Eρμαιο στα χέρια όλων

Για ακόμα μία χρονιά υπάρχει κάτι που κάνει όλους εμάς που ασχολούμαστε με τον αθλητισμό να νιώθουμε αμηχανία. Να είμαστε μπροστά σε μια κατάσταση που δείχνει προβληματική από την κορυφή έως τα νύχια. Και να μη μοιάζει κανένας να μπορεί να την αλλάξει. Τα πρόσφατα γεγονότα που έφεραν τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης σχετικά με το κλείσιμο των γηπέδων, οι αλλαγές στη Λίγκα, η αποχή των διαιτητών, σε κάνει να αναρωτιέσαι για το τι ποδόσφαιρο τελικά έχουμε. Και τι μας αξίζει να έχουμε. Και σε κάνει να αμφιβάλλεις για το αν πρέπει να σπρώξεις τα παιδιά σου προς τον ελληνικό αθλητισμό. Αν αξίζει να τα γράψεις σε μια ακαδημία, να τα πάρεις μια Κυριακή στο γήπεδο, να κάτσεις μαζί τους ένα Σάββατο να παρακολουθήσεις έναν αγώνα.

Η εικόνα όλων των γηπέδων στα ματς που έρχονται με κενές εξέδρες θα είναι και πάλι μια εικόνα θλίψης. Συνηθισμένη όμως στην Ελλάδα. Θυμίζουμε πως ο περσινός τελικός Κυπέλλου Ελλάδας έγινε σε άδειες εξέδρες στον Βόλο. Γιατί; Γιατί κανείς δεν μπορούσε να εγγυηθεί την ομαλή διεξαγωγή. Ενας -ακόμα- άχρωμος τελικός, όπως άχρωμα θα είναι τα παιχνίδια για το επόμενο δίμηνο και… βλέπουμε, αφού κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά πως δεν θα προκύψει κάτι ακόμα που θα αδειάσει ξανά τα γήπεδα. Ή που θα φέρει καχυποψία στον κόσμο ή που θα κάνει ξανά τους διαιτητές να αρνούνται να σφυρίζουν.

Το ποδόσφαιρο μοιάζει με έρμαιο στα χέρια όχι μόνο των χούλιγκαν, όπως πολλοί πιστεύουν, αλλά του καθενός. Της αστυνομίας που μπορεί με αποφάσεις της να αναβάλλει παιχνίδια, των διαιτητών που όποτε θέλουν λένε «αποχή», της κυβέρνησης που δεν έχει πρόβλημα να κλείνει τα γήπεδα σε μια μέρα, της ΕΠΟ που μπορεί να ορίζει άλλους διαιτητές απ’ αυτούς που είχαν συμφωνηθεί όπως είχε κάνει πριν από το Παναθηναϊκός – ΑΕΚ. Μην ξεχνιόμαστε. Υπάρχουν κι αυτά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Και οι μόνοι που την πληρώνουν τελικά είναι οι αληθινοί ποδοσφαιρόφιλοι.