Ο δρόμος της σωτηρίας

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ήταν μισητό πρόσωπο της αντιμνημονιακής Ελλάδας της κρίσης. Η εμμονή του στη λιτότητα και η απειλή απομάκρυνσης της χώρας μας από την ευρωζώνη, προκειμένου να συνετισθούν άλλες χώρες με δημοσιονομικό πρόβλημα, τον είχε μετατρέψει στον απόλυτο εχθρό, που άλλωστε ήταν απαραίτητος σε όσους προσπαθούσαν να πείσουν ότι το Μνημόνιο ήταν το τέχνασμα της Γερμανίας για να υποτάξει, διά της φτώχειας, τον ανυπότακτο λαό. Αποκορύφωμα αυτού του μίσους ήταν η γνωστή γελοιογραφία της εφημερίδας «Η Αυγή», που απεικόνιζε τον Σόιμπλε ως ναζί σε στρατόπεδο θανάτου, που κερδοσκοπούσε από το λίπος και τις στάχτες των Ελλήνων.

Τι πραγματικά ήθελε ο Σόιμπλε; Την πιστή εφαρμογή των κανόνων. Αν κάποια περιφερειακά κράτη, λόγω δομικών προβλημάτων, αδυνατούσαν να τηρήσουν τους κοινούς κανόνες, η έξοδός τους θα απέβαινε καθαρτήρια. Ο υπουργός Οικονομικών της Μέρκελ, με αμείλικτο τρόπο, έθετε στους ευρωπαϊκούς λαούς του Βορρά τις επιλογές της πιο βαθιάς ενοποίησης – και ιδίως το κόστος της. Κι αυτοί έδειχναν τους Ελληνες, που καλοπερνούσαν στην υγεία των κορόιδων.

Ο Σόιμπλε προσπαθούσε να επιβάλει μια βίαιη και ριζοσπαστική θεσμική ανασυγκρότηση χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, στις οποίες δέσποζε ως κακό παράδειγμα η Ελλάδα. Πίστευε ότι η Γερμανία δεν μπορούσε να επωμίζεται επ’ άπειρον προβλήματα και στρατηγικές διάσωσης των απείθαρχων και διατηρούσε πάντα στο συρτάρι την εναλλακτική λύση μιας μικρής Ενωσης με συγκλίνουσες ισχυρές οικονομίες. Στην πραγματικότητα, το ίδιο δίλημμα έθετε και η Μέρκελ. Απλώς, ο Σόιμπλε θεωρούσε ότι η Ελλάδα δεν σώζεται, ενώ η Μέρκελ είχε επενδύσει στη σωτηρία της – εμπιστεύτηκε μάλιστα τον Αλέξη Τσίπρα για να πάρει τα σκληρά μέτρα που ήταν απαραίτητα, επιβάλλοντάς τα στους οπαδούς του.

Στο τέλος επιβεβαιώθηκε η Μέρκελ. Αλλά ήταν πολύ χρήσιμος και ο Σόιμπλε. Η Ελλάδα ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης, το ζήτημα δεν ήταν αν θα πονούσε για να ανακάμψει αλλά το πόσο πολύ θα πονούσε και αν θα κατόρθωνε να ανακάμψει. Η αυστηρότητα του Σόιμπλε μας έφερε αντιμέτωπους με ένα μέλλον δυσοίωνο, το οποίο έκρυβαν ο λαϊκισμός και η εύκολη αντιμνημονιακή ρητορική. Εκ του αποτελέσματος, σήμερα, ξέρουμε ότι ο ευρωπαϊκός μονόδρομος που ακολουθήσαμε ήταν ο δρόμος της σωτηρίας.