Περιμένοντας τον Κιλιάν Εμπαπέ…

Το ματς της εθνικής μας ομάδας με τη Γαλλία την Τρίτη είναι βαθμολογικά αδιάφορο. Η Εθνική μας δεν μπορεί να πάρει την πρόκριση για τα τελικά του Euro της Γερμανίας ακόμα κι αν κερδίσει. Ο,τι και να γίνει θα διεκδικήσει εισιτήριο πρόκρισης στα μπαράζ που θα γίνουν τον Μάρτιο. Οι Γάλλοι θα είναι πρώτοι στον όμιλο ακόμα κι αν χάσουν. Κι όμως για το αδιάφορο αυτό ματς πωλήθηκαν όσα εισιτήρια εκδόθηκαν – και είναι κρίμα που για γελοίους λόγους όλα δείχνουν πως θα μείνει πάλι κλειστό το πέταλο του γηπέδου της ΑΕΚ και δεν θα είναι το γήπεδο κατάμεστο. Διότι έτσι θα συνέβαινε. Οχι γιατί ξαφνικά προέκυψε κάποιος έρωτας για την Εθνική μας, αλλά γιατί στη Γαλλία αγωνίζεται ο Κιλιάν Εμπαπέ.

Αδικία

Ο Κιλιάν Εμπαπέ ανήκει στην κατηγορία των ποδοσφαιριστών που αν δεν τους δεις στο γήπεδο δεν καταλαβαίνεις πόσο σπουδαίοι είναι. Η τηλεόραση τους αδικεί. Η τηλεόραση αναδεικνύει πολλά: τη συνολική κίνηση των παικτών, την κίνηση των πιο έξυπνων χωρίς την μπάλα, τη συνολική οργάνωση της άμυνας, τις συνεργασίες – σου δίνει επίσης τη δυνατότητα να δεις γκριμάτσες, ιδρώτα, αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα. Αλλά δεν μπορείς στην τηλεόραση να χαρείς την έκρηξη του παίκτη, την ταχύτητά του, τον μεγάλο διασκελισμό, την απαίτηση του παίκτη να πάρει την μπάλα. Κι όλα αυτά στην περίπτωση του Εμπαπέ είναι κυρίαρχα χαρακτηριστικά. Και στο παιχνίδι του πιο εντυπωσιακά από τα γκολ του. Τα οποία μπορείς να τα δεις και στην τηλεόραση.

Μυαλό

Οπως οι πραγματικοί αρτίστες ο Εμπαπέ έχει τη σπάνια ικανότητα να μετατρέπει ένα ματς χωρίς συγκινήσεις σε κάτι που μπορεί να σου μείνει στο μυαλό για καιρό. Στο Μουντιάλ του Κατάρ π.χ. πολλοί θυμούνται την εντυπωσιακή του εμφάνιση στον τελικό όπου γύρισε το ματς ξυπνώντας την ομάδα του απλά παίζοντας και τρέχοντας με την μπάλα πολύ. Ημουν στο γήπεδο και θυμάμαι τους λιγοστούς σχετικά Γάλλους να πετάγονται από τις θέσεις τους όταν έπαιρνε την μπάλα και τους χιλιάδες Αργεντίνους (και τους Αραβες που υποστήριζαν τον Λέο Μέσι) να αναρωτιούνται πού διάβολο έμπλεξαν κάθε φορά που αυτός έβαζε μπροστά το τούρμπο. Αλλά εκείνη η εκδοχή του Εμπαπέ ήταν η μαχητική του. Η αληθινή μοναδική ικανότητά του είναι να μετατρέπει σε σόου ματς που χωρίς τη δική του παρουσία θα ήταν περίπου ασήμαντα.

Τρεις

Στο 44ο λεπτό του ματς, λίγο πριν φύγει ένα ημίχρονο στο οποίο η Γαλλία έχει κάνει λίγα κι έχει υποφέρει και κομμάτι, με την άμυνα των Πολωνών σωστά στημένη ο Εμπαπέ, και μόνο αυτός, βλέπει ότι ο συμπαίκτης του Ζιρού έχει μέτωπο προς την εστία και έχει αβαντάζ απέναντι στον στόπερ Κίβιορ. Ισως τη θέση του συμπαίκτη φορ να την έβλεπαν κι άλλοι – λίγοι, όμως, θα έβρισκαν τον Ζιρού όπως ο Εμπαπέ, που με μια κάθετη πάσα τον βγάζει απέναντι στον πολωνό τερματοφύλακα τρέχοντας με την μπάλα: ο τύπος πασάρει σε φουλ κίνηση χωρίς καν να φρενάρει. Ο Ζιρού ολοκληρώνει τη δουλειά και η Γαλλία απλοποιεί τα πράγματα. Στο δεύτερο ημίχρονο, με τους Γάλλους να ελέγχουν το ματς αλλά να μην το τελειώνουν, ο Εμπαπέ αισθάνεται πως είναι η στιγμή του. Στο 75ο λεπτό κρύβει την μπάλα ανάμεσα στα πόδια του, συγκλίνει και με ένα άπιαστο σουτ με το δεξί πάνω στην κίνηση την εμφανίζει στα δίχτυα του τερματοφύλακα Σέζνι – τον χειροκροτάς και σκέφτεσαι πως εκτός από μεγάλη πίστη στον εαυτό του ο μπαγάσας έχει και τύχη διότι η «πινελιά» του είναι σπάνια, σαν η μπάλα να του χαρίστηκε και να θέλησε να μπει στα δίχτυα. Κάθε μεγάλος παίκτης ωστόσο ένα γκολ ρεπερτορίου σε μια τέτοια διοργάνωση μπορεί να το βάλει: ο Εμπαπέ το έχει βάλει κι άλλες φορές. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα ωστόσο ο Εμπαπέ κάνει κάτι που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό: σκοράρει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, την ίδια κίνηση και την ίδια εκτέλεση. Κάπως έτσι αναρωτιέσαι αν ο άνθρωπος είναι από άλλον πλανήτη. Δύο όμοια γκολ σε ένα ματς είναι πάντα απόδειξη μιας δουλειάς που γίνεται στην προπόνηση. Δύο όμοια γκολ του Εμπαπέ είναι απόδειξη ότι έχουμε να κάνουμε με έναν τύπο σπάνιο. Μοναδικό.

Γενναιοδωρία

Στο Κατάρ π.χ., πολύ πριν από τον τελικό, η Γαλλία αγωνίστηκε με την Πολωνία στη φάση των 16. Η Γαλλία ήταν τόσο καλύτερη από την ομάδα του Λεβαντόφσκι που θα την κέρδιζε ακόμα κι αν ο Ντιντιέ Ντεσάν κρατούσε τον Εμπαπέ στον πάγκο ή τον χρησιμοποιούσε για 15 λεπτά για να ξεμουδιάσει. Ομως χωρίς αυτόν το ματς δεν θα ήταν τα ίδιο. Ο Εμπαπέ κάνει στο παιχνίδι αυτό, μεταξύ πολλών άλλων, τρεις ενέργειες ανθολογίας που θα μπορούσαν κάποτε να μπουν στο αφιέρωμα με τις μεγαλύτερες ενέργειες στην καριέρα του. Θα του αρκούσε μία για να είναι ο ΜVP του ματς. Αλλά έκανε τρεις για να μας κάνει να αισθανόμαστε τυχεροί που τον είδαμε κι αυτή η γενναιοδωρία χαρακτηρίζει τον μεγάλο αρτίστα, μεταξύ άλλων πολλών. Θα σας τις θυμίσω.

Πολλά

Ο Εμπαπέ έχει πολλές φορές πρωταγωνιστήσει σε πολλά που δεν εξελίσσονται στον αγωνιστικό χώρο. Πριν από δύο καλοκαίρια έκανε μια τρελή συμφωνία με τους καταριανούς ιδιοκτήτες της Παρί ζητώντας τους να του δώσουν το δικαίωμα να διαλέγει προπονητή και συμπαίκτες. Συχνά οι μεγάλοι παίκτες έχουν λόγο στις μεγάλες ομάδες όμως μόνο ο Εμπαπέ έγινε κάτι σαν ποδοσφαιριστής-τεχνικός διευθυντής και επίσημα. Η αποτυχία της Παρί έπειτα από αυτό τού χρεώθηκε προσωπικά. Πέρυσι το καλοκαίρι οι ιδιοκτήτες της ομάδας τον απείλησαν ότι θα προπονείται μόνος αν δεν υπογράψει την παράταση του συμβολαίου του για να κάνουν στο τέλος πίσω: κατάλαβαν πως ούτε κι αυτοί δεν έχουν το δικαίωμα να στερήσουν τον παίκτη από το μεγάλο κοινό. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα στερήσει τον Εμπαπέ από όσους αγόρασαν εισιτήριο για να τον δουν να αγωνίζεται στην Ελλάδα με την Εθνική Γαλλίας κι ο προπονητής του Ντιντιέ Ντεσάν. Ας του εξηγήσει κάποιος ότι ο κόσμος που θα πάει να το δει το αστέρι του το έχει ανάγκη. Ζει σε μια χώρα όπου τα ντέρμπι κρίνονται στα δικαστήρια…