Ζητείται κοινή μεταναστευτική πολιτική

Κι αν ακόμη θεωρήσουμε ότι το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Ασυλο (πακέτο πέντε κανονισμών) για το οποίο επετεύχθη πολιτική συμφωνία μεταξύ Κοινοβουλίου – Συμβουλίου (Επιτροπής) συνιστά ένα σημαντικό βήμα, δεν συνιστά όμως γνήσια μεταναστευτική πολιτική όπως απαιτεί η Συνθήκη (άρθρο 79 ΣΛΕΕ, «η Ενωση αναπτύσσει κοινή μεταναστευτική πολιτική…»).

Συνιστά μάλλον «ένα κοινό σύστημα κανόνων για τη διαχείριση της μετανάστευσης» όπως το περιγράφει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (η οποία ομολογουμένως κατέβαλε συστηματικές προσπάθειες για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα από το 2020).

Κοινή μεταναστευτική πολιτική χωρίς «δίκαιη κατανομή ευθυνών» (άρθ. 80 ΣΛΕΕ) και αλληλεγγύη, αρχές που συνεπάγονται «την υποχρεωτική/δεσμευτική κατανομή προσφύγων – μεταναστών» σ’ όλα τα κράτη μέλη με ορισμένα κριτήρια δεν νοείται  (δύσκολος ομολογουμένως στόχος).

Τα κύρια μέτρα του Συμφώνου όπως η λεγόμενη «υποχρεωτική αλληλεγγύη» (αποδοχή μεταναστών/προσφύγων ή εναλλακτική καταβολή ποσού, κ.λπ.) και οι συνοριακές ρυθμίσεις ελέγχου και ασύλου είναι αμφίβολο εάν μπορούν να εφαρμοσθούν ή εάν τελικά εφαρμοσθούν θα διευκολύνουν τις χώρες πρώτης γραμμής όπως η Ελλάδα ( ή το αντίθετο;) ενώ εγείρουν ζητήματα παραβίασης του διεθνούς δικαίου, θεμελιωδών δικαιωμάτων, ενωσιακών αξιών, κ.λπ. («Ευρώπη – φρούριο»;)

Μπορεί με το Σύμφωνο η Ενωση να έχει (;) ένα όπλο για τις επικείμενες ευρωεκλογές απέναντι στην Ακροδεξιά, αν και αμφίβολης εμβέλειας. Δεν έχει όμως κοινή μεταναστευτική πολιτική. Παραμένει ζητούμενο…