Με την αύρα του Σπανούλη

Το τελευταίο σουτ από ελληνικά χέρια σε Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν στο μακρινό 2008 στο Πεκίνο. Το σουτ για τρεις πόντους του Σπανούλη βρήκε στο σίδερο και η χρυσή ολυμπιονίκης του 2004 Αργεντινή προκρίθηκε στα ημιτελικά επικρατώντας με 80-78 της ομάδας του Παναγιώτη Γιαννάκη (την οποία είχε αποκλείσει και το 2004 στην Αθήνα).

Τη Δευτέρα η Εθνική ομάδα θα μάθει τους αντιπάλους της στο ένα από τα τέσσερα προολυμπιακά τουρνουά της FIBA και παράλληλα θα μάθει και για το αν θα το φιλοξενήσει στο ΣΕΦ.

Τότε (το 2008) η ΕΟΚ είχε επενδύσει στο προολυμπιακό αναλαβάνοντας τη διοργάνωσή του αλλά βέβαια τότε οι θέσεις πρόκρισης ήταν τρεις καθώς υπήρχε μόνο ένα προολυμπιακό και στην Αθήνα είχαν συμμετάσχει 12 χώρες για τρεις θέσεις, με την Ελλάδα και την Κροατία να παίρνουν τα πρώτα δύο εισιτήρια νικώντας στα ημιτελικά και τη Γερμανία να παίρνει την 3η θέση επικρατώντας άνετα του Πουέρτο Ρίκο (96-82), το οποίο είχαμε νικήσει 88-63 στα ημιτελικά σφραγίζοντας το εισιτήριο της πρόκρισης.

Φρεσκάδα

Ο Βασίλης Σπανούλης αυτή τη φορά δεν θα παίζει αλλά θα είναι στην άκρη του πάγκου επιχειρώντας να συνδέσει και πάλι το όνομά του με μια ολυμπιακή πρόκριση μετά από 16 χρόνια.

Η ΕΟΚ επένδυσε πάνω του και μετά την επιλογή του έκανε άμεσα την αίτηση για φιλοξενία του ενός εκ των τεσσάρων προολυμπιακών, κάτι που θα κοστίσει περί τα 2,5 εκατ. ευρώ εφόσον επιλεγεί η Αθήνα. Με το κλείσιμο του κύκλου του Δημήτρη Ιτούδη και την απογοήτευση όχι τόσο για το εφετινό Παγκόσμιο όσο για το περσινό Ευρωμπάσκετ (όπου πήγαμε με ένα από τα καλύτερα ρόστερ μας όλων των εποχών αλλά αποτύχαμε μένοντας εκτός στα προημιτελικά από τη Γερμανία) η περίπτωση του Βασίλη Σπανούλη έδειχνε σχεδόν μονόδρομος.

Χρειαζόταν κάτι φρέσκο, κάτι νέο έστω και αν από πλευρας εμπειρίας υστερούσε ο Kill Bill σε σχέση με παλαιότερους προπονητές.

«Ξέρεις την εμπειρία την είχα αποκτήσει τόσα χρόνια στα γήπεδα και κυρίως είχα κερδίσει τον σεβασμό από τους συμπαίκτες μου που τώρα θα είχα παίκτες. Οταν με έβλεπαν να τα δίνω όλα και να φεύγω… νύχτα από το γήπεδο τούς είχα αυτόματα κερδίσει» μας είχε πει παλαιότερα – σε αντίστοιχη παρατήρηση περί προπονητικής εμπειρίας – ο Παναγιώτης Γιαννάκης που το 1996 αποσύρθηκε ως παίκτης πρωταθλητής Ευρώπης με τον Παναθηναϊκό και με αποθέωση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το καλοκαίρι, και το επόμενο φθινόπωρο του 1997 οδηγούσε την Εθνική ομάδα ως προπονητής πλέον στην τετράδα του Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας.

Το στοίχημα

Η ομάδα χρειαζόταν φρεσκάδα όχι τόσο σε πρόσωπα όσο σε τρόπο σκέψης. Θέλει να βρει τη μαχητικότητά της και το να παλεύει μέχρι το τέλος και δεν υπάρχει καλύτερος εκφραστής αυτής της φιλοσοφίας από τον πρώην ηγέτη της ομάδας.

Η συσπείρωση που (λογικά) θα υπάρξει στο πρόσωπο του Βασίλη Σπανούλη, αφήνει αισιοδοξία με μια πλήρη Εθνική και με Σλούκα και με Καλάθη και φυσικά με Γιάννη Αντετοκούνμπο, αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα να βρεθεί και πάλι η χαμένη ενότητα και ένα πρόσωπο να τους ενώσει όλους για το εθνικό συμφέρον.

Μπορεί ο κόουτς (πλέον) Σπανούλης να μην έχει την εμπειρία των προκατόχων του αλλά έχει τον τρόπο να μιλήσει και να πείσει τους περισσότερους αστέρες να δώσουν το παρών για τον μεγάλο στόχο της πρόκρισης και πάλι σε Ολυμπιακούς Αγώνες που δεν αποκλείεται για κάποιους παίκτες να παίξει τον ρόλο του «τελευταίου χορού» με το εθνόσημο.

Ο κόουτς Σπανουλης στην πρώτη του χρονιά στον πάγκο ομάδας πήγε με το Περιστέρι στον τελικό Κυπέλλου, αναδείχθηκε τρίτος στο πρωτάθλημα, νίκησε τρεις φορές τον Παναθηναϊκό και ήταν ανταγωνιστικός με τον Ολυμπιακό όπου έχασε στο φινάλε με καλάθι του Γουόκαπ στο Περιστέρι.