Η υγεία και η δικαίωση με τον Γκριγκόνις

Τι κάνει τόσο ξεχωριστές μερικές νίκες που να φέρνουν πανηγυρισμούς που μοιάζουν με προκρίσεις ή ακόμα και με κατάκτηση τίτλων; Τι είναι αυτό που έκανε παίκτες, τεχνικό επιτελείο, διοίκηση και κόσμο του Παναθηναϊκού να πανηγυρίζουν το βράδυ της Τετάρτης στο Μονακό σαν να πήραν το έβδομο ευρωπαϊκό; Αρχικά το να κερδίζεις στο τελευταίο δευτερόλεπτο με buzzer beater τρίποντο ένα παιχνίδι στο οποίο έχανες έως και με 15 πόντους διαφορά, αυτομάτως φέρνει ένα ξέσπασμα. Ακόμα κι αν είναι ένα ματς της πρώτης αγωνιστικής. Πόσο μάλλον ένα παιχνίδι σε μια δύσκολη έδρα όπως το Πριγκιπάτο, απέναντι σε μια εξαιρετική ομάδα.

Για τον Παναθηναϊκό η νίκη στο Μονακό έμοιαζε με εκείνη τη νίκη που είχε κάνει στο πρωτάθλημα απέναντι στον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Οχι ως προς τη βαθμολογική σημασία, αλλά ως προς την ψυχολογία. Εψαχνε ο Παναθηναϊκός μια μεγάλη εκτός έδρας νίκη. Το έψαχνε όλος ο οργανισμός. Και σε μια διαδικασία όπως η φετινή, σε μια διαδικασία… επιστροφής του στο κορυφαίο επίπεδο, τέτοιες νίκες μοιάζουν με λύτρωση. Για όλους. Και γι’ αυτό πανηγυρίζονται σαν να κρίθηκε κάποιος τίτλος. Δεν είναι τόσο το τώρα, όσο η προοπτική, η φιλοδοξία. Το «μετά». Με τέτοιες νίκες αυτό το «μετά» χτίζεται σε καλύτερες βάσεις. Πιο γερές.

Η εικόνα των παικτών να γίνονται ένα κουβάρι πάνω από τον ήρωα της τελευταίας στιγμής, τον Γκριγκόνις, είναι μια εικόνα που βγάζει υγεία. Γκριγκόνις είπαμε; Για θυμηθείτε: ο Λιθουανός, με μια πλούσια καριέρα πίσω του στην Euroleague, βρέθηκε πέρσι να παρακολουθεί μια ομάδα που πήγαινε από το κακό στο χειρότερο κάνοντας… ποδήλατο στον πάγκο. Ηταν έτοιμος να αποχωρήσει, μέχρι τη στιγμή που ο Αταμάν είπε πως «τον θέλω εδώ». Και αν ο Τούρκος έχει δικαιωθεί περισσότερο για μια κίνηση που έκανε φέτος είναι αυτή ακριβώς. Η διατήρηση του Γκριγκόνις. Ενός από τους πιο «σεσημασμένους» σουτέρ της Ευρώπης, που παραλίγο να βρεθεί ελαφρά τη καρδία σε ανταγωνιστή του Παναθηναϊκού.