«Παραιτήσεις εντός κι εκτός»

Μόλις πληροφορήθηκα ότι ο κ. Βορίδης, αν του ζητήσει ο Πρωθυπουργός να υπογράψει υποχρεωτικά τον νόμο για τον γάμο και την τεκνοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών, θα παραιτηθεί.

Δεν το βρίσκω κακή ιδέα. Τώρα μάλιστα που ήρθαν και στη μόδα διαφόρων ειδών παραιτήσεις και αποχωρήσεις μια χαρά θα κάνει. Στο καλό και με τη ΝΙΚΗ.

Βέβαια η είδηση πέρασε στα ψιλά, γιατί, βλέπεις, όλα τα Μέσα που κάνουν τα πάντα για να μετατρέψουν τον άνθρωπο σε θηρίο ενήμερο, έχουν πέσει σαν τα κοράκια να φάνε τον ΣΥΡΙΖΑ ζωντανό. Ασ’ τον να ξεψυχήσει σαν άνθρωπος. Κι αυτός ο Κασσελακισμός που έχει καλύψει σαν ξινισμένο ζελέ κάθε έντυπο και κάθε ηλεκτρονικό μέσο κάπου παραπάει πια. Κάπου ώπα.

Υπάρχουν κι άλλα θέματα πολύ πιο σημαντικά νομίζω και εδώ και έξω. Κάνω λάθος; Ολη μας η πληροφόρηση είναι για το πόσα νούμερα μικρότερο είναι το πουκάμισο και το κοστούμι του Στεφάνου. Τρεις σκασίλες είχαμε, η μία για το τσίτα παντελόνι.

Και δεν βρίσκω και καθόλου νόστιμο όλο αυτό το αστείο που μετέρχεται η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει το θέμα. Βγήκε να πει τώρα ο Πρωθυπουργός από το βήμα της βουλής στον κ. Φάμελλο ότι κινδυνεύετε «να γίνετε κόμμα Black Friday με 50% παρουσία». Είναι αστείο αυτό τώρα; Οπως έλεγε και η θεία μου η Ευπραξία. «Αρκετά κρυόμπλαστρο».

Για να μην πούμε γι’ αυτόν τον κύριο που σκοτώθηκε να βρεθεί κοντά στον Μητσοτάκη για να του προσφέρει το δώρο που του είχε ετοιμάσει. Τι δώρο; Ενα κασελάκι. Με το ζόρι κρατιέμαι μη βάλω πεντέξι θαυμαστικά και γίνω ρεζίλι.

Φοβάμαι πως μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε πάθει κι εμείς όλοι μια παραζάλη, μια διάλυση, με το όραμά μας να σκουριάζει και τη συνείδηση κουρέλι, κουρελόχαρτο.

Σαν να παραιτούνται και μέσα μας βουλευτές ονείρων, να μας αποχαιρετάν σκέψεις ζωντανές που κάποτε δίναν ρυθμό στο αίμα. Από πού μας ήρθε αυτός ο προσωπικός μας Κασσελάκης, μας έκατσε στον σβέρκο και διαφεντεύει την ψυχή μας; Και τι να κάνεις; Από πού να παραιτηθείς; Απ’ τον εαυτό σου; Δύσκολο.

Ασε τη ζωή ν’ αποφασίσει, μου λέει ένας φίλος. Μα αυτό προσπαθούσα πάντα. Εσκυβα ν’ ακούσω τον σφυγμό της και να τον μεταλλάξω σε βήμα, ανάσα, και πνοή. Κι αυτό με πείσμα προσπαθώ ακόμα. Μόνο που όσο κι αν ψάχνω δεν ακούω πια τον παλμό της, δεν νιώθω τη φλέβα να χτυπάει. Σαν να λιποθυμάει ο κόσμος κι η ζωή στα χέρια μου.

Κι όλα είναι «σαν» τίποτα, δεν είναι «ως».

Φέρομαι «σαν» υπεύθυνος, όχι «ως» υπεύθυνος.

Φέρομαι σαν λυπημένος κι όχι ως λυπημένος.

Φέρομαι «σαν» άνθρωπος κι όχι «ως» άνθρωπος.

Σκοτείνιασε; Ή βραδιάζει;

Δεν βράδιασε, μάλλον σκοτείνιασε. Σκοτείνιασε η εποχή μας.

Μόνη παρηγοριά ο γάτος μου που γουργουρίζει δίπλα στο τζάκι και μ’ αγκαλιάζει με το μισοκοιμισμένο βλέμμα του.

Χαιρετώ.