H Cat Power ως Μπομπ Ντίλαν του ’66

«Cat Power Sings Dylan: The 1966 Royal Albert Hall Concert», Cat Power

Η Charlyn Marie «Chan» Marshall, γνωστή ως Cat Power, αμερικανίδα τραγουδίστρια – τραγουδοποιός, μουσικός και μοντέλο, στη live εργασία της, που κυκλοφόρησε στις 10 Νοεμβρίου 2023 (ηχογραφήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2022, στο Royal Albert Hall στο Λονδίνο), «αναδημιουργεί» το σόου του Bob Dylan στο Manchester Free Trade Hall στις 17 Μαΐου του 1966, το οποίο λανθασμένα αναφέρεται ότι ηχογραφήθηκε στο Royal Albert (σ.σ. το λάθος ξεκίνησε από την κυκλοφορία ενός bootleg).

Πρόκειται για πιστή αναπαράσταση του σετ του Dylan στο Μάντσεστερ όπου μάλιστα το live περιλαμβάνει και ένα μέλος του γκρουπ να φωνάζει «Ιούδα» στην Cat Power, με τον ίδιο τρόπο που είχε συμβεί στον Bob κατά τη διάρκεια της συναυλίας του στο Μάντσεστερ. Στις περιοδείες του 1965 και του 1966, τα ηλεκτρικά σετ του Bod Dylan αντιμετωπίστηκαν συχνά με χλευασμό από το κοινό. Τα πλήθη έγιναν ιδιαίτερα σκληρά κατά τη διάρκεια μιας βρετανικής περιοδείας, συμπεριλαμβανομένου και του περιστατικού στο Μάντσεστερ, όπου ένα μέλος του πλήθους φώναξε «Ιούδα» προς στον Dylan.

Η Cat Power είναι θαυμάστρια του Bob Dylan. Αποτελεί έναν από τους αγαπημένους της καλλιτέχνες από τα πέντε της χρόνια και έχει ερμηνεύσει ξανά τα τραγούδια του στα άλμπουμ της «Covers Record» και «Jukebox» (το οποίο περιελάμβανε επίσης το «Song to Bobby», ένα τραγούδι που έγραψε πριν συναντήσει τον ήρωά της για πρώτη φορά). Στην παρούσα εργασία της απογειώνει τον θαυμασμό της προς τον Dylan αναδημιουργώντας μια από τις πιο φορτισμένες παραστάσεις του.

Η άψογη ερμηνεία της στο «Cat Power Sings Dylan: The 1966 Royal Albert Hall Concert» εξισορροπεί την εμπιστοσύνη προς τον εαυτό της με την ευλάβεια προς το ίνδαλμά της. Η φωνή της χαϊδεύει τα λόγια και τις μελωδίες του Dylan, όπως συμβαίνει στα «Desolation Row», «Just Like a Woman» και «It’s All Over Now, Baby Blue». Η ζεστασιά της είναι φανερή στο «Fourth Time Around» ενώ στο «Visions of Johanna» «χορεύει» γύρω από τους ρυθμούς των λέξεων. Η αφοσίωση της Μάρσαλ στο αρχικό υλικό είναι αυταπόδεικτη στα «Mr. Tambourine Man» και «Like a Rolling Stone». Γνωρίζοντας την επιρροή τους στην ποπ κουλτούρα από τη δεκαετία του ’60 και μετά, τα παρουσιάζει με νέα πνοή και με μερικές λεπτές ρυθμικές και μελωδικές αλλαγές. Η άποψή της για το «Ballad of a Thin Man» είναι σχεδόν τζαζ και όταν ένα μέλος του κοινού αναδημιουργεί τη στιγμή που κάποιος αποκαλούσε τον Dylan «Judas», η απάντησή της με το «Jesus» κάνει ξεκάθαρη την πίστη της, στον Bob. Από τις καλύτερες καλλιτέχνιδες της γενιάς της.

«Up (25th Anniversary Deluxe Edition)», R.Ε.Μ.

Το «Up» είναι το ενδέκατο στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού συγκροτήματος, το οποίο κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου 1998. Επίσης, ήταν το πρώτο χωρίς τον ντράμερ Bill Berry, ο οποίος αποσύρθηκε από το συγκρότημα τον Οκτώβριο του 1997. Στη θέση του, οι R.E.M. χρησιμοποίησαν τους ντράμερ Joey Waronker και Barrett Martin ενώ παράλληλα είχαν προγραμματίσει και «μηχανές» ντραμς. Το συγκρότημα είχε δηλώσει μεταξύ άλλων ότι το άλμπουμ πιθανότατα θα ακουγόταν σχεδόν σαν να ήταν ο Berry μαζί τους, καθώς είχαν ξεκινήσει οι πρώτες πρόβες μαζί του, αλλά η αποχώρησή του σχεδόν τις «έσπασε» και «κρέμασε» τις ηχογραφήσεις που προέκυψαν.

Για μερικούς θαυμαστές, οι R.E.M. έπαψαν να υπάρχουν όταν ο ντράμερ Μπιλ Μπέρι αποφάσισε να αποσυρθεί από το ροκ εν ρολ το 1997. Οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί όντως συνειδητοποίησαν ότι ο Berry ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από το κλασικό όπως το «Man on the Moon» και ότι χωρίς αυτόν, ο ήχος του συγκροτήματος θα άλλαζε δραστικά. Οι Peter Buck, Mike Mills και Michael Stipe γνώριζαν τι έφερε ο Berry στο συγκρότημα και αποφάσισαν σοφά ότι η αποχώρησή του έφερε μια ευκαιρία να ανακαλύψουν ξανά τι ήταν οι R.E.M. Είχαν ήδη την ιδέα να δουλεύουν με drum machines και loops πριν φύγει ο Berry και η απουσία του έδωσε στο υπόλοιπο τρίο την αυτοπεποίθηση να εξερευνήσει νέα ηχητική περιοχή. Κατά κάποιο τρόπο, δεν είχαν άλλη επιλογή. Το «Up» κυριαρχείται από πλήκτρα, κρουστά με… σίγαση, «θαμμένες» κιθάρες και κυκλοθυμικές μελωδίες. Μόνο το «Daysleeper» βρίσκει το συγκρότημα σε γνώριμη ηχητική περιοχή. Οι R.E.M .ακούγονται σαν να προσπαθούν να είναι περιπετειώδεις και μοντέρνοι. Σε κάποιο βαθμό αυτό είναι καλό, καθώς αποδεικνύει ότι το συγκρότημα έχει αναπτύξει έναν χαρακτηριστικό ήχο που είναι πιο ελαστικός από ό,τι πολλοί θα περίμεναν και ότι είναι αρκετά ικανοί να καταλάβουν πώς να ρισκάρουν επιτυχώς με τον ήχο τους. Τελικά τα τραγούδια τους αποτυγχάνουν να κάνουν εντύπωση επειδή είτε δεν ρισκάρουν αρκετά είτε αποτυγχάνουν να μιλήσουν απευθείας. Είναι απλά καλοφτιαγμένα κομμάτια που είναι εύκολο να θαυμάσεις, αλλά δύσκολο να αγαπήσεις.

Το «25th Anniversary Edition of Up» περιέχει μια remastered έκδοση του αρχικού άλμπουμ και έναν δεύτερο δίσκο. Πλήρες, ακυκλοφόρητο ζωντανό σετ από την εμφάνιση του συγκροτήματος στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του ’90 «Party Of Five». Κυκλοφορεί σε διπλό ή τριπλό CD όπως και σε διπλό βινύλιο.