Η ψήφος και {LF}ο ίδρωτας (sic)

Δύο πράγματα είναι εκείνα που τα βρίσκω από περίεργα έως και κωμικά, ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής: να έχουν γνώμη οι παπάδες για το σεξ και οι κομμουνιστές για τις εκλογές. Οχι ότι δεν έχουν το δικαίωμα αυτό, κάθε άλλο. Αλλωστε, στη δική μου κλίμακα αξιών, το δικαίωμα στην ανοησία είναι το ύψιστο φυσικό δικαίωμα του ανθρώπου και ως τέτοιο περιλαμβάνει, εννοείται, το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου. Δεν παύει όμως να ξενίζει ότι το ΚΚΕ, δηλαδή το κόμμα που, αν μπορούσε, θα καταργούσε τις εκλογές και αύριο ακόμα, για να επιβάλει τη δικτατορία του προλεταριάτου, είναι το πρώτο που έχει άποψη για την επιστολική ψήφο! Φυσικά, είναι απολύτως αντίθετοι – σχεδόν περιττεύει να το λέμε αυτό εφόσον πρόκειται για το ΚΚΕ – αλλά αυτούς τι τους νοιάζει;

Για να το θέσω προσωπικά, εγώ, λ.χ., δεν μπορώ το τυρί φέτα. Δεν αντέχω τη μυρωδιά του, δηλαδή προτιμώ χωρίς δεύτερη σκέψη τη μυρωδιά του στρατιωτικού θαλάμου από τα χρόνια της θητείας. Δεν την πλησιάζω ποτέ, ούτε καν την κοιτάζω όταν παιρνώ μπροστά από τον πάγκο με τα τυριά στο σουπερμάρκετ. Θα μπορούσα, λοιπόν, ποτέ εγώ να κάνω γευσιγνωσία φέτας και να γράφω κριτικές για τυροκομεία; Τότε γιατί το ΚΚΕ να ενδιαφέρεται για τα καθέκαστα της εκλογικής διαδικασίας σε μια δημοκρατία; Ούτως ή άλλως, με ελεύθερες εκλογές, γνωρίζουν στο ΚΚΕ ότι δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσουν την εξουσία.

Εντούτοις, αν και η θέση του ΚΚΕ ήταν η αναμενόμενη, η σχετική ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του κόμματος έχει ενδιαφέρον, διότι φωτίζει αποκαλυπτικά κάποιες πλευρές της οπισθοδρομικής λογικής που διέπει το ΚΚΕ. Διαφωνούν, π.χ., με την επιστολική ψήφο, επειδή με τον τρόπο αυτόν «η συμμετοχή του λαού υποβιβάζεται στο επίπεδο της αποστολής ενός φακέλου»! Λες και η συμμετοχή στις εκλογές μετράται με την αναμονή και την ταλαιπωρία.

Να σταθούμε εδώ, διότι αυτή είναι η χειρωνακτική, προλεταριακή ή, αν θέλετε, η νεαντερτάλεια προσέγγιση στη δημοκρατία. Η λογική που σε θέλει να ιδρώσεις – μην πω, να φτύσεις αίμα – για να ψηφίσεις. Στην ιδεατή κοινωνία για την οποία αγωνίζεται το ΚΚΕ, εκλογές δεν θα γίνονταν, διότι δεν θα υπήρχε ανάγκη να γίνουν. Αν όμως έκαναν ποτέ, έτσι για πλάκα, οι ψηφοφόροι θα πήγαιναν στα εκλογικά κέντρα υποχρεωτικά με τα πόδια. Συγκοινωνίες δεν θα υπήρχαν εκείνη τη μέρα, ιδιωτικά αυτοκίνητα ούτως ή άλλως δεν θα υπήρχαν, αφήστε που δεν θα τα χρειαζόμασταν διότι δεν θα υπήρχε βενζίνη. Ισως μάλιστα οι ψηφοφόροι να έκαναν και κάμψεις προτού βάλουν το ένα ψηφοδέλτιο στην κάλπη (χωρίς φάκελο, εννοείται, είναι κρίμα το χαρτί, αφού δεν θα υπάρχει ούτε παραβάν…), έτσι για να νιώσουν καλύτερα την έννοια της λαϊκής συμμετοχής. Στο ΚΚΕ, δεν καταλαβαίνουν ότι συμμετοχή στη δημοκρατία είναι πρωτίστως πνευματική και δευτερευόντως μόνο χειρωνακτική. Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι μια εσωτερική και ατομική υπόθεση για τον κάθε πολίτη σε μια δημοκρατία και συνίσταται κυρίως στη δοκιμασία της δύσκολης στάθμισης του προσωπικού με το εθνικό, το συλλογικό συμφέρον, απέναντι σε επιλογές κατά κανόνα μέτριες.

Υποστηρίζει, επίσης, το ΚΚΕ πως οτιδήποτε άλλο εκτός από την αυτοπρόσωπη παρουσία του ψηφοφόρου διευκολύνει ακόμη περισσότερο την άσκηση πιέσεων στους ψηφοφόρους. Εννοούν, δηλαδή, ότι αν συμπληρώνεις μόνος σου το ψηφοδέλτιο μέσα στο σπίτι σου, είναι δυνατόν κάποιος να σου κολλήσει ένα πιστόλι στο κεφάλι και να σου πει τι να ψηφίσεις για να μην τραβήξει τη σκανδάλη. Εστω… Ας πούμε ότι θεωρητικά είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο, ενώ πίσω από το παραβάν κανείς δεν μπορεί να σου κάνει το ίδιο. Είναι δυνατόν για κάτι τόσο απίθανο να καταφεύγουμε στη γενική απαγόρευση και, έτσι, να στερούμε από πολύ περισσότερους την ελευθερία τους; Δεν γίνεται, θέλω να πω, να περιορίζεις την ελευθερία, ισχυριζόμενος ότι το κάνεις στο όνομα της ελευθερίας. Μιλάμε όμως για το ΚΚΕ, οπότε αυτοί μπορούν.

Πάντως, το πιο χαριτωμένο στην ανακοίνωση του ΚΚΕ είναι η επισήμανση ότι στη μέθοδο της επιστολικής ψήφου «υπάρχει η αρνητική διεθνής εμπειρία». Δεν αναφέρουν ποια είναι αυτή, αλλά δεν χρειάζεται, καταλαβαίνουμε. Εννοούν μάλλον την αρνητική εμπειρία στη Σοβιετική Ενωση και τις χώρες δορυφόρους του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού. Εκεί, ναι, ήξεραν τι συμφορά για την αληθινή δημοκρατία είναι η επιστολική ψήφος και γι’ αυτό δεν την επέτρεπαν.