«Οι διακρίσεις δεν διορθώνονται με μια λέξη»

«Την απόφαση να αφαιρέσει και να αντικαταστήσει λέξεις ο σύγχρονος τραγουδιστής από ένα κομμάτι μπορεί να την πάρει σε συνεννόηση με τον συνθέτη – φυσικά και με τον ερμηνευτή που έκανε γνωστό το τραγούδι. Είναι στη διακριτική του ευχέρεια. Ομως αν θέλουμε να προσεγγίσουμε τα πράγματα σε μια πιο ρεαλιστική βάση, θα πρέπει να πούμε ότι  ότι ο κόσμος τις περισσότερες φορές μπορεί να διακρίνει πότε ο λόγος είναι κακοποιητικός και πότε αντανακλά τα ήθη και τα έθιμα απλώς της εποχής. Εχει κριτήριο ο ακροατής να διακρίνει τι μπορεί να σημαίνει μια λέξη μια φράση ή σε μια εικόνα στην τέχνη. Αντιλαμβάνεται δηλαδή την πρόθεση του καλλιτέχνη. Το ελληνικό τραγούδι έχει φανατικούς ακροατές και ανθρώπους που γνωρίζουν ιστορία.

Για παράδειγμα, στο τραγούδι της Λίνας Νικολακοπούλου “Πάμε στον Αδωνη για καφέ” είναι βέβαιο ότι κατανοούν πως δεν είχε κάποια πρόθεση η Λίνα Νικολακοπούλου να θίξει τη συγκεκριμένη ομάδα συνανθρώπων μας όταν το έγραφε. Ως κοινωνία σαφώς καλά κάνουμε και θέλουμε να προστατέψουμε και επιθυμούμε να μην προκαλούμε τραύματα ο ένας στον άλλον.

Από την άλλη, όμως, οφείλουμε να τοποθετούμε τα πράγματα, εν προκειμένω τη δημιουργία και την τέχνη, στο πλαίσιο που δόθηκαν. Θα ήταν παράλογο να απαιτούμε να αφαιρέσουμε ολόκληρα κομμάτια ή  λογοτεχνικά κείμενα μόνο και μόνο για να δηλώσουμε την αντίθεσή μας σε μια παλαιότερη συμπεριφορά η οποία  μπορεί να ήταν προσβλητική. Για να ζήσουμε όλοι μαζί σε μια κοινωνία που σέβεται ο ένας τον άλλον πρέπει από τα σχολικά χρόνια να μαθαίνουμε τον σεβασμό στο διαφορετικό. Αλλά αυτό είναι μια άλλη διαδικασία. Οι κοινωνικές διακρίσεις που υπάρχουν τώρα δεν διορθώνονται με το να αλλάζουμε τη γλώσσα με την οποία απευθυνόμαστε. Θέλει κοινωνικές πολιτικές ένταξης, όχι απλώς αφαιρώντας μια λέξη».