Ωρα για έργα

Είναι αλήθεια από τη μέρα που πρωτοήλθε στην Ελλάδα ως προπονητής του Παναθηναϊκού ο Εργκίν Αταμάν έχει μιλήσει πολύ.

«Ηρθε η ώρα να επιστρέψουμε στην κορυφή γιατί ο Ολυμπιακός έχει κυριαρχήσει την τελευταία διετία».

«Στο σήμα ελπίζω του χρόνου να έχουμε το έβδομο αστέρι».

«Θα προέτρεπα τους φιλάθλους μας να προμηθευτούν εισιτήρια για το φάιναλ φορ» είναι μερικές από τις πολλές ως τώρα ατάκες του.

Ενας απόλυτα φιλόδοξος και αισιόδοξος προπονητής που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα το κομμάτι της επικοινωνίας και θέλει να φέρει και πάλι τον ενθουσιασμό στον κόσμο του Παναθηναϊκού.

Εχοντας συνεργαστεί με τεράστιους αθλητές στην καριέρα του έχει δείξει ότι δεν καταλαβαίνει και ήδη και στον Παναθηναϊκό έβγαλε στη… σέντρα τόσο τον Ερνανγκόμεθ όσο και τον Βιλντόζα ενώ όταν χρειάστηκε (μετά το παιχνίδι με τον Κολοσσό) τα «έχωσε» και σε Καλαϊτζάκη (τον οποίο είχε αποθεώσει στο Περιστέρι), Μαντζούκα.

Ομως η κακιά βραδιά στην αγαπημένη του Κωνσταντινούπολη είναι καθαρά δικό του έργο και θα πρέπει πρώτα να κάνει την αυτοκριτική του.

Καθώς δεν κατάφερε να πείσει τους παίκτες του για το δύσκολο της αποστολής παρά τις πολλές και σημαντικές απουσίες της Εφές και την ίδια στιγμή ο ίδιος δεν εκμεταλλεύτηκε το μεγάλο βάθος που έχει στον δικό του πάγκο σε αντίθεση με τον ομόλογό του Ερτζέν Τσάν, ο οποίος εκτός των έξι βασικών απόντων έχασε έναν ακόμα μέσα στο παιχνίδι.

Ναι, όπως είπε η ομάδα του έχασε και πάλι από χαζά λάθη στο φινάλε αλλά το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν έχει καμία σχέση με αυτό στο Βελιγράδι ούτε καν ακόμα με αυτά απέναντι σε Ολυμπιακό και Μακάμπι που έχασε στην παράταση.

Εδώ η ευκαιρία ήταν μεγάλη και συνεχόμενη αφού υπήρχαν ξεκάθαρα δεδομένα που ο Παναθηναϊκός δεν εκμεταλλεύτηκε με υπαίτιο πρώτο τον προπονητή του. Ο Εργκίν Αταμάν είναι ένας καταξιωμένος προπονητής και αυτή τη στιγμή είναι στο τιμόνι μιας ιστορικής ομάδας που γιγαντώνεται ξανά αγωνιστικά. Τις περγαμηνές, τις ικανότητες και την προσωπικότητα, τα διαθέτει και με τον παραπάνω. Ο Παναθηναϊκός έχει στον πάγκο του έναν καταξιωμένο προπονητή με εικόνες και παραστάσεις από απαιτητικές καταστάσεις και –συχνά– από κατακτήσεις τίτλων και διακρίσεις.  Είναι ώρα λοιπόν και για τον ίδιο να αρχίσει να μιλάει περισσότερο στο παρκέ και όχι έξω από αυτό.