Μαραθώνιος ζωής

Θα ήταν κάτι εξαιρετικά κοινότοπο να γίνει αναφορά στην αυθεντικότητα της διαδρομής  ή στην άρτια διοργάνωσή του. Ο αυθεντικός Μαραθώνιος είναι αυτό που λέει και ο επιθετικός προσδιορισμός. Ο ένας και μοναδικός στον κόσμο, ο πλέον απαιτητικός και κάνεις 2 ώρες και 10′ και είσαι ικανοποιημένος. Με ανηφόρες, κατηφόρες, προφανώς… ποικιλία στην άσφαλτο και όχι το μονότονο ίσιωμα που φέρνει ρεκόρ αλλά καθόλου αγωνία. Αυτά λίγο πολύ είναι γνωστά.

Το ζητούμενο είναι πως με όχημα τη διοργάνωση του Μαραθώνιου, το προηγούμενο διήμερο η Αθήνα έζησε μια κατάσταση που θύμιζε… καλοκαιρινό πάρτι. Τα χαμόγελα παντού. Οι συμμετέχοντες είχαν πλημμυρίσει τους δρόμους, από  Καλλιθέα που ορισμένοι έπαιρναν δελτία συμμετοχής μέχρι τον Μαραθώνα και το Καλλιμάρμαρο. Παντού. Οσοι κρατούσαν σακίδια ή τσάντες, αυτά κατά 80% είχαν να κάνουν με τη διοργάνωση. Και ναι, δεν μπορεί να πει κάποιος πως απέφυγαν την ταλαιπωρία οι κάτοικοι της πρωτεύουσας. Τουναντίον, δρόμοι πολλοί έκλεισαν τόσο το βράδυ του Σαββάτου για τα 10 χιλιόμετρα όσο και χθες για τα 5 χιλιόμετρα και την κλασική διαδρομή. Αυτό, όμως, συμβαίνει μια φορά τον χρόνο. Υπάρχει ανεκτικότητα και εν πολλοίς κατανόηση. Και έχοντας ως δεδομένο πως πάνω από 70.000 δρομείς συμμετείχαν σε κάποιον από τους αγώνες, αυτονόητο είναι πως όλοι είχαν κάποιο μέλος της οικογένειάς τους ή κάποιον γνωστό που έτρεξε και έδωσε τη δική του μάχη με τον χρόνο και θέλησε να ξεπεράσει ίσως και τον εαυτό του.

Το μήνυμα δεν είναι μόνο αυτό της συμμετοχής. Ούτε πως ο Μαραθώνιος είναι για όλους. Δεν είναι. Πρέπει να είσαι προπονημένος για να τα βγάλεις πέρα σε κάτι που μοιάζει με… βουνό.  Αλλά πως μια αθλητική δράση μπορεί να σημαίνει και εξτρά τουρισμό για την πόλη. Γιατί ορισμένοι συνδύασαν διακοπές και συμμετοχή, ενώ απήλαυσαν τη διαμονή τους στην πρωτεύουσα. Κοντολογίς, η Αθήνα μπήκε πάλι στις κουβέντες όσων παρακολουθούν τους ανά την Ευρώπη Μαραθώνιους που γίνονται σε πολλές χρονικές στιγμές του έτους. Και αν υπάρξει ακόμη καλύτερος συντονισμός, είναι βέβαιο πως τα οφέλη θα πολλαπλασιαστούν. Γιατί, ένα παράδειγμα φέρνουμε, να μην έρθουν ακόμη δυνατότερα ονόματα στην πατρίδα μας; Είναι το τέλος της σεζόν; Ζητούν χρήματα που ίσως δεν δίνουν οι διοργανωτές και δεν μπορούν να καλύψουν οι χορηγοί; Ολα αυτά είναι απορίες που μπορεί να έχει ο καθένας.

Αλλά όταν περνά και ο τελευταίος τη γραμμή του τερματισμού, εκεί κατά το απόγευμα (!) της Κυριακής, βλέπεις ξανά πόσα ρεκόρ καταρρίφθηκαν. Και ίσως περιμένεις την επόμενη χρονιά να πάνε όλα ακόμη καλύτερα.