Το ξεπέταγμα του Κώστα

Ακόμα είναι νωρίς για να προβλέψει κανείς με ασφάλεια τι πρόσημο θα μπει στην πορεία του μπασκετικού Παναθηναϊκού τη φετινή σεζόν. Πού θα φτάσει, τι θα χάσει, τι θα κερδίσει. Υπάρχει πολύ νερό ακόμα για να κυλήσει στο αυλάκι. Ομως κάποια μικρά κέρδη ως αποτέλεσμα των καλοκαιρινών του επιλογών έχει ήδη αποκομίσει κι ένα από αυτά είναι ο Κώστας Αντετοκούνμπο. Το βιογραφικό του αναφέρει πως έχει κερδίσει έναν τίτλο του ΝΒΑ με τους Λέικερς και πως έχει περάσει από συνολικά δύο ομάδες της αμερικανικής λίγκας (οι Μάβερικς είναι η άλλη) και άλλες τρεις της Ευρωλίγκας (Βιλερμπάν, Φενερμπαχτσέ, Παναθηναϊκός).

Παρ’ όλα αυτά, στα 27 του χρόνια δεν έχει δείξει ακόμα ότι μπορεί να σταθεί στο κορυφαίο επίπεδο. Στο ΝΒΑ έπαιξε σε 22 όλα κι όλα παιχνίδια μέσα σε τρία χρόνια, ενώ και στην Ευρωλίγκα ως τώρα μόνο στη Βιλερμπάν είχε μια κάποια σταθερή παρουσία, χωρίς ωστόσο να την κάνει και αισθητή στο παρκέ. Αν θέλαμε να μιλήσουμε χωρίς φόβο και πάθος, θα λέγαμε πως αν δεν ήταν αδερφός του Γιάννη πολύ δύσκολα θα είχε πάρει τόσο πολλές ευκαιρίες σε αυτό το επίπεδο.

Στον Παναθηναϊκό, ωστόσο, φαίνεται ότι κάνει το ξεπέταγμά του. Αποκτήθηκε το καλοκαίρι ως πέμπτος ψηλός, αλλά στην πορεία ξεπέρασε τον Μπαλτσερόφσκι, που στο αρχικό πλάνο προοριζόταν για παρτενέρ του Λεσόρ στη θέση του σέντερ. Οσο περνά ο καιρός ο Εργκίν Αταμάν τον εμπιστεύεται όλο και περισσότερο κι εκείνος ανταποδίδει αυτή την εμπιστοσύνη δίνοντας πολύτιμες λύσεις σε κρίσιμα σημεία των αγώνων τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση. Οπως την περασμένη εβδομάδα με την Εφές, όπως την Κυριακή στο Λαύριο, όπου άγγιξε το double double.

Ο Κώστας δεν μπορεί, φυσικά, να συγκριθεί ούτε κατά διάνοια με τον Γιάννη, όμως έχει κάποια χαρακτηριστικά, με κυριότερα την ικανότητά του στο παιχνίδι πάνω από τη στεφάνη και τα πλούσια αθλητικά προσόντα του, που είναι απαραίτητα στο σύγχρονο μπάσκετ. Η αυτοπεποίθηση που δείχνει να αποκτά στον Παναθηναϊκό θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει τη στασιμότητα των τελευταίων χρόνων, να εξελιχθεί και ως Ελληνας που είναι, να γίνει ένα σημαντικό όπλο στο οπλοστάσιο όχι μόνο των Πρασίνων, αλλά και της εθνικής ομάδας.