Με φαντασία και μουσικές

^«Η μαριχουάνα της μαμάς είναι η καλύτερη» των Ντάριο Φο, Φράνκα Ράμε και Τζάκοπο Φο είναι το έργο που επέλεξε η Σμαράγδα Καρύδη για τη δεύτερη σκηνοθεσία της, αυτή τη φορά στο θέατρο Ηβη. Προηγήθηκε «Του Κουτρούλη ο γάμος» τη σεζόν 2019-2020.

Γραμμένο το 1976, το έργο πραγματεύεται το θέμα των ναρκωτικών, των ουσιών, με τρόπο προκλητικό και εξαιρετικά ανατρεπτικό αλλά και σουρεαλιστικό, πολύ περισσότερο για την εποχή που γράφτηκε. Οταν ο γιος της οικογένειας, χρήστης χασίς, μαριχουάνας και LSD, επιστρέφει μετά από καιρό στο σπίτι, βρίσκεται μπροστά σε μια έκπληξη. Η μητέρα και ο παππούς του έχουν μετατρέψει το σπίτι τους σε τόπο παράνομης καλλιέργειας ουσιών κι ακόμη περισσότερα – έχουν γίνει και λαθρέμποροι.

Από εκεί ξεκινά ένα γαϊτανάκι με μπερδέματα και παρεξηγήσεις. Εκτός από τα μέλη της οικογένειας και τον ανιψιό, που είναι και αστυνομικός της ομάδας δίωξης ναρκωτικών, από την τοιχογραφία του Ντάριο Φο δεν λείπει ούτε ο παπάς.

Ο Ντάριο Φο (Dario Fo, 1926-2016) αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στο παγκόσμιο θέατρο. Πολυδιάστατος, αυτός ο ιταλός θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, θιασάρχης, ηθοποιός και μίμος, τιμήθηκε το 1997 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ανατρεπτικός, επαναστατικός, με έντονη την αίσθηση του χιούμορ, της πολιτικής κριτικής και της αυτοκριτικής, είναι σαν να πιάνει το νήμα από τους γελωτοποιούς του Μεσαίωνα. Θέατρο ή καλύτερα την τέχνη της διήγησης την έμαθε από την οικογένειά του, κυρίως από τη γιαγιά του. Σπούδασε αρχιτεκτονική και από το 1950 άρχισε να ασχολείται με το θέατρο, ενώ έναν χρόνο μετά γνώρισε τη Φράνκα Ράμε, τη γυναίκα με την οποία μοιράστηκε τη ζωή και την τέχνη του. Μαζί έκαναν έναν γιο. Το 1959 ίδρυσαν τον θίασό τους και δεν άργησαν να γνωρίσουν την επιτυχία – και στην τηλεόραση. Από την πλούσια εργογραφία του ξεχωρίζουν ο «Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», η «Ισαβέλα, τρεις καραβέλλες και ένας παραμυθάς», «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!», «Μιστέρο Μπούφο», τα οποία έχουν ανέβει και στην Ελλάδα.

Η παράσταση

Η Σμαράγδα Καρύδη στήνει με κέφι και φαντασία ένα πολύχρωμο και πολύβουο τοπίο, δίνοντας μια έντονη μουσική διάσταση στην παράσταση. Χρώματα, φώτα και έξυπνα εφέ δημιουργούν μια συνθήκη που περνά από τη μια στιγμή στην άλλη από το ρεαλιστικό στο παράλογο. Κι αυτή η συνθήκη είναι που περιορίζει, σχεδόν εξαφανίζει, τα πιο παλιά και τα πιο ξεπερασμένα στοιχεία της «Μαριχουάνας». Ωστόσο μέσα από αυτή τη «γιορτή», μέσα από αυτούς τους τρελούς ρυθμούς, γεννιέται ένα έργο που πιάνει το σήμερα. Το ευφυές εύρημα του Ντάριο Φο, το εύρημα μιας πλαστής πραγματικότητας που καταφέρνει να πείσει όσους το έχουν ανάγκη, βρίσκει την έκφρασή του στη σκηνή του Ηβη. Και το πάει ως το τέλος.

Ο παππούς ξεδιπλώνει την υποκριτική στόφα του Τάκη Παπαματθαίου, του δοκιμασμένου και έμπειρου ηθοποιού που ξέρει πώς να κάνει κτήμα του τον ρόλο. Πηγαίος και αυθεντικός κωμικός. Ο Γιώργος Νούσης παίζει τον εγγονό, μια ενδιαφέρουσα κόντρα περσόνα που ακολουθεί τελικά τη μη αναμενόμενη διαδρομή. Ο Χάρης Χιώτης, ανιψιός-αστυνομικός, προσθέτει τη δκή του αυτοσχεδιαστική διάσταση.

Οσο για τη Σμαράγδα Καρύδη, ξετυλίγει όλες τις κωμικές της πτυχές, μεταδίδει την προσωπική της ευφορία στην παράσταση και παραδίδει μια ολοκληρωμένη πρόταση, που δεν στερείται ούτε συνοχής ούτε πρωτοτυπίας.