Δαίμονας ή απλώς πιστός;

Το εύκολο σχήμα την περίοδο της χρηματοπιστωτικής κρίσης, που την πλήρωσαν βασικά οι λαοί της Ευρώπης, ήταν να σταθείς σε μια εκ των δύο πλευρών. Να υμνήσεις τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και να υπερθεματίσεις στον δημοσιονομικό του φρονηματισμό ή να τον αποσπάσεις από τη συνολική στρατηγική της ΟΝΕ και να τον περιγράφεις ως δαίμονα που απεργαζόταν αφανισμούς εθνών.

Ο Σόιμπλε προφανώς θα κριθεί στο πλαίσιο της ενδογενούς κρίσης της ΕΕ και των αρχιτεκτονικών της. Και το πιθανότερο είναι πως ανεξάρτητα των δικών του αντιλήψεων για το τι σημαίνει κόστος, λιτότητα, συνοχή, η ορθότερη αποτίμησή του θα γίνει ως ένας εξ αυτών που έκαναν τη δουλειά για μια ΕΕ που τελικά στον πυρήνα της είχε δύο δομικές ανισότητες: Μια ολίγον ιδεοληπτική κατά του άναρχου Νότου και μια κατά των εργαζομένων στο εσωτερικό της. Εδώ η συμπίεση του εργατικού κόστους ιεραρχήθηκε, ενώ οι δημοσιονομικοί στόχοι διαμόρφωσαν μια σχεδόν δομική λιτότητα.

Η Αριστερά στα δύσκολα βέβαια χρόνια του 2008-2019 δεν μίλησε δομικά και με πειθώ για τα δομικά χαρακτηριστικά της κρίσης. Συχνά, οριοθετούσε την πολεμική της στον Σόιμπλε ή απλώς σε μια μονεταριστική του εμμονή και όχι στο ίδιο το Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας που εκείνος με φανατική πίστη υπηρετούσε. Ο Σόιμπλε θα κριθεί μαζί με την Ευρώπη και τους θεσμούς της. Οχι ως λοξοδρόμος μα ως πιστός του πυρήνα της.