Ο Πρωθυπουργός {LF}διάλεξε κακό δρόμο

Κακό δρόμο διάλεξε ο Πρωθυπουργός στην αρχή της θητείας του. Καθισμένος αναπαυτικά στο 41% που τον τίμησε ο λαός με την ψήφο του συμπεριφέρεται μετριοπαθής και ορθολογικός στις διακηρύξεις  αλλά δεσποτικός στην πράξη.
Περιφρονεί συστηματικά την αντιπολίτευση και απαξιώνει σε κάθε ευκαιρία τους αντιπάλους του. Υποκαθιστά με την εκτελεστική εξουσία τους θεσμούς, τη δημοκρατική οργάνωση της πολιτείας, το κράτος δικαίου.
Εσχάτως προσπαθεί να συντηρήσει την ιδεολογική του ηγεμονία και την κυριαρχία του στον χώρο του δημοκρατικού και προοδευτικού Κέντρου καλλιεργώντας τον μύθο του μεταρρυθμιστή ηγέτη. Μάλιστα οι κάθε φύσης υποστηρικτές και προπαγανδιστές του τον εμφανίζουν να πιάνει το νήμα της ιστορίας από εκεί που το άφησε ο Κώστας Σημίτης και να επιδιώκει τον «πολυδύναμο» ή «πολυδιάστατο» εκσυγχρονισμό του κράτους και της κοινωνικής οργάνωσης.

Το 2019 ερχόμενος στην εξουσία διακήρυξε την περιβόητη «επιστροφή στην κανονικότητα». Επειδή η κανονικότητα γίνεται θρύψαλα από τις αλλεπάλληλες κρίσεις και τις καινοφανείς εξελίξεις γρήγορα έδωσε τη θέση της στις εκσυγχρονιστικές τομές και μεταρρυθμίσεις. Ποιες όμως;
Η βάση του 10, η κατάργηση του ασύλου και η πανεπιστημιακή αστυνομία άλλαξαν την παιδεία και τώρα επιστρατεύεται ως πανάκεια η αναθεώρηση του άρθρου 16; Οι εξαγγελθέντες από την αρχή εκσυγχρονισμοί των νοσοκομείων αναμόρφωσαν έστω κατά κεραία το ΕΣΥ; Οι επιδοματικές πολιτικές στην οικονομία άλλαξαν το αδιέξοδο παραγωγικό μοντέλο και αντιμετώπισαν την ουσία των κοινωνικών αντιθέσεων; Οι θετικοί αλλά στοιχειώδεις εκσυγχρονισμοί στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση απέτρεψαν τα Τέμπη, τη Θεσσαλία, τον Εβρο, τη Ρόδο; Γιατί τώρα θα αλλάξουν τα πράγματα; Είναι καλύτεροι οι υπουργοί μιας αμήχανης κυβέρνησης που αρνείται να συνδεθεί με τις επείγουσες ανάγκες μιας πραγματικής αλλαγής, μιας αλλαγής με ανατρεπτικό χαρακτήρα;

Καλή είναι η προσπάθεια να συνδεθεί τώρα η σημερινή κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός με την εποχή Σημίτη. Μόνο που τότε και ξεκινώντας από το ’93 ως το 2004 η χώρα συνδέθηκε με πραγματικές αλλαγές, με θεσμούς όπως το ΑΣΕΠ, ο Καποδίστριας, η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, τα ΚΕΠ, με μεγάλα έργα που άλλαξαν την εικόνα της χώρας, με σημαντικούς εθνικούς στόχους που την έφεραν στο κέντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων.

Ο πραγματικός φόβος του Πρωθυπουργού δεν είναι μόνο η αδυναμία της κυβέρνησης παρά τις συνεχείς νουθεσίες του να αντιμετωπίσει την ανάγκη για ριζικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, ούτε οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ που σηματοδοτούν την κατάρρευση ενός εφήμερου σχηματισμού. Είναι η επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στο προσκήνιο της ιστορίας που πλέον δεν μπορεί να ανακοπεί. Είναι η δύναμη της ανανέωσης που δίνει πλούσιους καρπούς. Είναι η προγραμματική επάρκεια και η κυβερνησιμότητα των στελεχών του. Είναι η ρίζα που το συνδέει ιστορικά με την πορεία της προοδευτικής και δημοκρατικής παράταξης. Είναι η αλήθεια ότι χωρίς στελέχη του χώρου που αποσκίρτησαν κάποια στιγμή για ιδιοτελείς λόγους ή λαθεμένες επιλογές δεν μπορεί να κυβερνηθεί η χώρα. Στελέχη που σπεύδουν να αγκαλιάσουν τόσο η νεοΔεξιά όσο και η λαϊκιστική Αριστερά.

Για όσους από εμάς βίωσαν την εμπειρία της Μεταπολίτευσης από την αρχή της και έως σήμερα, και ο Πρωθυπουργός είναι σίγουρα ανάμεσα σ’ αυτούς, γνωρίζουμε καλά ότι η συνεχής ανοδική πορεία από εκλογή σε εκλογή κάποια στιγμή γίνεται άλμα. Γιατί η πολιτική δεν αρέσκεται στις γραμμικές εξελίξεις όταν συσσωρεύονται τα προβλήματα και δυσκολεύουν οι συγκυρίες. Κι αυτό θα συμβεί με μαθηματική ακρίβεια είτε πριν είτε αμέσως μετά τις ευρωεκλογές.
Το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει και έχει μόνο μια έγνοια, να εκπληρώσει ακόμη μια φορά το εθνικό και δημοκρατικό του χρέος.

Ο Κώστας Σκανδαλίδης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και πρώην υπουργός