Ανεμόμυλος που περιστρέφεται με άπνοια

Νομίζω χρειάζεται ο κ. Μητσοτάκης την γκρίνια, τις εσωκομματικές και εσωκοινοβουλευτικές αντιρρήσεις στο νομοσχέδιο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Οι γκρίνιες κρατούν ενσωματωμένο στη Νέα Δημοκρατία το συντηρητικό ακροατήριο. Ολα λοιπόν είναι μια ελεγχόμενη και σχεδιασμένη δόση συντηρητικής ρητορικής που εξημερώνει; Το «σχέδιο» φαίνεται απλό στη σύλληψή του: Το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί ούτως ή άλλως, αφού τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα το στηρίξουν και επομένως η γκρίνια και οι αντιρρήσεις, αποτελούν το καθησυχαστικό νεύμα προς τη συντηρητική πλευρά του νεοδημοκρατικού ακροατηρίου. Με την ελεγχόμενη γκρίνια εκφράζεται και εκτονώνεται η συντηρητική πλευρά της Δεξιάς, ενώ συγχρόνως (με την κατάθεση) δεν χάνεται η επαφή με την κεντρώα, φιλελεύθερη ή και «σοσιαλδημοκρατίζουσα».

Και τα δυο καρπούζια της αμφίπλευρης διεύρυνσης που έχει πετύχει ο κ. Μητσοτάκης παραμένουν σταθερά υπό μάλης. Είναι δε απίθανο να μην έχει υπάρξει κάποια εσωτερική συνεννόηση με τους διαφωνούντες. Για κόμματα της «κράσης» της ΝΔ, είναι αδιανόητη η αυτόβουλη και απείθαρχη λειτουργία των στελεχών. Σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι σχεδόν ιερό δικαίωμα η εξωτερίκευση της διαφωνίας (ακόμα και για τα ελάσσονα), στη ΝΔ τα πράγματα έχουν πειθαρχίες (και επιπτώσεις για αυτούς που παρακούν). Αν πετύχει το πείραμα της ελεγχόμενης και συνεννοημένης αυξομείωσης συντηρητισμού – νεωτερισμού, σε λίγο θα εξελιχθεί σε τεχνική η εν μέρει ανοχή στη διαφωνία. Θα αποτελέσει τον διάδοχο μηχανισμό μιας πιο χαλαρής κομματικής πειθαρχίας έναντι του κάθετου και σχεδόν τσιμεντένιου χαρακτήρα που είχε το κόμμα τα τελευταία χρόνια. Ετσι θα έχουμε ένα ακόμα οργανωτικό επίτευγμα. Να συνδυάζονται όλες οι αντινομίες. Η ΝΔ είναι κόμμα της συντηρητικής προοδευτικότητας, της εθνοκεντρικής διεθνικότητας. Και παράδοση και εναλλακτικότητα. Και ρίζες και mainstream. Ενα καλοχτισμένο multi. Φαίνεται ότι κάτι τέτοιο δύσκολα «βγαίνει».

Σημείωση: Πέρυσι ο γραμματέας του κόμματος θα μιλούσε σε μια συγκέντρωση τοπικών στελεχών. Φυσικά ήταν παρόντες και παρούσες όλοι και όλες. Πριν από την ομιλία δίνει εντολή να περάσουν έξω από την αίθουσα όσοι πολιτεύτηκαν το ΄’19 με τον αντάρτη δεξιό αυτοδιοικητικό. Παγωμάρα. Παλιά δοκιμασμένα στελέχη πέρασαν έξω από την αίθουσα περίλυπα για την απόφαση. Στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές οι περισσότεροι (όχι όλοι) επανέκαμψαν στα ψηφοδέλτια της κομματικής πατρίδας. Ολοι όμως, μηδενός εξαιρουμένου, αποβληθέντες και παραμένοντες στη αίθουσα, με θέρμη γιόρταζαν στο γραφείο του εκλεγμένου νεοδημοκράτη βουλευτή στις εθνικές εκλογές που προηγήθηκαν. Ενωμένοι στη στέγη, έστω τιμωρημένοι. Βέβαια το παρόν «σχέδιο» πιθανόν να στραβώσει. Ο κ. Ανδρουλάκης δήλωσε ότι «εμείς δε πρόκειται να δέσουμε τα κορδόνια της Νέας Δημοκρατίας». Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβασε μια πρόταση πιο προωθημένη (για την οποία υπάρχουν εσωκομματικές διαφωνίες), οπότε μπορεί να κάνει μια βουτιά στο όχι, με πρόφαση ότι η πρόταση της κυβέρνησης υστερεί ως προς τη δικιά του.

Κινδυνεύει ένα θέμα, εκ του μη όντος, να γίνει αιτία δυσανάλογων συγκρούσεων και ανατροπών. Για τη ΝΔ η αποτυχία λόγω απειθαρχίας είναι κάτι ολέθριο. Η αντιπολίτευση έχει κάθε κίνητρο να τηγανίσει την κυβέρνηση και την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ. Οι βουλευτές της τελευταίας είναι ελεύθεροι, αλλά όχι οι υπουργοί. Ο Μάκης Βορίδης θα επιλέξει την υπουργική αποστράτευση; Δεν το νομίζω. Και καλά αυτό. Αν η αντιπολίτευση κάνει πίσω και πει τελικά όχι; Η κυβέρνηση θα επιστρατεύσει τους μέχρι χθες εκτεθειμένους ως αντιρρησίες, φθείροντάς τους; Ακόμα και η αποχή ως ήττα θα μεταφραστεί. Ή μήπως θα πετάξει το νομοσχέδιο στις ελληνικές καλλένδες; Σε κάθε περίπτωση αυτο-στριμώχτηκαν. Ποιοι κερδίζουν; Ως συνήθως ,οι σιωπηλοί και κρυψίνοες. Ούτε εκτίθενται ούτε δεσμεύονται ούτε έχουν ανάγκη να απολογηθούν.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι Καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ