Οι μεταγραφές {LF}θέλουν προσοχή…

Ποιο είναι το μείζον στη ζωή ενός αθλητή; Η καριέρα σε υψηλό επίπεδο; Τα χρήματα που θα πιστώνονται στον λογαριασμό του; Μήπως ένας συνδυασμός και των δύο, με δεδομένο ότι όσο πιο καλά πηγαίνει τόσο θα εισπράττει και περισσότερα; Προφανές είναι αυτό. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως κατά μία έννοια «είμαστε οι επιλογές μας». Και πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου να κάνουμε τις κατά το δυνατόν σωστότερες κινήσεις.

Γιατί έρχονται όλα αυτά μπροστά μας; Το βλέμμα πέφτει στον Δημήτρη Κουρμπέλη και στο πώς εξελίσσεται η πορεία του στη γειτονική Τουρκία. Ο έλληνας διεθνής χαφ σε ιδανική ηλικία και έχοντας ξεπεράσει σοβαρό πρόβλημα τραυματισμού που τον άφησε για μήνες εκτός δράσης, επέλεξε να αφήσει τον ΠΑΟ το περασμένο καλοκαίρι και να ζήσει μια διαφορετική περιπέτεια. Ναι, μάλλον δεν λες εύκολα όχι στις προκλήσεις. Ούτε γυρίζεις αλλού το κεφάλι όταν σου προσφέρεται ένα καλό συμβόλαιο. Η Τραμπζονσπόρ κατάφερε να πείσει τον Κουρμπέλη και αυτός εντάχθηκε στο ρόστερ της. Μήνες μετά, αμφότερες οι πλευρές φάνηκε να έχουν μετανιώσει για την επιλογή τους. Ο μέσος ουδέποτε καθιερώθηκε στο βασικό σχήμα, μέτρησε λίγες συμμετοχές με την Τραμπ του τουρκικού ποδοσφαίρου και η συνεργασία ολοκληρώθηκε άδοξα. Ισως δεν είναι 100% σίγουρη η οριστική λήξη, αλλά ο Κουρμπέλης δόθηκε – χωρίς οψιόν αγοράς – δανεικός έως το καλοκαίρι στη Φατίχ Καραγκιουρμούκ. Μια άσημη ομάδα, από τα ψηλά στα (πολύ) χαμηλά για τον παίκτη που θέλει να δείξει την αξία του και να διεκδικήσει μια ευκαιρία ώστε να βγει ξανά στον αφρό.

Δεν είναι όλα στρωμένα με κόκκινο χαλί. Αυτά τα βλέπεις στις τελετές για τα βραβεία Οσκαρ. Αλλά ας το σκεφθούμε καλύτερα: άξιζε όλο αυτό το ρίσκο και ταιριάζει το πώς ξετυλίγεται η πορεία στον χώρο, σε έναν παίκτη με φιλοδοξίες; Μπορούν τα χρήματα να παίξουν τέτοιο σημαίνοντα ρόλο ώστε κάποιος να αφήνει μια ομάδα που υπηρέτησε επί σχεδόν μία επταετία με στόχο να… πλεύσει στο άγνωστο; Ζύγισε σωστά τα δεδομένα ο Κουρμπέλης και ασφαλώς ο «κάθε Κουρμπέλης»; Γιατί δεν έχει να κάνει το παράδειγμα που αναλύεται μόνο με τον συγκεκριμένο παίκτη. Κυρίως αφορά όσους σαγηνεύονται από τις σειρήνες, ακούνε χωρίς τη δέουσα προσοχή τα παχιά λόγια των ατζέντηδων, αυτών που θέλουν πρώτιστα να κάνουν τη δική τους δουλειά. Και τελικά οι ποδοσφαιριστές καταλήγουν σε σταυροδρόμι, χωρίς να γνωρίζουν ποιον δρόμο να επιλέξουν. Ή μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα;