«Πετροπόλεμος, πυροβολισμοί, έκοψαν ακόμη και τις ελιές μας»

Στην κορυφή του λόφου Γιτζάρ, η γεωγραφία είναι γραμμένη από την Τορά. «Βλέπεις εκείνο το χωριό εκεί πέρα;», ρωτά τον δημοσιογράφο της «Repubblica» o Ζβι Σουκότ, δείχνοντας το δάχτυλό του προς μια πλαγιά στον ορίζοντα. «Είναι το Χαρ Μπρακά, το όνομα σημαίνει βουνό των ευλογιών. Στο Δευτερονόμιο διαβάζουμε ότι έξι από τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, επιστρέφοντας από την Αίγυπτο, πήγαν εκεί για να προφέρουν ευλογίες». Ο 33χρονος Σουκότ, ορθόδοξος σιωνιστής, ζει με βεβαιότητες. Για εκείνον η γεωγραφία, η ιστορία, το δίκαιο και η θεολογία αποτελούν κάτι. «Ο άλλος εβραϊκός οικισμός, στην κορυφή του λόφου, είναι το Χαρ Γεριζίμ, πήρε το όνομά του από το ιερό βουνό στο οποίο χτίστηκε. Βλέπει το Σχεμ, το μέρος όπου έφτασε ο Αβραάμ υπακούοντας στο θέλημα του Θεού. Μας αποκαλείτε αποίκους, αλλά η Σαμάρεια, όπως η Ιουδαία, ήταν πάντα η γη μας».

Και ο οικισμός Γιτζάρ; «Οχι, δεν υπάρχει τίποτα για τον Γιτζάρ στην Τορά. Ιδρύθηκε το 1984. Εχει 2.000 κατοίκους, 320 οικογένειες συμπεριλαμβανομένης της δικής μου. Μένω εκεί με τη γυναίκα μου και τα τρία μου παιδιά. Νιώθω ωραία εδώ». Δεν είναι όμως όλα τόσο ειδυλλιακά. Ο οικισμός ιδρύθηκε το 1984 σε εδάφη που κατελήφθησαν μετά τον Πόλεμο των Εξι Ημερών, και οι κάτοικοί του, οι περισσότεροι εκ των οποίων οπλοφορούν, έχουν τη φήμη ότι είναι ιδιαίτερα επιθετικοί. Μάλιστα έχουν το ρεκόρ επιθέσεων σε παλαιστινιακά σπίτια που βρίσκονται στη Δυτική Οχθη. Η ισραηλινή ΜΚΟ B’tselem έχει τεκμηριώσει δεκάδες από αυτές. Είναι ένας από τους περίπου 280 ισραηλινούς οικισμούς που η διεθνής κοινότητα θεωρεί παράνομους και αντίθετους με τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών. Αλλά αυτό, για τον Σουκότ δεν ήταν ποτέ πρόβλημα.

Επτά φυλάκια

Στους πρόποδες του λόφου, ωστόσο, η γεωγραφία και το δίκαιο βρίσκονται στα χέρια των ισραηλινών στρατιωτών. Η Χουβάρα, μια πόλη με 8.000 παλαιστίνιους κατοίκους, έχει γύρω της επτά ισραηλινά φυλάκια, στην οδική αρτηρία που τη συνδέει με την Ιερουσαλήμ και τη Ναμπλούς. Μετά τις 7 Οκτωβρίου όλα άλλαξαν. «Απαγορεύεται να οδηγούμε πέρα από τον κυκλικό κόμβο – πλέον η Παλαιστίνη για εμάς αρχίζει και τελειώνει στη Χουβάρα», λέει ο 45χρονος Μουτάζ Κασράουι, μηχανικός συνεργείου αυτοκινήτων που παραμένει κλειστό όπως και τα περισσότερα άλλα καταστήματα στην πόλη. Μόλις πρόσφατα οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις επέτρεψαν να ανοίξουν οι φούρνοι και τα φαρμακεία.

«Ζούμε με τον φόβο από τη δεκαετία του 1980: πετροπόλεμος, επιθέσεις, μερικές φορές πυροβολισμοί, έκοψαν ακόμη και τις ελιές μας», περιγράφει ο Κασράουι. Ο Εζεντίν, ο τετράχρονος γιος του, ακόμα δεν μιλάει, επειδή «σε ηλικία επτά μηνών τον χτύπησε μια πέτρα στην κούνια. Αλλά από τότε που ο Σμότριτς και ο Μπεν-Γκβιρ, των ακροδεξιών σιωνιστικών κομμάτων, μπήκαν στην κυβέρνηση, οι ισραηλινοί εξτρεμιστές έχουν γίνει πιο βίαιοι».

Η ζωή στη Χουβάρα ήταν δύσκολη ακόμα και πριν από την επίθεση της Χαμάς. Ομως λίγο μετά την επίθεση, οι ισραηλινοί έποικοι έφθασαν στην πόλη με αυτοκίνητα – κάποιοι είχαν και όπλα – και μέσα στην πλατεία άρχισαν να απαγγέλλουν την Τορά. Στη συνέχεια «άρχισαν να επιτίθενται σε σπίτια και καταστήματα, να πυρπολούν αυτοκίνητα, προστατευμένοι από τον στρατό που δεν κάνει ποτέ τίποτα για να τους σταματήσει. Σκοτώθηκε ένα αγόρι». Σχετικά με τον ρόλο του ισραηλινού στρατού στα όσα γίνονται τους τελευταίους μήνες στη Δυτική Οχθη με τις πολλές επιθέσεις εβραίων αποίκων σε παλαιστινιακά χωριά, θα κληθεί να απαντήσει αργά ή γρήγορα και ο Νετανιάχου: στις 7 Οκτωβρίου οι περισσότερες μεραρχίες φύλαγαν τους οικισμούς στη Δυτική Οχθη, ο Νότος είχε μείνει ακάλυπτος.