Στολίζοντας από νωρίς

Η ταινία «Last Night» (1998) είναι µια καναδική παραγωγή που πραγµατεύεται τις τελευταίες στιγµές του κόσµου. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε µικρή πόλη του Καναδά, ενώ αποµένουν έξι ώρες µέχρι τη σύγκρουση της Γης µε κάποιο ουράνιο σώµα. Και καθώς οι άνθρωποι γνωρίζουν εδώ και καιρό τη στιγµή του θανάτου τους, προσπαθούν να φτάσουν ως εκεί όσο πιο ευχάριστα µπορούν. Είναι καλοκαίρι. Αλλά µπαίνουµε σε ένα σπίτι και βλέπουµε ότι κάνουν Χριστούγεννα. Στόλισαν, έστρωσαν το τραπέζι, έβαλαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια και ετοιµάζονται να το γιορτάσουν. Κάποια στιγµή, µάλιστα, µια ηλικιωµένη κυρία παρατηρεί ότι ο θάνατος ενός γέρου είναι πιο δύσκολος από την απώλεια ενός νέου ανθρώπου. «Ο γέρος ξέρει τι πάει να πει ζωή, ξέρει τι χάνει. Ο νέος ακόµα µαθαίνει…».

Ηταν 15 Νοεµβρίου όταν είδα την πρώτη ανάρτηση στο Instagram. Μια γνωστή ηθοποιός µας παρουσίασε το χριστουγεννιάτικο σαλόνι της. Μπορεί η φωτογραφία να είναι περσινή ή και πιο παλιά. Κανένας δεν µπορεί να το ελέγξει. Ωστόσο αν διαθέτεις ένα καλό στοκ, µπορείς πάντα να είσαι ο πρώτος στη χαρά. Αλλωστε εδώ και καιρό δεν έχει σηµασία αυτό που συµβαίνει στην πραγµατικότητα, αλλά αυτό που βλέπει ο κόσµος. Ηταν λες και η γνωστή ηθοποιός να σήκωσε το πιστόλι του αφέτη στην κούρσα. Από την εποµένη η timeline µου άρχισε να γεµίζει στολίδια και γκλίτερ. Και νοµίζω ότι το προηγούµενο Σαββατοκύριακο στόλισαν σχεδόν όλοι. Σήµερα και αύριο θα στολίσουν και οι τελευταίοι. Πάει, αυτό ήταν. Ενας µήνας έµεινε. Κάποτε, στο βαθύ µέλλον, οι ανθρωπολόγοι θα παρατηρήσουν ότι στους καιρούς µας οι άνθρωποι περνούσαν το 8% της ζωής τους περιµένοντας τα Χριστούγεννα. Και αυτό το ποσοστό θα µεγαλώνει όσο αναγνωρίζεται, σε καθολικό βαθµό, το δικαίωµα να ζεις σε έναν κόσµο που έφτιαξες αποκλειστικά για σένα. Νοµίζω ότι, ακόµα και σήµερα, δεν θα σου κάνει µεγάλη εντύπωση αν µπεις τέλη Οκτωβρίου σε ένα σπίτι και το δεις στολισµένο. Το πολύ να απορήσεις για το κουράγιο των ενοίκων του. Γιατί, έτσι όπως τρέχει πλέον ο χρόνος, ήταν µόλις χθες όταν βλαστηµούσες µαζεύοντας το δέντρο, µε τα πόδια σου να µπλέκονται στα φωτάκια. Το ηµερολόγιο δεν σηκώνει αµφισβητήσεις. Οι αριθµοί είναι αµείλικτοι. Οµως εσύ εδώ και καιρό αισθάνεσαι ότι ο χρόνος έχει κοντύνει. Τα Χριστούγεννα φτάνουν πλέον πιο γρήγορα. Δεν πρόλαβες να µαζέψεις τα καλοκαιρινά, κάτι βερµούδες στέκουν ακόµα στην κρεµάστρα και όµως ετοιµάζεσαι για γιορτές.

Είναι κακό αυτό; Οχι βέβαια. Κάνε και Πάσχα αν γουστάρεις, ούτως ή άλλως έχουµε πλέον καιρό που σου επιτρέπει να γιορτάσεις αυτό που τραβάει η καρδιά σου. Επίσης δηλώνει την απενοχοποίηση της παιδικότητάς µας. Αναζητούµε το σκίρτηµα των παιδικών χρόνων, τη λάµψη και τη µαγεία της γιορτής. Είναι µια χαραµάδα διαφυγής από το γκρίζο της καθηµερινότητας. Εδώ έρχεται και µας βρίσκει η αντίφαση. Ποτέ ο κόσµος µας δεν ήταν πιο πολύχρωµος. Και ποτέ στο παρελθόν δεν προσέφερε τις διεξόδους που διαθέτει σήµερα. Οµως εµείς, πατώντας µε το ένα πόδι στην κατάθλιψη και µε το άλλο στο άγχος, προσπαθούµε να προσθέσουµε ακόµα λίγο χρώµα, να κατασκευάσουµε µια νησίδα χαράς για να περάσουν πιο ευχάριστα, πιο γρήγορα οι µέρες, να µπούµε στην επόµενη χρονιά, ακολουθώντας ένα ταξίµετρο που γράφει όλο και πιο γρήγορα. Στολίζεις, βγάζεις δίσκους µε γλυκά, ο Σινάτρα τραγουδάει από το κινητό, γιορτάζεις πρόωρα. Και όταν γυρίσει ο χρόνος διαπιστώνεις ότι έχεις στεγνώσει από γιορτή, βαρέθηκες. Κοιτάζεις τον λούτρινο Αγιο Βασίλη και τον βλέπεις µε το ύφος που έχεις το πρωί, ύστερα από ένα έντονο one night stand για το οποίο µετάνιωσες µόλις άνοιξες τα µάτια σου. Και θέλεις να φύγει από δίπλα σου, να εξαφανιστεί. Για αυτό και δεν υπάρχει πιο µίζερο, πιο καταθλιπτικό θέαµα από ξεφούσκωτους Αγιοβασίληδες που ξέµειναν, µετά την Πρωτοχρονιά, σε κανένα µπαλκόνι. Αν µάλιστα έχουν περάσει και τα Φώτα, η εικόνα είναι σχεδόν αποκρουστική, παίρνεις το βλέµµα µακριά. Ναι, είναι ωραίο, απολαυστικό και διασκεδαστικό το στόλισµα. Αλλά ο άνθρωπος φαίνεται πάντα στο ξεστόλισµα. Αν την παλέψεις εκείνο το µουντό απόγευµα που θα αρχίσεις το µάζεµα, τότε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα.