικανούς ιδιοκτήτες της ομάδας, που ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί ο Πορτογάλος θεωρούσε πρέπον να διαμαρτύρεται.

Πήχης

Τα διάβαζα όλα αυτά και σκεφτόμουν κάτι που έχω γράψει και παλιότερα: ο Μουρίνιο είναι γραφτό να έρθει στην Ελλάδα! Χωρίς να το ξέρει η χώρα μας είναι ο προορισμός του κι αν μέχρι το τέλος της καριέρας του δεν έρθει εδώ θα είναι άτυχος. Ο Μουρίνιο, με την τελειομανία του και την αυστηρότητά του, δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι Ελληνας αλλά πιστεύω πως αν ερχόταν και δούλευε εδώ ως προπονητής μένοντας και κάποια χρόνια μαζί μας (σαν τον Γκμοχ, τον Μπάγεβιτς ή έστω τον Ραζβάν Λουτσέσκου) θα είχε γίνει λαϊκό είδωλο. Οχι μόνο με όσα θα έκανε, αλλά κυρίως με όσα θα έλεγε. Η λογική του («μετράει μόνο το αποτέλεσμα») είναι απόλυτα συμβατή με τη λογική των περισσότερων στην Ελλάδα που είναι πάντα έτοιμοι να αποθεώσουν νικητές. Η ένταση που υπάρχει στα ματς του ελληνικού πρωταθλήματος θα τον ενθουσίαζε. Η άνεσή του στον φακό θα τον έκανε απαραίτητο στα κανάλια. Θα ήταν απόλυτος πρωταγωνιστής ακόμα και στις δηλώσεις – πράγμα στην Ελλάδα δύσκολο γιατί ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Αλλά θα ανέβαζε τον πήχη πιο ψηλά αναμφίβολα…