Το θέατρο θεραπεύει…

Θυμάμαι ένα κορίτσι, γύρω στα 16-17 που εν μέσω της σχολικής χρονιάς, κι έχοντας συσσωρεύσει κακόβουλα σχόλια από συμμαθητές και συμμαθήτριές της – θύμα bullying, με απλά λόγια – αποφάσισε ότι δεν θέλει να ξαναπάει σχολείο. Ηταν ψιλή ή κοντή, χοντρή ή υπερβολικά αδύνατη, είχε μεγάλο στήθος, μεγάλη μύτη ή πεταχτά αφτιά, ήταν λίγο ή πολύ εσωστρεφής και υπερευαίσθητη, τι σημασία έχει. Σε κάθε περίπτωση οι άλλοι θεωρούσαν ότι διέφερε από τον «μέσο όρο», από αυτή την ισοπεδωτική «κανονικότητα»…

Χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν οι γονείς της, βρέθηκαν μπροστά σε μια καραμπινάτη κατάθλιψη, με μια σειρά από ψυχολογικές και ψυχοσωματικές προεκτάσεις. Το κορίτσι έμεινε κλεισμένο στο σπίτι, στο δωμάτιό του. Το πήγαν σε γιατρούς, του έδωσαν φάρμακα, το παρακολουθούσε ψυχίατρος, ο οποίος και τους πρότεινε, κάποια στιγμή, να ενταχθεί σε μια ομαδική θεραπεία με συνομηλίκους για να μοιραστεί το πρόβλημα και τις (μαύρες) σκέψεις της.

Βήμα βήμα, σταδιακά, μια μικρή βελτίωση άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα. Αλλά το κορίτσι αρνιόταν πεισματικά να επιστρέψει στο σχολείο – δεν ήθελε να ξανασυναντήσει τους συμμαθητές της. Φοβόταν. Μέχρι που κάποιος είχε την ιδέα να προτείνει τη συμμετοχή της σε μια ομάδα θεατρικού παιχνιδιού. Οχι από εκείνες που φτιάχνουν παραστάσεις και ηθοποιούς, αλλά από τις άλλες, που χρησιμοποιούν θεατρικές μεθόδους για να μπορέσουν τα νέα παιδιά να χαλαρώσουν και ν’ ανοίξουν. Βγάζοντας από μέσα τους την πίεση, τον θυμό, το βάρος που κουβαλούν.

Και το κορίτσι πήγε. Πήγε και σιγά σιγά άρχισε ν’ ανακαλύπτει ότι ο άλλος δεν είναι εχθρός, αλλά συνοδοιπόρος, κι ότι μαζί του, παίζοντας και αυτοσχεδιάζοντας, μπορεί να βγει μπροστά, νικητής… «Θέλω να ξαναπάω σχολείο», είπε μια μέρα στους γονείς της. «Δεν φοβάσαι πια;» τη ρώτησαν. «Οχι» τους απάντησε με βεβαιότητα. «Με το θεατρικό παιχνίδι έμαθα να κάνω το πουλί ή τον σκύλο, να είμαι στη μέση ενός κύκλου και να με κοιτάνε όλοι. Τους συμμαθητές μου θα φοβηθώ…».

Αυτό το (πραγματικό) γεγονός ανέσυρα από τη μνήμη διαβάζοντας για την πρωτοβουλία του υπουργείου Πολιτισμού που σε συνεργασία με το υπουργείο Υγείας αποφάσισε να εντάξει (πιλοτικά προς το παρόν) την τέχνη ως συνταγογραφούμενο φάρμακο. Γιατί η τέχνη, το θέατρο, πράγματι, έχουν τη δύναμη να θεραπεύουν.