Μιζέρια

Ας το ξαναπιάσουμε από την αρχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέτειλε ως σημαία ευκαιρίας, για να εκφράσει έναν αντισυστημισμό που είχε καλλιεργηθεί για χρόνια στα κινήματα – κυρίως τον αντισυστημισμό της αντιπαγκοσμιοποίησης, που θεωρούνταν ότι επανέφερε την Αριστερά στο προσκήνιο των κοινωνικών αγώνων μετά την ήττα του 1989 και του σοβιετικού στρατοπέδου. Ο Αλέξης Τσίπρας πήρε τη σκυτάλη από τον Συνασπισμό, την πατριωτική Αριστερά του Αλέκου Αλαβάνου, και την άνοιξε στις συνιστώσες: έταξε εξουσία σε κινήσεις συνυφασμένες αποκλειστικά με τη διαμαρτυρία. Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου και τα έκτροπα που ακολούθησαν έδειξαν τη δυναμική του σχήματος και τις στρατηγικές του: ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε ταυτόχρονα και το θεσμικό χαρτί (ένα κόμμα που ενδιαφερόταν για τις ζωές των πολιτών) και το κινηματικό (ένα κόμμα που στηρίζει όσους διαμαρτύρονται με οποιονδήποτε τρόπο, και με τη βία, που άλλωστε είναι μαμή της ιστορίας).

Η μεγάλη ευκαιρία ήταν η χρεοκοπία και, ιδίως, το μνημόνιο. Ταίριαζε με τη ρητορική της μιζέριας, στην οποία εκ νέου κατέφυγε η Αριστερά για να μαζέψει ψήφους: φτωχοποίηση, εξάρτηση, ανεξαρτησία, γερμανοτσολιάδες κι απέναντι ο λαός. Στον δρόμο της αγανάκτησης, έγιναν ωσμώσεις και συγκρούσεις με την εξτρεμιστική Ακροδεξιά, που επίσης έψαξε να βρει τη δική της πελατεία, αλλά προφανώς ευνοημένη σε τέτοιες αντιθέσεις είναι η Αριστερά. Το δικό της αυταρχικό όνειρο, ο δικός της χιλιασμός έχει στο τέλος την κοινωνική δικαιοσύνη, ένθα απέδρα λύπη και στεναγμός – σε αντίθεση με το ακροδεξιό αυταρχικό όνειρο που παραπέμπει στον Χίτλερ.

Σε αυτό το όνειρο επένδυσε ο Τσίπρας – και όσο συντηρούνταν, το μαγαζί πήγαινε καλά. Ανέβαινε, έφτασε να καταλάβει την εξουσία. Στην πορεία, ο Τσίπρας έκανε μεταγραφές καλύπτοντας τα ελλείμματα ενός αυτάρκους μηχανισμού για τη διακυβέρνηση (το κόμμα του Καμμένου, ο Βαρουφάκης, διάφοροι που ύψωναν σημαίες ευκαιρίας, ξέμπαρκοι δεξιοί που έψαχναν ρόλο, ξέμπαρκοι πασόκοι που επίσης έψαχναν ρόλο, ανανεωτές και λοιπούς αριστερούς που μεταμορφώνονταν) και πούλησε το παραμύθι της κοινωνικής δικαιοσύνης και της απαλλαγής από την εξάρτηση ως το δημοψήφισμα. Αλλά μετά την κωλοτούμπα, το παραμύθι αυτό ξεθώριασε. Και πώς να βαφτίσεις μια διακυβέρνηση πιο μίζερη από την κατάσταση που είχες παραλάβει; Την είπαν έξοδο από το μνημόνιο. Αλλά απέναντι υπήρχε πλέον ο Μητσοτάκης. Και ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίστηκε σε αυτό που πραγματικά ήταν: μεγάλα λόγια, φιγούρα και αδυναμία παραγωγής πολιτικής άλλης εκτός της διαμαρτυρίας.

Τα τέσσερα χρόνια Μητσοτάκη, που ακολούθησαν, για τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν η παράταση. Ο Τσίπρας είχε την ευκαιρία να κάνει κόμμα. Αλλά με ποιους; Οι μισοί θυμήθηκαν το κινηματικό τους παρελθόν, οι άλλοι ονειρεύονταν νέα κατάρρευση και νέους κύκλους διαμαρτυρίας, η συνολική επίδοση όμως ήταν άρνηση και γκρίνια. Την ώρα που η χώρα θωρακιζόταν από τον Covid, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε ΜΕΘ και ιβερμεκτίνη. Την ώρα που ο Μητσοτάκης έβρισκε ζεστό χρήμα, εκείνοι φώναζαν ότι η ΝΔ είναι βιαστές και ότι ο Μητσοτάκης γα#$%&αι. Κάπως έτσι πέρασαν τέσσερα ακόμα ωραία χρόνια, ώσπου τελείωσε και η τελευταία φαντασίωση.

Και τότε ήρθε ο Κασσελάκης να πάρει τον μουντζούρη. Η Εφη Αχτσιόγλου πρέπει να του χρωστάει χάρη, τη γλίτωσε από τη διαχείριση της νέας μιζέριας. Οσο για τον Τσίπρα, ήδη προσπαθεί να μείνει μακριά από τις εξελίξεις. Στην Ελλάδα, η στάση του Βούδα είναι πάντα αποδοτική.