Είναι λάθος να σχεδιάζεις κάτι σήμερα με στοιχεία του χθες

Τη στιγμή που οδηγοί και επιβάτες στενάζουν κολλημένοι στην κίνηση, οι έλληνες συγκοινωνιολόγοι αντιμετωπίζουν σημαντικές προκλήσεις σε ό,τι αφορά την έρευνά τους, η οποία θα μπορούσε να μετρήσει τον αντίκτυπο κάθε πρότασης και έτσι να γίνει σαφέστερη η εικόνα του τι βήματα πρέπει να ακολουθηθούν για την επίλυση του οξυμμένου κυκλοφοριακού προβλήματος.

«Σε μεγάλες πόλεις της Ευρώπης έρευνες προέλευσης-προορισμού (Π-Π) γίνονται κάθε δύο-τρία χρόνια» σχολιάζει ο συγκοινωνιολόγος Παναγιώτης Τζούρας. Ετσι, εκεί ο σχεδιασμός γίνεται με φρέσκα στοιχεία, ενώ στην Αθήνα χρησιμοποιούμε στοιχεία της τελευταίας πλήρους έρευνας Π-Π, η οποία χρονολογείται από το… 2006. «Η έρευνα Π-Π είναι πολύ σημαντική γιατί δίνει τις απαντήσεις που χρειαζόμαστε για να έχουμε εικόνα του τι μπορεί να βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος και τι όχι. Συγκεκριμένα, απαντά στα εξής ερωτήματα: (α) Πού πηγαίνει ο κάθε πολίτης; (β) Με τι μέσο; (γ) Τι ώρα; (δ) Για ποιον σκοπό; Ετσι, μπορούμε να χαρτογραφήσουμε τη διαδρομή που ακολουθεί, ξέρουμε από πού θα περάσει» εξηγεί ο ειδικός.

Διόδια

«Αφού μαζέψουμε ασφαλή και επικαιροποιημένα στοιχεία, θα μπορούμε να κάνουμε πιο έγκυρες προβλέψεις και να προτείνουμε πολιτικές, όπως είναι π.χ. το να τοποθετηθούν διόδια σε σημεία του οδικού άξονα ή να δημιουργηθεί ένας αυτοκινητόδρομος – να κάνουμε, δηλαδή, μια πραγματική διαχείριση της κινητικότητας» τονίζει ο ίδιος, καλώντας σε σύγκληση για την υιοθέτηση των πλέον λειτουργικών λύσεων.

«Το πρόβλημα είναι ότι ο κάθε φορέας και η κάθε εταιρεία έχουν τα δικά τους στοιχεία. Χρειάζεται συγκέντρωση αυτών των στοιχείων προκειμένου να μπορέσουμε να επεξεργαστούμε συνολικές λύσεις» συμφωνεί από την πλευρά του και ο Κωνσταντίνος Κουρέτας. «Αυτό θα μπορούσε να γίνει από κάποιον μητροπολιτικό φορέα, ο οποίος θα είναι υπεύθυνος για τον σχεδιασμό των μεταφορών σε επίπεδο Λεκανοπεδίου. Ενας τέτοιος φορέας θα πρέπει να έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες και κυρίως να είναι ανεξάρτητος και όχι κομματικός, καθώς μόνο έτσι θα μπορεί να έχει έναν μακροπρόθεσμο ορίζοντα και να κάνει το έργο του ακηδεμόνευτα». Αλλωστε, όπως καταλήγει, εδώ και δύο χρόνια έχει ξεκινήσει μια πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση, όμως δεν έχει προχωρήσει σημαντικά.