Η ελληνική Αριστερά βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων. Δεν είναι η πρώτη διάσπαση αυτή που βιώνει ούτε η πιο βίαιη – η περίοδος όμως στην οποία βρίσκεται, η ραγδαία εκλογική συρρίκνωση του βασικού εκφραστή της και η (χωρίς σαφές πολιτικό στίγμα) παρουσία του Στέφανου Κασσελάκη, τη μετατρέπει σε εκείνη με την πιο κρίσιμη σημασία για το μέλλον και τη μορφή της. Αυτό το τέλος εποχής για τον ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα διαμορφώνει τον χάρτη από εδώ και πέρα: μένει να φανεί πώς θα αντιδράσει η συριζαϊκή βάση στην αποχώρηση ιδρυτικών στελεχών του κόμματος από το σπίτι που οι ίδιοι έβαλαν τα θεμέλια, στην «απάντηση» Κασσελάκη για ένα κόμμα «χωρίς κομματίλα» και στα καλέσματα που αναπόφευκτα θα γίνουν ενόψει ευρωεκλογών. Οι τάσεις αποσυσπείρωσης που μέχρι τώρα έχουν παρατηρηθεί στις έρευνες δεν προεξοφλούν τη συνέχεια (ο πολιτικός χρόνος είναι πυκνός), είναι όμως ένα πρώτο καμπανάκι για το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διάστημα δεν θα παλέψει με τη ΝΔ για την πρώτη θέση, αλλά (στην καλύτερη) με το ΠΑΣΟΚ για τη δεύτερη.
