Ναι μεν, αλλά πώς να το κάνεις;

Του Κώστα Ορφανού

Είναι κάτι που αναμφίβολα σκέφθηκαν πολλοί μετά το 14-0 της Γαλλίας επί του Γιβραλτάρ. Να ρεζιλεύεις ή όχι έναν αντίπαλο; Θα ήθελα να πάω κοντά 50 χρόνια πίσω, προτού πω την άποψή μου.

Ηταν η περίοδος που εμείς στον ΠΑΟΚ δημιουργούσαμε εκείνη την υπερομάδα με τους σπουδαίους ποδοσφαιριστές. Και όταν σταματούσαμε, βλέπαμε τον αείμνηστο πρόεδρο Παντελάκη να μας λέει «κοιτάτε τι κάνει ο Παναθηναϊκός, σημειώνει ακόμη και πέντε γκολ και δεν σταματά. Εσείς γιατί δεν κάνετε το ίδιο»;  Αυτό βέβαια βοηθά στο να δημιουργηθεί η καλύτερη δυνατή ψυχολογία, να έχει ηθικό η ομάδα και να νιώθεις πως μπορείς να νικήσεις ή και να διαλύσεις τον οποιονδήποτε αντίπαλο. Εμάς, λοιπόν, αυτό μας βοήθησε και είχαμε στο μυαλό μας να προσφέρουμε θέαμα, να βάζουμε γκολ πολλά, να μην έχουμε στον νου τις νίκες με ένα ή και μισό μηδέν. Θέλαμε τις λεγόμενες «καθαρές νίκες».

Επιστρέφοντας στο θέμα, δεν χρειάζεται να πω ότι η Γαλλία έχει με το Γιβραλτάρ πολύ μεγάλη αγωνιστική διαφορά. Κατακτήσεις τροπαίων, ευρωπαϊκών ή παγκοσμίων, σπουδαίες επιτυχίες στο ενεργητικό της. Ισως δεν έπρεπε να συμβεί αυτό και μάλιστα όταν ο αντίπαλος έμεινε και με παίκτη λιγότερο. Δηλαδή, να τον ρεζιλέψει. Από την άλλη, βέβαια, πώς να πεις στους ποδοσφαιριστές να σταματήσουν;

Δεν μπορεί στο σύγχρονο ποδόσφαιρο να το κάνει ούτε ο προπονητής αλλά ούτε και διοικητικά να συμβεί κάτι τέτοιο. Περισσότερο είναι θέμα των ίδιων των ποδοσφαιριστών στον αγωνιστικό χώρο. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να πουν «έως εδώ».

Ας έχουμε, όμως, κατά νου και το εξής και πρέπει να επισημανθεί: υπάρχει πλέον και το στοίχημα στη μέση. Κάποιοι μπορεί να είχαν στοιχηματίσει στο +10 γκολ στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Πώς μπορείς να φρενάρεις, και αυτόν τον κόσμο να τον αποκλείσεις από το να διεκδικήσει το στοίχημά του. Ξαναλέω πως όλα είναι θέμα παικτών σε ένα ποδόσφαιρο που πλέον δεν έχει συναίσθημα. Αυτοί αν είναι μπορούν να βάλουν ένα «στοπ» σε ανάλογες στιγμές.