Εκκρεμείς προκλήσεις και υπερβολική αισιοδοξία

Η έρευνα για το εμβόλιο κατά του καρκίνου επιταχύνεται, αλλά υπάρχουν ακόμη μερικά ζητήματα προς επίλυση. Για παράδειγμα, ο Αλβάρεθ-Βαλίνα σημειώνει τα προβλήματα της «εξατομίκευσης, η οποία περιλαμβάνει υλικοτεχνική και δημοσιονομική πολυπλοκότητα και την εύρεση του κατάλληλου συνδυασμού αγωγής που μπορεί να είναι αποτελεσματική για μια ομάδα ασθενών με καρκίνο». Η ετερογένεια των όγκων αναγκάζει τα εμβόλια να παρασκευάζονται ένα προς ένα, ειδικά για κάθε ασθενή, κάτι που συνεπάγεται υψηλό κόστος. Ωστόσο αναζητούνται λύσεις και σε αυτό.

«Υπάρχουν όγκοι που έχουν κοινά αντιγόνα και μπορούν να γίνουν παρασκευασμένα εμβόλια, για παράδειγμα στην περίπτωση του μελανώματος. Αλλά σε άλλους καρκίνους – όπως ο καρκίνος του παγκρέατος ή του παχέος εντέρου – τα αντιγόνα ποικίλλουν πολύ. Γίνονται μελέτες για να δουν τα κοινά αντιγόνα που έχει το 20% των ασθενών» εξηγεί ο Ταμπερνέρο. Ο ογκολόγος – ο οποίος τονίζει την πολυπλοκότητα αυτών των θεραπειών και προειδοποιεί για την «υπερβολική αισιοδοξία» – τονίζει ότι, όταν πρόκειται για όγκους, «τα κύτταρα είναι ετερογενή και εξελίσσονται και τα αντιγόνα εξαφανίζονται – τα ίδια με τα οποία δημιουργήθηκαν οι όγκοι». Αυτό μπορεί στη συνέχεια να επηρεάσει την ανταπόκριση στη θεραπεία.

Το πότε και σε ποιον θα χορηγηθούν τα εμβόλια είναι επίσης ερωτήματα που τίθενται. «Από τα δεδομένα που έχουμε σήμερα, βλέπουμε ότι η πιο εφικτή εφαρμογή είναι σε όγκους σε προηγούμενα στάδια, μετά την επέμβαση» λέει ο Ανγκελάντς, ενώ παρόμοια άποψη έχει και ο ογκολόγος Κλεμπανοφ: «Αρχικά, θα είναι μόνο για ένα υποσύνολο καρκίνων, πιθανώς καρκίνους όπου ένας χειρουργός έχει αφαιρέσει όλα τα καρκινικά κύτταρα που μπορεί να εντοπίσει. Ετσι, χρησιμοποιούμε το εμβόλιο σε προγενέστερο περιβάλλον ασθένειας, προσπαθώντας να αποτρέψουμε την υποτροπή του καρκίνου. Αυτό είναι το πιο πιθανό σημείο όπου τα εμβόλια κατά του καρκίνου μπορεί να έχουν αποτέλεσμα».

Δεν είναι σαφές πόσο καιρό θα λειτουργούσε ένα πιθανό εμβόλιο κατά του καρκίνου, εάν η επίδρασή του θα ήταν για πάντα ή εάν θα απαιτούνταν αναμνηστικές δόσεις. «Δεν ξέρουμε» παραδέχεται ο Ανγκελατς, τονίζοντας ότι, σε κάθε περίπτωση, «τα αποτελέσματα που λαμβάνονται πρέπει να παγιωθούν» στις πρώτες δοκιμές και «αυτές οι θεραπείες πρέπει να δοκιμαστούν σε άλλους τύπους όγκων εκτός από το μελάνωμα». Ο δρ Κατσίκης θεωρεί επίσης «απίθανη την ευρεία εφαρμογή βραχυπρόθεσμα». Σαφώς, υπάρχουν ακόμη κεφάλαια που πρέπει να γραφτούν στην πολλά υποσχόμενη ιστορία των εμβολίων κατά του καρκίνου.