Απαραίτητη η συσπείρωση

Το έχουμε σαν λαός. Να… τρωγόμαστε μεταξύ μας. Να βρίσκουμε θέματα προκειμένου να διαφωνήσουμε. Στην τελική; Να συμφωνούμε πως διαφωνούμε. Ακόμα και σε μια βραδιά όπως αυτή της περασμένης Τρίτης, που η Εθνική πήρε μια παλικαρίσια ισοπαλία απέναντι σε παίκτες που πριν από 11 μήνες έπαιζαν σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου και τον έχαναν στα πέναλτι, ψάχναμε να βρούμε τι δεν λειτούργησε σωστά. Κάποιοι το… προχώρησαν ένα βήμα παραπάνω: άδικη, λέει, η ισοπαλία γιατί έπρεπε να μετρήσει το γκολ στις καθυστερήσεις. Πράγματι το πάγωμα της τηλεοπτικής εικόνας δείχνει την μπάλα μέσα από τη γραμμή, αλλά όπως είχαμε δει και στο Μουντιάλ στο ματς της Ιαπωνίας με τη Γερμανία, ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν δεν είναι η μπάλα πολλά εκατοστά μέσα ή δεν υπάρχει goal line technology. Ακόμα και αν μετρούσε, οι παίκτες της Εθνικής θα είχαν κάνει υπέρβαση με όλη την εικόνα που είχαν.

Είναι μια εικόνα που σε κάνει να αισιοδοξείς ενόψει των αγώνων του ερχόμενου Μαρτίου που θα κριθεί η πρόκριση στο EURO. Και θα κριθεί απέναντι σε ομάδες που είναι μικρότερου βεληνεκούς από την Ελλάδα. Τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. Εκείνες οι μέρες απαιτούν ένωση, απαιτούν συσπείρωση ανάλογη άλλων εποχών. Και απαιτούν και γεμάτο γήπεδο. Χωρίς εκπτώσεις στις εξέδρες. Χωρίς να βλέπουμε μια εξέδρα ολόκληρη άδεια στο ματς με το Καζακστάν. Ενα γήπεδο γεμάτο απ’ άκρη σε άκρη, όπως το θέλουν – και δεν το κρύβουν – οι διεθνείς. Οπως το θέλει – και δεν το κρύβει – ο Γκουστάβο Πογέτ. Οπως το θέλουν – και δεν το κρύβουν – όλοι οι έλληνες φίλαθλοι. Δεν μπορεί οι λίγοι να… κουμαντάρουν τους πολλούς.

Η Ελλάδα θα παίξει τα ρέστα της σε δύο βραδιές που πρέπει να αφήσουμε απέξω όλη την τοξικότητα που μπορεί να πηγάζει από την Ομοσπονδία, όλα τα λάθη που έχει κάνει, όλα εκείνα τα μη ποδοσφαιρικά που βλέπουμε. Ας ελπίσουμε μέχρι τον Μάρτιο να έχει αλλάξει η κατάσταση σε πολλά. Και να πάμε έτοιμοι από κάθε άποψη σε εκείνα τα ματς.