ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΑΦΙΣΕΣ

Αλήθεια, τώρα. Πώς πρέπει να σχολιαστεί το γεγονός ότι κοντεύει να τελειώσει η χρονιά και σε περιοχές, όπως πέριξ της Πατησίων, στη Λιοσίων, αλλά και στο Χαλάνδρι (έξω από το δημοτικό γήπεδο, για να μείνουμε σε ένα μόνο παράδειγμα) μπορεί κανείς να αντικρίσει ακόμη αναρτημένα πανό για παραστάσεις του Σεπτεμβρίου; Του περασμένου Σεπτεμβρίου, για να μην παρεξηγηθούμε. Και άντε στην πρώτη ανάρτηση κάνουν σχεδόν όλοι τα στραβά μάτια – αν και στην εποχή της άυλης πληροφόρησης η αφισορύπανση καταγγέλλεται πανταχόθεν. Αλλά τρεις και κάτι μήνες μετά;

ΤΡΕΙΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΕΣ

Η ταυτόχρονη έναρξη δύο εκθέσεων στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και στην Εθνική Πινακοθήκη με άξονα την παρουσίαση έργων από καλλιτέχνιδες, ανάμεσα στις οποίες  ξεχωρίζουν οι Λήδα Παπακωνσταντίνου, Χρύσα Ρωμανού, Ρένα Παπασπύρου, προκάλεσε ζωηρά ευχάριστες συζητήσεις στην αθηναϊκή κοινότητα των εικαστικών.

Οι εκθέσεις των τριών υπογραμμίζουν τη συμβολή τους στην παραγωγή της ελληνικής σύγχρονης τέχνης το διάστημα 1960-1980. Διαπίστωση που δεν ήταν αυτονόητη, καθώς για δεκαετίες οι καλλιτέχνιδες έζησαν στη σκιά της εικαστικής δημιουργίας και το έργο τους αντιμετωπίστηκε ως έλασσον.

Το σώμα είναι η λέξη-κλειδί στις περφόρμανς της Λήδας Παπακωνσταντίνου, η πρακτική της χαρτογράφησης αναδύεται στο έργο της Χρύσας Ρωμανού, η ύλη καθορίζει το έργο της Ρένας Παπασπύρου. Ακόμα και στον ενδιάμεσο νέο χώρο της Εθνικής Πινακοθήκης τα έργα της Ρένας Παπασπύρου με  χειρονομίες ζωγραφικής πάνω σε καθημερινά υλικά ή σε κομμάτια ξύλου, λαμαρίνας, αποσπάσματα από τοίχους εγκαταλελειμμένων σπιτιών, άσφαλτο ή μωσαϊκά προσφέρουν στον θεατή τη δυνατότητα να αποκτήσει ενεργό ρόλο μέσω του βλέμματός του στο να ψάξει και να βρει εικόνες.

Ε.Φ.