Το ποδόσφαιρο «υποφέρει», {CR}η κυβέρνηση αδιαφορεί

Εκείνο το χειμωνιάτικο μεσημέρι στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης υποδεχόμενος τον πρόεδρο της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν και τον αντιπρόεδρο της FIFA Γκρεγκ Κλαρκ έμοιαζε σίγουρος και μάλλον περισσότερο αποφασισμένος από ποτέ. Ισως για αυτό δεν θέλησε και να κρατήσει τα χαρτιά του κλειστά. Να κρύψει την αισιοδοξία του: «Εχουμε λάβει μια πολιτική απόφαση να “καθαρίσουμε” το ελληνικό ποδόσφαιρο μια και καλή» δήλωσε χωρίς περιστροφές. «Σκοπεύουμε χωρίς αμφιβολία να πετύχουμε εκεί όπου οι άλλοι απέτυχαν. Είναι ένα άθλημα που το αγαπούν πάρα πολύ οι Ελληνες και ειλικρινά αυτό που έχουμε δει ως τώρα πραγματικά αδικεί το ποδοσφαιρικό προϊόν που επιθυμούμε να δημιουργήσουμε» συμπλήρωσε. Και ύστερα; Υστερα ήρθαν οι… μέλισσες!

Δεσμεύσεις

Διότι ήταν 20 Φεβρουαρίου του 2020. Και από τότε δυστυχώς πέρασαν (παρά κάτι μέρες) τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Διάστημα όχι ικανό να «διαγράψει» τις δεσμεύσεις ενός Πρωθυπουργού αλλά σίγουρα επαρκές προκειμένου να καταστήσει σαφές ότι τα… λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι. Γιατί η κυβέρνηση όχι μόνο δεν πέτυχε εκεί όπου οι άλλοι απέτυχαν, αλλά μάλλον τελικά δεν πρέπει και να προσπάθησε ποτέ. Η φωτογραφία της «στιγμής» άλλωστε τα λέει όλα. Τα γήπεδα «κλειστά» εδώ και εβδομάδες σε μια οριζόντια «κεκλεισμένων των θυρών» τιμωρία ως τα μέσα Φλεβάρη για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της οπαδικής βίας που εξελίσσεται χρόνια τώρα έξω από αυτά. Ενα οικοσύστημα χιλιάδων εργαζομένων που βιοπορίζεται από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, σε «ομηρεία» μαζί με εκείνους τους χιλιάδες που από το καλοκαίρι πλήρωσαν προκαταβολικά «εισιτήριο διαρκείας» για την αγαπημένη τους ομάδα. Σοβαρές ποινικές υποθέσεις για «χειραγώγηση αγώνων» και «παράνομο στοιχηματισμό» να σκονίζονται στα συρτάρια της Δικαιοσύνης. Πρωτιές όπως «Super League 2, το πιο διεφθαρμένο πρωτάθλημα του κόσμου» να κάνουν τον γύρο του κόσμου διασύροντας «το ποδοσφαιρικό προϊόν που επιθυμούμε να δημιουργήσουμε».

Να μην κάνει τίποτα…

Παρακαλώ, ησυχία. Και πάνω από όλα: κραυγές για την ολοκληρωτική, καθολική κυριαρχία μιας «εγκληματικής οργάνωσης που έχει κολλήσει σαν βδέλλα στο ποδόσφαιρο» όπως την περιέγραψε προ ημερών ο αντιπρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, Αλέξης Κούγιας. Για τους σκελετούς του παρελθόντος που απέδρασαν από το χρονοντούλαπο και επιδίδονται σε… άγριους χορούς με μια μπάλα. Υπάρχει στ’ αλήθεια κάποιος που πιστεύει ότι η πολιτεία έκανε κάτι, πέρα από το να επιλέξει συνειδητά πως το καλύτερο είναι να μην κάνει τίποτα για το ποδόσφαιρο; Αν ναι, τότε μάλλον δεν έχει κατά νου όσα συνέβησαν την Δευτέρα με πρωταγωνιστή τον κυβερνητικό εκπρόσωπο κατά την «ενημέρωση» των πολιτικών συντακτών. Ρωτήθηκε ο Παύλος Μαρινάκης για τις καταγγελίες των Ερυθρολεύκων που εδώ και χρόνια πέφτουν σταθερά στο κενό μιας και οι Αρχές δεν δίνουν την παραμικρή σημασία. «Δεν μπορεί η κυβέρνηση να παρέμβει σε μια διαιτητική απόφαση» απάντησε ο εκπρόσωπος, ζητώντας μάλιστα «όσοι εμπλέκονται με τον επαγγελματικό αθλητισμό να αποφεύγουν τις εμπρηστικές δηλώσεις». Συμπέρασμα; Είτε ο Παύλος Μαρινάκης κατάλαβε ατυχώς ότι του ζητήθηκε να αναλάβει τον ρόλο του «παρατηρητή διαιτησίας» μία ημέρα μετά το ντέρμπι Ολυμπιακός – ΑΕΚ που «ανατινάχθηκε» από μια απίθανη ομάδα σλοβάκων διαιτητών δεύτερης διαλογής, άρα γράψτε λάθος. Είτε όλοι οι υπόλοιποι πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουν ότι η στάση της κυβέρνησης δεν ενοχλείται από την επικρατούσα κατάσταση στο ποδόσφαιρο, αλλά από τον θόρυβο που προκαλούν οι δηλώσεις για αυτή.

Εγινε ανέκδοτο

Πίσω στον Φλεβάρη του 2020; Ο Πρωθυπουργός εκείνο το μεσημέρι στο Μαξίμου δεν υποδέχθηκε τους εκπροσώπους των συνομοσπονδιών του διεθνούς ποδοσφαίρου για αναμνηστικές φωτογραφίες, αλλά για να υπογράψει μαζί τους το περίφημο μνημόνιο συνεργασίας. Τη διαβόητη «ολιστική μελέτη» που επί της ουσίας θα έδειχνε τον δρόμο σε μια αληθινή μεταρρύθμιση. Συμφωνία για τη δομή και οργάνωση των διοικητικών οργάνων του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στη χώρα μας. Την αδιαβλητότητα του παιχνιδιού. Την αποτελεσματική αντιμετώπιση κάθε είδους βίας και διάκρισης. Πώς όλες αυτές οι καλές (και κυρίως υπογεγραμμένες) προθέσεις έμελλε να αποδειχθούν το πιο σύντομο ποδοσφαιρικό ανέκδοτο; Η απάντηση επιβάλλει έναν… τόμο από ιστορίες. Καμιά φορά όμως και τα πολλά λόγια είναι περιττά. Φτάνει κάποιος ας πούμε να σκεφτεί πως η κυβέρνηση λίγους μήνες μετά επέτρεψε να γίνει πρόεδρος της ΕΠΟ για αυτή τη μεταρρύθμιση κάποιος που η ίδια έδιωξε με συνοπτικές διαδικασίες από το κόμμα της ως «θεωρητικό της Ακροδεξιάς» και «προνομιακό συνομιλητή της Χρυσής Αυγής»: τον Τάκη Μπαλτάκο.

«Τα άκουσα και εγώ…»

Προέβλεπε η «ολιστική μελέτη» για παράδειγμα έναν διεθνή διαγωνισμό για την πρόσληψη ενός καταρτισμένου CEO που θα αναλάβει τη λειτουργία της Ομοσπονδίας οδηγώντας την σε επανεκκίνηση. Δεν έγινε ποτέ. Προέβλεπε τη μετατροπή της Διαιτησίας σε επαγγελματική προκειμένου να απομακρυνθεί από την ΕΠΟ που προφανώς και δεν έχει καμία δουλειά για το ποιος διαιτητής θα σφυρίξει την Κυριακή στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας. Δεν έγινε ποτέ. Τι έκανε η κυβέρνηση για αυτό; Τίποτα. Ουσιαστικά συνθηκολόγησε μέσω της αδιαφορίας για την εφαρμογή τους. «Ο,τι ακριβώς κάνει και με τις καταγγελίες περί εγκληματικής οργάνωσης» θα μπορούσε κάποιος να αξιολογήσει. Είναι χαρακτηριστική μάλιστα μια ακόμη δήλωση του Πρωθυπουργού, τον Νοέμβρη του 2022. «Τα άκουσα και εγώ αυτά, για εγκληματική οργάνωση στο ποδόσφαιρο τα τελευταία τρία χρόνια εις βάρος του Ολυμπιακού. Είμαι Ολυμπιακός προσωπικά. Ο Ολυμπιακός πήρε τρία πρωταθλήματα, αν δεν κάνω λάθος με 26, 19 και 18 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο, τα τελευταία τρία χρόνια. Πού ακριβώς ήταν αυτή η εγκληματική οργάνωση τότε;» αναρωτήθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.