«Η αυτοθυσία μπορεί να εμπνεύσει δύναμη»

H όπερα για παιδιά και νέους «Το ερωτευμένο σύννεφο» της συνθέτριας Σοφίας Καμαγιάννη σε λιμπρέτο της Ελένης Ζαφειρίου, βασισμένο στο ομώνυμο παραμύθι του Ναζίμ Χικμέτ, που πρωτοανέβηκε πέρυσι, ολοκληρώνεται την ερχόμενη Κυριακή στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Μιλήσαμε με τη σκηνοθέτρια Ελένη Ευθυμίου.

Στη δεύτερη παρουσίαση της όπερας, πόσο έχει εξελιχθεί η παράσταση;

Πρόκειται πια για ένα ωριμότερο ανέβασμα, καθώς υπάρχει η εμπειρία της προηγούμενης φοράς. Η σκηνοθεσία δεν έχει μεγάλες αλλαγές – τόσο γιατί δεν υπήρξε κάποια καλλιτεχνική ανάγκη όσο και  γιατί θεωρήσαμε σημαντικό να αξιοποιήσουμε τον λίγο χρόνο προετοιμασίας και αναβίωσης – με πολλά νέα παιδιά στη χορωδία – στην εμβάθυνση στο έργο. Αυτό που σίγουρα έχει αλλάξει είναι πως τα παιδιά που συμμετείχαν την προηγούμενη φορά τώρα έχουν μεγαλώσει πολύ και αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο το έργο και την ευθύνη της παράστασης, και παράλληλα υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που φέρουν τον αέρα, την αγωνία και τον ενθουσιασμό της πρώτης φοράς.

Πώς επικοινωνεί το παραμύθι του Ναζίμ Χικμέτ με το σήμερα;

Το έργο μιλάει για τη φρίκη του πολέμου, κάτι δυστυχώς τρομακτικά επίκαιρο, για την αδικία και τις κοινωνικές ανισότητες, την απληστία όσων κατέχουν τον πλούτο της γης, αλλά και για τη δύναμη της φύσης και την ικανότητά της να αναγεννάται. Οπότε πρόκειται για ένα έργο πολύ επίκαιρο και συγχρόνως διαχρονικό.

Για εσάς το «Ερωτευμένο σύννεφο» τι συμβολισμούς κουβαλάει;

Η δύναμη της αγάπης στη ζωή, της αντίστασης και της αλληλεγγύης απέναντι στο άδικο, η αξιοθαύμαστη πράξη της αυτοθυσίας (του σύννεφου) και η αναγέννηση της φύσης είναι κάποιες από τις βασικές αξίες που φανερώνονται μέσα από τους συμβολισμούς του έργου.

Μπορεί η αυτοθυσία να φέρει την αλλαγή;

Εξαρτάται. Αν δούμε τη θυσία ως μεμονωμένο γεγονός ίσως να μη φτάνει για να φέρει την αλλαγή. Αν όμως τη δούμε μέσα στην ιστορία ενός συλλογικού αγώνα, μια «θυσία» μπορεί να εμπνεύσει δύναμη σε όσους αγωνίζονται στο πλευρό του θυσιαζομένου και να φέρει ντόμινο δράσεων – πολλές φορές αρκετά ριζικών. Ετσι θα ήθελα να το βλέπω. Αλλιώς η κάθε προσωπική θυσία φαντάζει μάταιη μπροστά στο αχανές τέρας του συστήματος.

ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΑΡΙΝΟΥ