Οι δαίμονες του Ανρί

Τον έβλεπες να φεύγει στην επίθεση σαν καθαρόαιμο άτι, αέρινος, δαντελένιος, να ξεπερνά τους αντιπάλους του με δεξιοτεχνία και ταχύτητα και να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα με μοναδική ακρίβεια και σκεφτόσουν «τι παίκτης;».

Υπέρλαμπρο αστέρι, πρότυπο για τους νέους και απαγορευμένος καρπός για τις αντίπαλες ομάδες, ο Τιερί Ανρί ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής της Πρέμιερ Λιγκ για οκτώ χρόνια εκπροσωπώντας τα ερυθρόλευκα της Αρσεναλ.

Τη δεκαετία του 2000 ήταν ένας Εμπαπέ της εποχής του. Ηγέτης των ανίκητων Κανονιέρηδων της σεζόν 2003/04, με τίτλους στα τρία από τα πιο σημαντικά πρωταθλήματα του κόσμου, το αγγλικό, το ισπανικό και το γαλλικό, παγκόσμιος πρωταθλητής και πρωταθλητής Ευρώπης με τη Γαλλία, με Χρυσά Παπούτσια και τον τίτλο του κορυφαίου σκόρερ της Αρσεναλ, ο Ανρί έδειχνε να τα έχει όλα. Ταλέντο, φήμη, χρήμα.

Οπως νομίζουμε ότι τα έχουν όλα οι σύγχρονοι σταρ του αθλήματος επειδή οδηγούν πανάκριβα αυτοκίνητα, ζουν σε βίλες και πηγαινοέρχονται στη Μαγιόρκα για Σαββατοκύριακο.

Στα 46 του χρόνια ο Ανρί αποφάσισε να τραβήξει το βέλος και να αποκαλύψει τον πραγματικό Τιερί. Τον ευάλωτο, τον ευαίσθητο, αυτόν που κουβαλούσε το βάρος του ανικανοποίητου και καταπιεστικού πατέρα, και αυτών που έπρεπε να ικανοποιεί καθημερινά, να δείχνει κάτι άλλο απ’ αυτό που πραγματικά ήταν. Αυτόν που ζηλεύαμε πριν από είκοσι χρόνια πάλευε μόνος με τους δαίμονες της κατάθλιψης γιατί πίστευε, και μάλλον είχε δίκιο, πως η κοινωνία δεν ήταν έτοιμη να τον ακούσει.

Το υπέρλαμπρο αστέρι που ξεσήκωνε ολόκληρη τη Γαλλία με τα γκολ του, έκλαιγε σαν μικρό παιδί στους μήνες του εγκλεισμού λόγω της πανδημίας. Δάκρυα που όπως λέει, ήθελαν να κυλήσουν χρόνια στο πρόσωπό του γιατί ανήκαν στον μικρό Τιερί, αυτόν που ο πατέρας του δεν ήξερε να επιβραβεύει παρά μόνο να επικρίνει. Ο Τιερί Ανρί είχε κατακτήσει τα πάντα εκτός από το σημαντικότερο, την αγάπη. Ενιωθε πως δεν αγαπούν τον Τιερί τον άνθρωπο αλλά τον Ανρί τον παίκτη. Και δεν είναι ο μόνος. Ο Γκάρι Σπιντ, ο Ρόμπερτ Ενκε και πολλοί ακόμα δεν κατάφεραν ποτέ να νικήσουν τους δαίμονές τους και λύγισαν υπό το βάρος της προσδοκίας και της εφήμερης δόξας.