Ενα ματς-πρόκληση

Τον περασμένο Ιούνιο στο Παρίσι, η Εθνική έκανε ένα καλό παιχνίδι απέναντι στη Γαλλία. Την τέως παγκόσμια πρωταθλήτρια. Αντεξε στο πρώτο ημίχρονο, είχε τις δικές της στιγμές, κράτησε ως ομάδα τον έλεγχο όσο αυτό ήταν εφικτό να γίνει και εντέλει ηττήθηκε με γκολ του Εμπαπέ από χτύπημα πέναλτι. Το 1-0 ήταν μάλλον κολακευτικό αποτέλεσμα για τους Τρικολόρ.

Από τότε πέρασαν μπόλικοι μήνες. Πολλά άλλαξαν. Η Γαλλία προκρίθηκε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, αυτό όμως δεν λέει και πολλά για τους ποδοσφαιριστές της που έχουν μάθει να αγωνίζονται με το πόδι στο γκάζι. Και Γκριεζμάν και Ζιρού και ασφαλώς Εμπαπέ στη λίστα. Λάμπουν τα αστέρια σαν να λέμε. Είναι μια ευκαιρία το ελληνικό κοινό να παρακολουθήσει από κοντά μια πανίσχυρη ομάδα και κυρίως να απολαύσει ποδοσφαιριστές που δεν έρχονται συχνά στα μέρη μας με το αντιπροσωπευτικό τους συγκρότημα. Κυρίως, όμως, είναι μια ευκαιρία προκειμένου οι έλληνες ποδοσφαιριστές να διαπιστώσουν πόσο έχουν προοδεύσει μέσα από τη διαδικασία των προκριματικών της διοργάνωσης. Ορισμένοι επιμένουν πως οι συννεφιασμένες ημέρες έμειναν πίσω για τα καλά. Καμιά αντίρρηση και άλλωστε στα περισσότερα ματς το σύνολο έδειξε τις αρετές του, κατέθεσε σχέδιο, προσπάθησε και ξεπέρασε αρκετές δυσκολίες που συνάντησε. Χωρίς να κάνει το φοβερό αποτέλεσμα, για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς. Ούτε κάποια υπέρβαση. Στο εντός έδρας ραντεβού με τους Γάλλους, αναμφίβολα η πρόκληση είναι μεγάλη. Θα μετρήσουμε τις δυνάμεις μας. Αν μάλιστα δεχθούμε πως οδεύουμε για παιχνίδια μπαράζ, τότε θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιδράσουμε όταν ο πήχης μπαίνει πολύ ψηλά και όταν οι απαιτήσεις δείχνουν τεράστιες. Το βράδυ της Τρίτης το Ελλάδα – Γαλλία μοιάζει με παιχνίδι που δεν πρέπει να το χάσεις.